Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Άρδην στην Αθήνα, Σάββατο 20 Ιουνίου 2015

Αγαπητοί Φίλοι και Φίλες,

Μολονότι στο Άρδην έχουμε επιδοθεί τον τελευταίο καιρό σ’ ένα αγωνιώδες έργο σχοινοτενών αναλύσεων –πασχίζοντας να αναλύσουμε κάθε πλευρά του ολοκληρωτικού αδιεξόδου στο οποίο τείνουμε να περιέλθουμε ως χώρα– το γενικό συμπέρασμα δεν χρειάζεται πολλές αράδες για να εξηγηθεί: Η γενική πολιτική κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η μεταπολίτευση ως έλλειψη πραγματικών οραμάτων, κομματοκρατία, διγλωσσία, υποκρισία και εξαπάτηση έχει σαπίσει μέσα στην χώρα και κινδυνεύει να καταρρεύσει μαζί της. 

Από το 1981, επαγγελλόμαστε το τέλος της, αλλά αυτή πάντοτε νεκρανασταίνεται ως βαμπίρ που ζει από τις ζωτικές δυνάμεις ενός ολόκληρου λαού. Το πικρό μάθημα από αυτές τις καταστροφικές παλινορθώσεις, είναι ότι η μεταπολίτευση δεν θα τελειώσει αν δεν την τελειώσει ο ίδιος ο λαός, και όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνει αυτό, τόσο πιο περισσότερα θα προφτάσουμε να περισώσουμε από την ήδη κατεστραμμένη, υποδουλωμένη και παρηκμασμένη μας χώρα. Για να μην συνεχίσουμε και κάθε άνοιξη μας βρίσκει ραγιάδες έφτασε η στιγμή να αναλάβουμε άμεσες πολιτικές πρωτοβουλίες.

Και αυτές, το ξέρουμε πλέον μέσα από τις πικρές εμπειρίες συμμετοχής στα ποικίλα αντιμνημονιακά μέτωπα, δεν θα έχουν προοπτικές επιτυχίας αν δεν προκαλούν την συσπείρωση ανθρώπων που συνδυάζουν αντίσταση και ρεαλισμό, επαναστατικότητα και οξυδέρκεια, όραμα αλλά και ιδεολογική επεξεργασία και θεωρητική ανάλυση, εν τέλει… «λογισμό και όνειρο» που λέει ο Δ. Σολωμός. Φτάνει πια με τους ψευδοπροφήτες και τους αυτόκλητους Σωτήρες.

Ήρθε ο καιρός να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό πόλο, που θα συσπειρώνει όλη αυτήν την «αόρατη» και περιθωριοποιημένη Ελλάδα που κινείται στον αντίποδα και το περιθώριο του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Τους ανθρώπους που αισθάνονται ξένοι στο κυρίαρχο πολιτισμικό περιβάλλον, και ζουν με ήθος, αξίες, κι ένα όραμα αυτοδιάθεσης, δημοκρατίας και προκοπής.

Πολλοί νομίζουν ότι όλα αυτά είναι σχήμα λόγου. Όχι. Αυτή η Ελλάδα υπάρχει, είναι οι άνθρωποι που κάνουν νυν υπέρ πάντων αγώνα για να λειτουργεί στοιχειωδώς αυτή η χώρα, που αγωνίζονται για να μην καταρρεύσουν τα νοσοκομεία, η δημόσια Παιδεία, οι άλλες υπηρεσίες, που βάζουν πλάτη με τις υγιείς επιχειρήσεις τους και την φορολογία τους ώστε μην πεθάνει εντελώς η οικονομία αυτής της χώρας, που μας κάνουν ορισμένες στιγμές ακόμα περήφανους με τις πνευματικές, καλλιτεχνικές ή αθλητικές τους επιδόσεις. Δίχως όλους αυτούς, η Ελλάδα των τελευταίων πέντε ή έξι χρόνων θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Αυτοί είναι το κατ’ εξοχήν κοινωνικό υποκείμενο στους οποίους πρέπει να απευθυνθούμε. Εκείνοι που απείχαν σιωπηρά από τις μεγάλες κομματικές παράτες του παρελθόντος και του παρόντος, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επέλαση της γενικευμένης παρακμής.

Ήρθε καιρός, επομένως, να μαζευτούμε και να συζητήσουμε επί της ουσίας, πως θα πραγματοποιήσουμε από κοινού άμεσα βήματα για την πολιτική μας συγκρότηση. Η επικαιροποίηση του προγράμματός μας, στο οποίο θα πρέπει να ενσωματωθεί όλη η θεωρητική και πρακτική εμβάθυνση που έχει συντελεστεί από τον χώρο μας κατά τους 12 τελευταίους μήνες, είναι ένα από αυτά τα βήματα που πρέπει να γίνουν. Ένα άλλο, είναι να καταρτίσουμε έναν οδικό χάρτη, για την αναδιοργάνωσή μας σε πολιτικό χώρο. Αυτό είναι πιο δύσκολο, γι’ αυτό απαιτείται ένας εκτεταμένος προσυνδιασκεπτικός διάλογος, όπου όλοι οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταθέσουν τις απόψεις τους, για το πώς θα επιτύχουμε κάτι τέτοιο –που ισοδυναμεί με οργανωτικό άθλο.

Προχωρούμε, λοιπόν, σε σύγκλιση μιας ευρείας πανελλαδικής συνδιάσκεψης του Άρδην, το Σάββατο 20 Ιουνίου 2015. Καλούμε τα μέλη, τους φίλους και τις φίλες, όσους και όσες αισθάνονται εκ του μακρόθεν συνοδοιπόροι, να συμμετάσχουν –μάλιστα όχι μόνον σε αυτήν αλλά και στον εκτεταμένο διάλογο που θα προηγηθεί.

Σήμερα, πραγματικά, δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Όχι όμως για να αναθέσουμε τις τύχες της χώρας σε κάποιον άλλον αυτόκλητο σωτήρα. Αλλά για να τις αναλάβουμε επιτέλους στα χέρια μας, εμείς που υπήρξαμε ενάντιοι σε όλα τα καθεστώτα εξουσίας που πέρασαν από την Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνων, και έπραξαν ό,τι είναι δυνατόν για να βρισκόμαστε σήμερα σκυφτοί και απελπισμένοι.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε

όπως αυτός ο δραπέτης

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.

Οι ψευδοεκσυγχρονιστές συναντούν τους ψευδοπατριώτες

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά 

Αναρίθμητες φορές από την έναρξη της κρίσης έχουμε επαναλάβει πως ένας αποφασιστικός παράγοντας για την πυροδότησή της και την παρατεταμένη διάρκειά της υπήρξε η γενικευμένη φθορά και διαφθορά του πολιτικού και πνευματικού κατεστημένου της χώρας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, εξάλλου, καταδεικνύουμε τον καταστροφικό ρόλο που διαδραμάτισε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και ο εκσυγχρονιστικός εθνομηδενισμός σε αυτή την αποσύνθεση των ελίτ της χώρας. Οι ψευδοεκσυγχρονιστές τύπου Σημίτη και οι ψευδολαϊκιστές τύπου Τσοχατζόπουλου επιτάχυναν την καταστροφή της χώρας, από τα Ίμια μέχρι τον Οτσαλάν, το χρηματιστήριο και το μεγάλο πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων. Από τη δεκαετία του 1990 εξάλλου προσπαθούσαμε να καταδείξουμε πως οι ελίτ της ύστερης μεταπολίτευσης σάπιζαν στην κορυφή της εξουσίας, δηλητηριάζοντας και μολύνοντας το σύνολο του κοινωνικού σώματος. Η κρίση του 2009 δεν αποτέλεσε παρά την κορύφωση της εγκληματικής δράσης τους, όπως τόσο προσφυώς καταδεικνύει και το βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου. Γι’ αυτό και η διαδικασία αυτών των πέντε χρόνων υπήρξε πολύ περισσότερο επώδυνη ξεσκεπάζοντας τη γύμνια του πολιτικού προσωπικού του εκσυγχρονισμού (που έφτασε να εκπροσωπείται εσχάτως από τον Σταύρο Θεοδωράκη και τη Φώφη Γεννηματά, μετά τον Σημίτη και τον ΓΑΠ).

Ωστόσο, αυτή η κριτική μας απεδείχθη ημιτελής και ανίκανη να συλλάβει την έκταση της κρίσης και της παρακμής. Διότι, τα πέντε αυτά χρόνια, ήρθαν να καταδείξουν πως φθαρμένη ως το μεδούλι, αν όχι και τόσο διεφθαρμένη όσο η πρώτη, ήταν και η λεγόμενη πατριωτική και αντιεκσυχρονιστική πτέρυγα των ελίτ. Από αυτήν, μέσα σε πέντε χρόνια, ανεδείχθησαν στο προσκήνιο τρεις πολιτικές δυνάμεις που εμφανίστηκαν με πατριωτικό και αντιμνημονιακό πρόσημο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μια συνένωση ευρωκομουνιστών και αριστεριστών ποικίλης προέλευσης, οι ΑΝΕΛ, προερχόμενοι από τη δεξιά, και η Χ.Α., ως η μετεξέλιξη ενός ναζιστικού γκρουπούσκουλου. Παράλληλα με αυτές αναπτύχθηκαν και άλλες μικρότερες ομάδες και κινήσεις, όπως, προς στιγμήν, η ΣΠΙΘΑ υπό τον Μίκη Θεοδωράκη, το ΕΠΑΜ του Καζάκη, το σχέδιο Β του Αλαβάνου. Τόσο μεγάλη μάλιστα υπήρξε η απαξίωση του ψευδοεκσυγχρονιστικού πολιτικού κόσμου υπό τον ΓΑΠ, ώστε οι πατριωτικές και αντιμνημονιακές δυνάμεις, χωρίς βεβαίως την Χ.Α. ή τη Σπίθα και τον Καζάκη, βρέθηκαν και στην κυβερνητική εξουσία.

Επί πέντε χρόνια υποβάλλαμε σε κριτική τον αντιμνημονιακό χώρο καταδεικνύοντας τις τεράστιες αντιφάσεις του. Πώς ήταν δυνατόν, για παράδειγμα, να επικαλείται τον πατριωτισμό και να αγνοεί εντελώς την επιδείνωση της γεωπολιτικής θέσης της χώρας, ως συνέπεια της κρίσης; Πώς ήταν δυνατόν να είναι όντως πατριωτικός ένας χώρος που περιλαμβάνει στους κόλπους του έναν τεράστιο αριθμό εθνομηδενιστών, από τον Λιάκο ως τον Χριστόπουλο, που μόλις είχαν αυτομολήσει από το στρατόπεδο του Σημίτη και του ΓΑΠ, έως τον Νταβανέλο και τον Μηλιό, που χαρακτηρίζει την Ελλάδα ιμπεριαλιστική χώρα; Ή, από την απέναντι όχθη, να αναλαμβάνουν την εκπροσώπηση του πατριωτισμού ζηλωτές του Χίτλερ και των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής;

Και τα αποτελέσματα είναι εδώ, μπροστά μας. Πέντε μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ οδήγησαν σε ακόμα βαθύτερη κρίση, ανεργία και διάλυση του κοινωνικού ιστού, ενώ, την ίδια στιγμή, χιλιάδες δυστυχισμένοι μετανάστες κατακλύζουν τα νησιά και τις πλατείες των πόλεων χωρίς ούτε να αποτρέπεται η είσοδός τους ούτε, από την άλλη, να τους προσφέρεται οποιαδήποτε πραγματική διέξοδος. Παράλληλα, προωθείται και ο νόμος για την ιθαγένεια που στοχεύει στην ολοκλήρωση της αποεθνικοποίησης μιας χώρας σε παρακμή. Και όμως, οι δήθεν εκφραστές του «πατριωτικού χώρου» περί άλλα τυρβάζουν.

Πέρα από τη διαπραγμάτευση υπάρχει και η ζωή..

Γράφει ο Γιάννης Ξένος

 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επί ένα πεντάμηνο διαπραγματεύεται «σκληρά» με τους δανειστές μας για να φέρει μια «αντιυφεσιακή» συμφωνία, που αυτήν τη στιγμή αποτιμάται γύρω στα 2,5 δισ. ευρώ πρόσθετα μέτρα για το 2015 (αύξηση ΦΠΑ, κατάργηση πρόωρων συντάξεων κ.ά.). Οι δανειστές ζητούν ο λογαριασμός να είναι γύρω στα 900 εκατομμύρια ευρώ υψηλότερος (ή τουλάχιστον τόσο παρουσιαζόταν την προηγούμενη εβδομάδα), λογικά θα κλειδώσει (αν υπάρξει συμφωνία) κάπου στη μέση. Η σκληρή διαπραγμάτευση μας έφερε στο σημείο να θεωρούμε τα μέτρα που ανέφερε το μέιλ Χαρδούβελη (κοντά στο 1 δισ. ευρώ) ανώδυνα!
Πέρα όμως από την ατέρμονη διαπραγμάτευση υπάρχει και η πραγματική ζωή και η πραγματική οικονομία, που έχει μπει και πάλι σε υφεσιακή πορεία. Οι περυσινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εξέλιξη του ΑΕΠ το 2015 ανέφεραν αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5%. Αντ’ αυτού, το πρώτο τρίμηνο του 2015 η ελληνική οικονομία κατέγραψε ύφεση -0,2%. Τώρα οι διεθνείς οργανισμοί αναθεωρούν προς τα κάτω τις προβλέψεις τους, ο ΟΟΣΑ μιλά για ανάπτυξη μόλις 0,1% και η ΕΕ για ανάπτυξη 0,5%. Γι’ αυτό και οι εταίροι δέχονται τόσο εύκολα τον περιορισμό του πρωτογενούς πλεονάσματος για την τρέχουσα χρονιά και την επόμενη, καθώς η ελληνική οικονομία ή θα μπει πάλι σε ύφεση, ή θα έχει μια πολύ χαμηλή ανάπτυξη της τάξης του 0,5%.
Η ύφεση είναι απόρροια της καθίζησης που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες σε όλους τους τομείς της οικονομίας: Η εσωτερική κατανάλωση, που σε μεγάλο βαθμό στήριξε την αναιμική αύξηση του ΑΕΠ το 2014, περιορίζεται και πάλι, ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι το 2015 θα αυξηθεί κατά 0,9% από αύξηση 1,4% τον προηγούμενο χρόνο. Η πρόβλεψη του ΟΟΣΑ φαντάζει αισιόδοξη για όσους έχουν εικόνα της αγοράς, που κάθε μήνα στεγνώνει και περισσότερο.

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της εφημερίδας ΡΗΞΗ, Ιούνιος 2015

Η «πατριωτική ρόδα» ενός εθνομηδενιστικού οχήματος .. !!

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς στην Εφημερίδα Ρήξη - Ιούνιος 2015

Δεν υπάρχει περίπτωση να σε αφήσουν ν’ αγιάσεις! Την ίδια ώρα που προσπαθούμε με καλή πίστη να βρούμε κάποιον τρόπο για να ξεφύγουμε από τα αδιέξοδα στα οποία μας έχουν οδηγήσει οι μαθητευόμενοι μάγοι της συμφοράς, που έχουν στρογγυλοκαθίσει στον σβέρκο μας εδώ και πέντε χρόνια και συνεχίζουν να κοροϊδεύουν έναν λαό αλαλιασμένο από τον κυριολεκτικό πόλεμο που αντιμετωπίζει, την ίδια αυτή ώρα οι κυβερνητικοί βρίσκουν την ευκαιρία να περάσουν, μέσα στη σύγχυση, τον νόμο για την ιθαγένεια.
Ο Χριστόπουλος και η παρέα του(!), η Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Ρούντι Ρινάλντι, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και πριν απ’ όλους, ο Αλέξης Τσίπρας, ετοιμάζονται να φέρουν στη Βουλή και να ψηφίσουν τον νόμο για την ιθαγένεια. Δεν αρκούνται στο ότι όλοι μαζί εξοντώνουν τον ελληνικό λαό με τις καθημερινές παλινωδίες τους και τα βαλσάκια με τη Μέρκελ, δεν αρκούνται στο ότι μας έχουν μεταβάλει σε μπαλάκι του πινγκ πονγκ και μας έχουν αφαιρέσει την τελευταία οικονομική ικμάδα που είχαν αφήσει οι προηγούμενοι. Παρότι κάθε μέρα μας βουλιάζουν όλο και περισσότερο κάνοντας περιστροφές γύρω από τον εαυτό τους, δεν παραμένουν καθόλου αργοί στις εθνομηδενιστικές εμμονές τους. Προωθούν ένα νομοσχέδιο για την ιθαγένεια που μας ξαναγυρνάει στον αποτρόπαιο νόμο Ραγκούση-ΓΑΠ, που ακύρωσε το Συμβούλιο Επικρατείας.
Είχαν μάλιστα το θράσος να αναθέσουν τη σύνταξη του νομοσχεδίου στον Χριστόπουλο, τον άνθρωπο που υποστηρίζει πως η μουσουλμανική μειονότητα στην Ελλάδα είναι στο σύνολό της τουρκική, τον άνθρωπο που πρωτοστάτησε στο κόψιμο της Σαμπιχά από τις λίστες του ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό το γεγονός και μόνο θα έπρεπε να είναι casus belli για όποιον άνθρωπο έχει πατριωτικές ευαισθησίες σε αυτό το κόμμα και σε αυτή την κυβέρνηση. Γιατί άραγε ο Πάνος Καμμένος δεν εγείρει ζήτημα συμμετοχής του στην κυβέρνηση ώστε να σταματήσει ο Τσίπρας και η παρέα του την προώθηση του νόμου Χριστόπουλου; Και να απαιτήσει τουλάχιστον την αναβολή της συζήτησής του τώρα, στη διάρκεια της διαπραγμάτευσης. Και γιατί ο Κώστας Ζουράρις δεν εγείρει ζήτημα στήριξης της κυβέρνησης;
Γι’ αυτούς τους λόγους τους έστειλαν στη Βουλή οι δημοκράτες πατριώτες; Γι’ αυτούς τους λόγους τους υποστηρίξαμε ως αντίβαρο στους εθνομηδενιστές του ΣΥΡΙΖΑ; Νομίζουν ότι αρκεί να μην ψηφίσουν ο ίδιοι και οι ΑΝΕΛ ως κόμμα, αλλά να το περάσει ο ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, και να μας κοροϊδέψουν, έχοντας και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο; Αυτές είναι οι κόκκινες γραμμές τους; Έχουν την ίδια αξία με εκείνες του Τσίπρα στη διαπραγμάτευση; Και δεν αναφέρομαι καθόλου στους «πατριώτες» συριζαίους, βουλευτές, κομματικά στελέχη κ.λπ. Γνωρίζουμε πολύ καλά εδώ και χρόνια πως αποτελούν την «πατριωτική ρόδα» ενός εθνομηδενιστικού οχήματος. Την κατεύθυνση την ορίζει αυτός που κρατάει το τιμόνι και οι ρόδες ακολουθούν. Ας αντιδράσουν, λοιπόν, για να μας αποδείξουν ότι έχουμε άδικο και πως βρίσκονται σε όχημα με ανεξάρτητη κίνηση και στους τέσσερις τροχούς!

Υ.Γ. (Γιώργος Ρακκάς): Στην σελίδα 33 του υπό πρόταση νομοσχεδίου (άρθρο 5) με χειρόγραφη ένδειξη σελίδας ‘84’, διαβάζουμε: «Με κοινή Απόφαση των Υπουργών Εσωτερικών και Διοικητικής Ανασυγκρότησης, Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας και Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, καθορίζονται οι τομείς απασχόλησης και οι περιοχές της Χώρας όπου μπορούν να ασχολούνται ως μισθωτοί οι υπήκοοι τρίτων χωρών των οποίων έχει αναβληθεί η απομάκρυνση, το καθεστώς της ασφαλιστικής τους κάλυψης, οι όροι, οι προϋποθέσεις, οι διαδικασίες και τα αρμόδια για την χορήγηση της άδειας εργασίας όργανα, καθώς και κάθε άλλο σχετικό θέμα». Αυτό σε απλά ελληνικά ονομάζεται Ειδικές Οικονομικές Ζώνες Απασχόλησης Αλλοδαπών. Και κάπως έτσι οι Κατρούγκαλος, Λαφαζάνης, Σκουρλέτης, κάνουν πραγματικότητα έναν διακαή πόθο της ‘θείας’ του πρωθυπουργού, Δωροθέας Άγκελας Μέρκελ

Κυβέρνηση “Εθνικής Σωτηρίας” η έσχατη επιλογή του πολιτικού συστήματος;

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς

Από την αρχή της κρίσης, το 2009, και την είσοδο στο μνημόνιο, ο ελληνικός λαός και η Ελλάδα αντιμετωπίζουν μια μετωπική και καθολική επίθεση από τις δυνάμεις του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και τους ηγεμόνες μιας Ευρώπης των αγορών, με στόχο να προσαρμοστεί βίαια στο νεοφιλελεύθερο κοινωνικό μοντέλο που συρρικνώνει το κοινωνικό κράτος και διευρύνει τις κοινωνικές ανισότητες, έτσι ώστε η Ελλάδα –και η Ευρώπη– να γίνουν «ανταγωνιστικές», σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία. Γι’ αυτό, χώρες όπως η δική μας, που θεωρούντο εξαίρεση σε αυτό το μοντέλο, θα έπρεπε να υποταχθούν και να προσαρμοστούν βίαια. Είναι προφανές πως μια τέτοια επίθεση σε ολόκληρη την κοινωνική και οικονομική δομή της χώρας, που την οδηγεί στην εκπτώχευση και τη μεταβολή της σε γεωπολιτικό και τουριστικό αποικιακό εξάρτημα της γερμανικής Ευρώπης, μπορούσε να αντιμετωπισθεί αποτελεσματικά μόνο με μια μεγάλη λαϊκή κοινωνική και εθνική κινητοποίηση, απαραίτητο όρο για την όσο το δυνατό μεγαλύτερη κοινωνική αντίσταση. Ωστόσο, αυτό το κοινωνικό και πολιτικό μέτωπο δεν κατέστη δυνατό να συγκροτηθεί, εξαιτίας του γεγονότος ότι συνεργοί σε αυτή τη μετωπική επίθεση στον λαό μας ήταν και εσωτερικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις, κατ’ εξοχήν το ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, και ένα μεγάλο μέρος των επιχειρηματιών, των τραπεζών, των ΜΜΕ που συντάσσονταν με αυτό το σχέδιο. Εξάλλου, ήδη από πολύ παλαιότερα οι λεγόμενες εκσυγχρονιστικές δυνάμεις της κεντροαριστεράς γύρω από τον Σημίτη, και της κεντροδεξιάς γύρω από τον Μητσοτάκη, προωθούσαν μια ανάλογη στρατηγική. Οι ίδιες αυτές δυνάμεις, μέσω του δολίου βλακός, θεώρησαν πως ήρθε η ώρα, στα πλαίσια μιας παγκόσμιας κρίσης, να εξαλείψουν την ελληνική «ιδιαιτερότητα» που οι ίδιοι είχαν εκθρέψει στα 35 χρόνια της μεταπολίτευσης. Χωρίς βέβαια να μπορούν φανταστούν πως η σφοδρότητα της κρίσης θα σάρωνε εν πολλοίς και τα δικά τους προνόμια και κέρδη.

Έτσι, ενώ στις πλατείες και στους δρόμους των πόλεων συγκροτήθηκε, για πρώτη φορά και τόσο μαζικά, ένα τεράστιο κοινωνικό μέτωπο, αυτό δεν κατόρθωσε ποτέ να μεταβληθεί και σε ένα αντίστοιχο πολιτικό μέτωπο. Μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, όσο η Ν.Δ. του Σαμαρά αρνούνταν να συμπαραταχθεί με τις μνημονιακές δυνάμεις –που περιορίζονταν στο ταχέως συρρικνούμενο ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ–, υπήρχε η δυνατότητα και για ένα έστω άτυπο πλειοψηφικό πολιτικό μέτωπο. Ωστόσο, η προσχώρηση, τον Νοέμβριο του 2011, του Σαμαρά και της Ν.Δ. στον μνημονιακό χώρο κατέστρεψε τη δυνατότητα ενός ευρέως κοινωνικού και πολιτικού μετώπου. Οι Έλληνες, παρότι αντιμνημονιακοί στην πλειοψηφία τους, διαιρέθηκαν με βάση την πολιτική τους καταγωγή και, όπως φάνηκε στις εκλογές του 2012, μοιράστηκαν περίπου στη μέση, σε δύο αντιμαχόμενα και αλληλομισούμενα στρατόπεδα.

Η διαλεκτική της αντιπαράθεσης έσπρωχνε τους μνημονιακούς σε όλο και μεγαλύτερη υποταγή στους ξένους και εμάς, τους αντιμνημονιακούς, σε μια φυγή προς ένα εμφυλιοπολεμικό κλίμα χωρίς στρατηγική και σχέδιο. Έτσι, για μια ακόμα φορά, επαναλαμβανόταν το σενάριο που τόσες φορές έχουμε ζήσει στη νεότερη ιστορία μας και μας έχει οδηγήσει σε αναρίθμητες καταστροφές. Η εξωτερική επίθεση και πανουργία πυροδοτεί και τρέφει τον εσωτερικό εμφύλιο. Έτσι έγινε με τους Εγγλέζους στην Επανάσταση του’21, με τους Γερμανούς και τους Εγγλέζους στον διχασμό Βενιζελικών-Λαϊκών, το 1915-1922, και πάλι με τους Εγγλέζους και τους Αμερικανούς στον πρόσφατο εμφύλιο. Η διαίρεση των εσωτερικών κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων αποτελεί τον όρο και την προϋπόθεση για τις εθνικές καταστροφές που έχουμε εισπράξει σε όλη την ιστορική διαδρομή μας.

Καμένη γη

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς

Το επιχείρημα το οποίο χρησιμοποιούν πολύ συχνά οι εκάστοτε κυβερνώντες είναι πως παρέλαβαν «καμένη γη» από τους προκατόχους τους. Το επιχείρημα αυτό καλύπτει ψυχολογικά για κάποιους μήνες τους απατημένους οπαδούς της νέας κατάστασης, που αρνούνται να αποδεχτούν το συνήθως ασύνετο της επιλογής τους και δεν θέλουν να παραδεχθούν πως θα πρέπει να γίνουν «κοψοχέρηδες». Το ίδιο επιχείρημα χρησιμοποιείται για χρόνια ολόκληρα στις κοκορομαχίες των ανεγκέφαλων πολιτικών στις τηλεοράσεις. Ακούει κανείς ακόμα τον δόλιο βλάκα να επαναλαμβάνει πως παρέλαβε «καμένη γη» το 2009 και γι’ αυτό οδήγησε τη χώρα στην μνημονιακή καταστροφή. Εγώ «σκέφτομαι να πρωτοτυπήσω», και παρότι δεν συμμετέχω ούτε συμμετείχα ποτέ σε κάποιο μηχανισμό εξουσίας –ή ίσως ακριβώς γι’ αυτό– να μην εκφραστώ ως «Επιμηθέας», δηλαδή κατόπιν εορτής, αλλά ως αγγελιαφόρος επερχομένων –και εν μέρει ήδη συντελεσθέντων– δεινών. Δυστυχώς είμαι πεπεισμένος ότι η παρούσα «κυβέρνηση»(!) θα παραδώσει καμένη γη κατά την αποχώρησή της, οποτεδήποτε αυτή επισυμβεί. Βέβαια μετά από τις 130 ημέρες της στην εξουσία έχω μάλλον εύκολο έργο, διότι «εξ όνυχος τον λέοντα».

Ωστόσο αυτό που εξαιρετικά εύκολα θα μπορούσε να συναχθεί ως συμπέρασμα από τον κάθε νουνεχή Έλληνα, αν αυτός βρισκόταν στους Αυστραλιανούς αντίποδες (πόσο μου άρεσε μικρός αυτό το υπέροχο Terra incognita Australis), καθίσταται εξαιρετικά δύσκολο όταν βρίσκεται στην Ελλάδα. Δυστυχώς στον δημόσιο χώρο κατακλυζόμαστε από δειλούς, μικροκομπιναδόρους και ανεγκεφάλους, επειδή οι υπόλοιποι κανονικοί άνθρωποι προσπαθούν να ζήσουν την οικογένεια τους και έχουν εκχωρήσει τον δημόσιο χώρο σε αυτούς. Γι’ αυτό και τα εξόχως προφανή αυτά συμπεράσματα καθίστανται δύσκολο να συναχθούν μέσα από την αβάσταχτη πολυλογία που καθημερινά έχει κάνει κουρκούτι το μυαλό των Ελλήνων.

Από την Άλωση στο 1821 (1ο μέρος)

Από την Άλωση στο 1821 (2ο μέρος)

Από την Άλωση στο 1821 (3ο μέρος)

Εκδήλωση (Αθήνα, 26/5): Από την Άλωση στο '21

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της εφημερίδας ΡΗΞΗ (φ.114), Μάιος 2015

Οι μαθητευμένοι μάγοι και η έλλειψη ιστορικής συνείδησης

Γράφει ο Γ. Καραμπελιάς

Παρακολουθούμε όλοι ως υπνωτισμένοι το θέαμα μιας κυβέρνησης ασχέτων και μαθητευόμενων μάγων να βυθίζει μέρα με τη μέρα σε μεγαλύτερο αδιέξοδο τη χώρα σε όλα τα πεδία, και έναν άβουλο πρωθυπουργό να παρακολουθεί ανίκανος να παρέμβει προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση· παρακολουθούμε ταυτόχρονα το θέαμα μιας σταδιακής κατεδάφισης των οραμάτων του… αντιμνημονιακού κινήματος. Δεν θα επανέλθουμε όμως σε αυτά που έχουμε τονίσει πολλές φορές, (ad nauseam) την τελευταία περίοδο, αλλά θα προσπαθήσουμε να διευκρινίσουμε για μια ακόμα φορά το ιδεολογικό και πολιτικό υπόστρωμα αυτής της πολιτικής.

Όταν ανήκεις σε μια γενιά και μια ιδεολογική και πολιτική σχολή που τις τελευταίες δεκαετίες προσπάθησε να κατεδαφίσει την ιστορική συνείδηση του ελληνισμού, αρνείται τη συνέχεια του ελληνικού έθνους· σε ένα ρεύμα που αρνείται να αναγνωρίσει στην οθωμανική Τουρκία εκείνον τον παράγοντα που από τη μάχη του Ματζικέρτ το 1071 μέχρι την εισβολή στην Κύπρο και τις αδιάκοπες προκλήσεις έχει ως διαρκή διακηρυγμένο και μόνιμο στόχο του την κατοχή ή την υποταγή του «συνόρου» που αποτελεί η Ελλάδα.

Όταν από την άλλη πλευρά δεν έχεις καμία συνείδηση ότι η σχέση μας με τηνΔύση δεν είναι μια σχέση οργανική αλλά τακτική και αναγκαστική συμμαχία απέναντι στην εξ Ανατολών απειλή και πλέεις μέσα σε πελάγη ενός αφελούς ευρωκεντρισμού και δεν έχεις συνείδηση πως ο ελληνισμός είναι όντως, δυστυχώς, «ανάδελφος», αλλά αντίθετα έχεις ανατραφεί με όλες τις εξυπνάδες που λοιδορούσαν την τόσο καίρια έκφραση του πρόεδρου Σαρτζετάκη.

Όταν αγνοείς το γεγονός της βαθύτατης παρακμής στην οποία έχει εισέλθει εδώ και πολλά χρόνια ο ελληνισμός.

Όταν αγνοείς πως το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα σήμερα είναι η δημογραφική της παρακμή η οποία εκτός από την πληθυσμιακή συρρίκνωση θα την μεταβάλει πολύ σύντομα σε χώρα γερόντων (ήδη ο μέσος όρος ηλικίας είναι 43 χρόνια) με όλες τις συνέπειες που μπορεί να έχει αυτό σε όλα τα πεδία, από την άμυνα, την παραγωγή έως το συνταξιοδοτικό και την αδυναμία να καλυφθούν οι «περιβόητες» συντάξεις.

Όταν κλείνεις τα μάτια μπροστά στη μεγάλη μετακίνηση των πληθυσμών που λαμβάνει χώρα από την Ανατολή προς τη Δύση, μετακίνηση η οποία είναι ενταγμένη και στη στρατηγική του μόνιμα απειλητικού γείτονα, τότε μπορείς να αναφέρεσαι στο ζήτημα των προσφύγων και των μεταναστών, μόνον ως ζήτημα «ανθρωπιστικό» και όχι ως ζήτημα που στο βάθος χρόνου μετατρέπεται σε ζήτημα εθνικής επιβίωσης.

Όταν δεν έχεις συνείδηση ότι μία πλήρης οικονομική και κοινωνική κατάρρευση της χώρας κινδυνεύει να σε οδηγήσει σε μια καθοδική σπείρα χωρίς επιστροφή.

Μνημόνιο - Αντιμνημόνιο: Η διαλεκτική της Αποικίας Χρέους, του Γ. Ρακκά

Η «υπόθεση εργασίας» που πραγματοποίησε ο ΣΥΡΙΖΑ υπό την μορφή… κυβερνητικού εγχειρήματος είχε ως κεντρικό ερώτημα το εάν είναι εφικτή μια άμεση απαγκίστρωση της Ελλάδας από τα μνημόνια, μέσω μιας δυναμικής διαπραγμάτευσης η οποία θα προκαλούσε μια πολιτική αλλαγή στον τρόπο που μεταχειρίζεται η Γερμανική Ευρώπη την χώρα μας.
Ο τρόπος που εξελίσσεται αυτό το «πείραμα» μέχρι σήμερα αποδεικνύει κατηγορηματικότητα πως η απάντηση στο κεντρικό ερώτημα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ είναι αρνητική. Δεν μπορεί να υπάρξει μια άμεση απεμπλοκή της χώρας μας από τα μνημόνια, τουλάχιστον όχι εντός των παρόντων συσχετισμών και προσανατολισμών της Ε.Ε.: Παρά την διπλωματική προσπάθεια της παρούσας κυβέρνησης, και τις αντιρρήσεις που αυτή έφερε στον μονότονο μονόλογο της Γερμανικής Ευρώπης, η τελευταία είναι ανένδοτη, και πιέζει αφόρητα την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να εφεύρει ένα νέο μείγμα πολιτικής που ουσιαστικά εξασφαλίζει την αναπαραγωγή και την διαιώνιση των πολιτικών «αποικίας χρέους» μετά το μνημόνιο.
Μέσα από αυτήν την διαδικασία, η διαπραγματευτική δύναμη της κυβέρνησης αποδείχθηκε εξαιρετικά αναιμική για να μπορέσει να μεταβάλει την μεγάλη εικόνα για την χώρα μας. Κι αυτό για αρκετούς λόγους:

Υπάρχει εναλλακτική πρόταση απέναντι στην κυβέρνηση Σύριζα, του Γ. Καραμπελιά

Μια πολύ συχνή και επαναλαμβανόμενη κριτική που εισπράττουμε από συνοδοιπόρους του Σύριζα και κατ’ εξοχήν της κυρίας Κωνσταντοπούλου είναι το ότι με την άποψη μας για την αποφυγή χρεοκοπίας της χώρας και απόρριψης κάθε σκέψης για έξοδο από την ευρωζώνη υπό τις παρούσες συνθήκες συντασσόμαστε με τους μνημονιακούς και τον «συμβιβασμένο» κο Τσίπρα και όχι με τους αδιάλλακτους επαναστάτες που αρχίζουν απ’ τον Καζάκη και την Ελεύθερη Ώρα και φθάνουν στην πρόεδρο της Βουλής, περνώντας από την Ανταρσύα, τον Αλαβάνο, το Αριστερό Ρεύμα και τον Αντ. Νταβανέλο.

Για να διευκρινίσουμε λοιπόν τα πράγματα, εμείς απ’ το 2012 είχαμε αντιταχθεί στη λογική μιας μετωπικής αντιπαράθεσης, με άμεση διεκδίκηση της κυβερνητικής εξουσίας, γιατί γνωρίζαμε ότι αυτή είχε μόνο δύο διεξόδους. Είτε την υποταγή με λιγότερες ή περισσότερες υποχωρήσεις, είτε την έξοδο από την ευρωζώνη και το ευρώ. Γι’ αυτό, από τότε, συστήνουμε επίμονα αυτό που έχουμε χαρακτηρίσει ως «ανταρτοπόλεμο» μακράς διάρκειας έτσι ώστε να συγκροτηθούν εκείνες οι δυνάμεις που θα μπορούσαν να ανατρέψουν τα μνημονιακά τετελεσμένα. Και γι’ αυτό συμμετείχαμε ενεργά στο αντιμνημονιακό κίνημα, προσπαθώντας να επιβάλλουμε μια λογική σοβαρότητας η οποία και στην πραγματικότητα απέφερε συγκεκριμένους πολιτικούς καρπούς, όπως η ανάδειξη του ζητήματος των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, η ανάδειξη του ζητήματος της παραγωγικής ανασυγκρότησης και η κατάδειξη του ουσιαστικά παράνομου χαρακτήρα ενός μεγάλου ποσοστού του χρέους που είχε επιβληθεί ιδιαίτερα από τον ΓΑΠ με εξευτελιστικούς και απαράδεκτους όρους.

Η άποψή μας ήταν πως με την σταδιακή συσσώρευση δυνάμεων στο επίπεδο της κοινωνίας και των θεσμών (ιδιαίτερα τοπική αυτοδιοίκηση) θα γινόταν δυνατή η συγκρότηση ενός κινήματος το οποίο τα επόμενα χρόνια –και οι χρονικοί μας υπολογισμοί το τοποθετούσαν από το φθινόπωρο του 15 και μετά, για χιλιάδες λόγους, ποσοτική χαλάρωση, Ποδέμος στην Ισπανία, τέλος της τυπικής μνημονιακής περιόδου– θα ήταν δυνατό να εκφραστεί και στο κεντρικό πολιτικό επίπεδο, διεκδικώντας ακόμα και την αλλαγή της κυβερνητικής εξουσίας.

«Πατριωτική Αριστερά» ή Φιλική Εταιρεία;

Από την Εφημερίδα ΡΗΞΗ (φ.113), γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς 

Εντυπωσιακή είναι η υποστήριξη την οποία απολαμβάνει η κυβέρνηση όχι μόνο από έναν απελπισμένο λαό, αλλά από τον ίδιο τον αντιμνημονιακό χώρο, μέσα και έξω από τον Σύριζα, και μάλιστα από την πατριωτική πτέρυγά του, που κατά τεκμήριο θα είχε μία αίσθηση των διακυβευμάτων και των κινδύνων που αντιμετωπίζει η χώρα.

Από εκείνους που θα έπρεπε, λογικά, να αξιολογούν το ζήτημα της υπογεννητικότητας και της δημογραφικής κατάρρευσης ως σημαντικότερο από πολλά από τα υπαρκτά ζητήματα των φαρμακοποιών, επί παραδείγματι.
Από εκείνους που θα έπρεπε να αξιολογούν το ζήτημα της παραγωγικής ενδογενούς ανάπτυξης ως κατά πολύ σημαντικότερο από τον ΦΠΑ στα τουριστικά νησιά.
Από εκείνους που θα έπρεπε να θεωρούν το μεταναστευτικό ως μία βόμβα όχι μόνο στα θεμέλια της κοινωνικής συνοχής αλλά και της ίδιας της εθνικής επιβίωσης, σε μία χώρα των συνόρων και στο σύνορο των κόσμων που συγκρούονται.
Από εκείνους που θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν τον εθνομηδενισμό ως τον βασικό ιδεολογικό υπεύθυνο για την διάλυση και πολτοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, διότι αποσυνέθεσε τη συναίσθηση του συνανήκειν των Ελλήνων και μετέβαλε σε όραμα της «επαναστατημένης» νέας γενιάς τη διάλυση της χώρας τους.

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού Άρδην (τ. 99)

Διαβάστε και διαδώστε το Άρδην, 

το περιοδικό του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της εφημερίδας ΡΗΞΗ (φ.113), Απρίλιος 2015

ΔΟΕ – Υπουργείο Παιδείας, μια σχέση χαμηλών προσδοκιών

Από την Εφημερίδα ΡΗΞΗ, φ.113

Γράφει ο Σπύρος Βαζούρας,  Αντιπρόεδρος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κών  Π.Ε. Λιβαδειάς

Η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της πρώτης συνάντησης  του  Δ.Σ. της ΔΟΕ (Διδασκαλικής Ομοσπονδίας Ελλάδας) με την νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων μπορεί να επικεντρωθεί στο απόσπασμα της σχετικής ανακοίνωσης της ΔΟΕ ότι «τα αποτελέσματα της συνάντησης δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες, τις προσδοκίες και το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης».

Όσοι διατυπώναμε στις αρχές του Γενάρη προς τα νυν κυβερνητικά συνδικαλιστικά στελέχη την άποψη ότι «οι εκλογές είναι πολύ νωρίς και έχετε προετοιμαστεί πολύ λίγο» είχαμε βασικά κατά νου την κεντρική πολιτική σκηνή και λιγότερο τις επιμέρους θεματικές πολιτικές. Σήμερα διαπιστώνουμε, όμως, ότι η προετοιμασία υπήρξε ανεπαρκής και στα δύο.  Η γνωστή και μονότονη επωδός πως «η χώρα δεν αντέχει άλλο μνημόνιο» μπορεί να υπήρξε επαρκές αντιπολιτευτικό σύνθημα αλλά δεν αποτελεί ικανή συνθήκη για παραγωγή πολιτικής.

Ο θίασος και ο θιασάρχης ...

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, φ. 113 (από τη Σύνταξη)

Η Κρουέλα κάνει κουμάντο στη Βουλή, οι αναρχικοί στα πανεπιστήμια, οι παράνομοι μετανάστες στη Λέσβο, ο Βαρουφάκης αναγγέλλει οικονομικά μέτρα που φθάνουν το 3,9% του ΑΕΠ (!), ο Βούτσης απειλεί με πιστωτικό γεγονός για να πλήξει τη χώρα του, ο Κουράκης και ο Μπαλτάς κατακρεουργούν την παιδεία, κάθε οικονομική δραστηριότητα βρίσκεται στην κατάψυξη και οι Έλληνες απολαμβάνουν ηδονικά το θέαμα.
Πέντε χρόνια κρίσης και αθλιότητας του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, οι ΓΑΠ, Βενιζέλοι, Σαμαράδες, Χρύσανθοι, κ.λπ. και προπαντός ο γενικευμένος φιλοτομαρισμός, που ενίσχυσε όσο κανένας άλλος ο «εκσυγχρονιστής» Σημίτης και οι εθνομηδενιστές της Αριστεράς και της Προόδου, έκαναν πουρέ τα μυαλά των Ελλήνων, σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναδείξουν σε τρίτο κόμμα στη Βουλή μια συμμορία ναζήδων τρίτης κατηγορίας και σε κυβέρνηση μια παρέα που από τα καφενεία και τα μπαρ των Εξαρχειοκολωνακίων ανέλαβε να κυβερνήσει τη χώρα στη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της.
Η γενικευμένη απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν, «χωρίς περίσκεψη χωρίς αιδώ», οι Έλληνες την καθημερινή βύθιση της χώρας τους σε μια ανείπωτη παρακμή, που εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας καθοδικής σπείρας χωρίς τέλος, μια και δεν φαίνεται να ανακόπτεται μετά από πέντε χρόνια κρίσης, και η οποία αντίθετα μοιάζει να επιταχύνεται, είναι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε.
Μετά τη μνημονιακή παρακμή απέναντι στην οποία υπήρχε μια κάποια αντίδραση, συνεχίζουμε στην αντιμνημονιακή της συνέχεια, η ποιότητα της οποίας είχε διαφανεί ήδη από το αλαλούμ του αντιμνημονιακού κινήματος.
Και, πλέον, οι αντιστάσεις, οι αντιδράσεις, το κουράγιο έχουν σχεδόν μηδενιστεί. Και η επόμενη πράξη του δράματος, διότι δυστυχώς θα υπάρξει, κινδυνεύει να μας βυθίσει βαθύτερα. Και δίπλα μας βρίσκεται η Σερβία, ή η Βουλγαρία, για να μην πάμε σε άλλες πολύ τραγικότερες ιστορίες της ευρύτερης περιοχής, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία.
Δυστυχώς, η χώρα και ο λαός μας δεν παρήγαγε τίποτε καλύτερο τα τελευταία χρόνια και έτσι σήμερα είμαστε όλοι κρεμασμένοι από τα χείλη του θιασάρχη, μήπως και διαλύσει με κάποια μαγική προσταγή τον ίδιο του τον θίασο! Μήπως και ο τρώσας ιάσεται! Διαφορετικά, βαδίζουμε προς γενικευμένη αποσύνθεση.
Ή άραγε θα βρούμε τη δύναμη να αντιδράσουμε και να ενισχύσουμε εμείς όσες δυνάμεις θέλουν ακόμα να αντιμετωπίσουν την παρακμή;

Κείμενο - απάντηση στην επιστολή του Υπουργού Παιδείας για την επέτειο της 25ης Μαρτίου

Ο νέος υπουργός Παιδείας, Αριστείδης Μπαλτάς, εξέδωσε μια ανακοίνωση προς τους καθηγητές των σχολείων, ενόψει της επετείου της 25ης Μαρτίου. Φοβούμενος μήπως η επέτειος φέρει «πλήξη» στους μαθητές, επεχείρησε να της προσδώσει ένα νέο νόημα. Και κατέληξε… στον Θάνο Βερέμη και τη θλιβερή σειρά «1821: η γέννηση ενός έθνους» του Σκάι… Ο κύριος Μπαλτάς προσπάθησε να διασκεδάσει την πλήξη των μαθητών υποστηρίζοντας ότι η ελληνική Επανάσταση υπήρξε… ένα «τέκνο του Διαφωτισμού», ότι ζήτησε ισότητα, αδελφότητα και ελευθερία, ότι ήρθε σε ρήξη με την αυτοκρατορική και θεολογική τάξη του Μεσαίωνα (την «καθαγιασμένη καθεστηκυία τάξη»), ότι ο στόχος της ήταν, όχι βέβαια η εθνική απελευθέρωση αλλά η πολιτειακή αλλαγή… Να φύγει ο Σουλτάνος, δηλαδή, για να κυβερνήσει ο… «κυρίαρχος λαός»…
Κλασικός αστικός φιλελευθερισμός, λοιπόν, πασπαλισμένος με ολίγον πολυπολιτισμό και ανεκτικότητα (ως απαραίτητα, πλέον, συμπληρώματα του πρώτου). Είναι λογικό, πως, θέτοντας το ’21 σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το μοναδικό παράλληλο γεγονός που θα μπορούσε να σκεφτεί ο κύριος Μπαλτάς ήταν η αμερικανική Επανάσταση. Το ίδιο, δηλαδή, που συνέβη και με τον κύριο Βερέμη, ο οποίος εμπνεύστηκε τη σειρά του Σκάι από την «αμφιλεγόμενη» αμερικανική ταινία «Birth of a nation»…
Υποθέτουμε πως ο κύριος Αριστείδης βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Είτε να εκφράσει ανοιχτά τις απόψεις των ιδεολογικών «συντρόφων» του και να καταγγείλει το ’21 ως μία επίθεση αιμοσταγών καθυστερημένων τσομπάνων ενάντια στην ανεκτική πολυπολιτισμική οθωμανική Αυτοκρατορία (κάτι το απαγορευτικό, καθότι είναι πλέον κυβέρνηση), είτε να μιλήσει για το πραγματικό ’21 του λαού: το ’21 της κλεφτουριάς, του Ρήγα και του Υψηλάντη, του κλήρου, το ’21 των δημοτικών τραγουδιών και των θρήνων της Άλωσης (επίσης απαγορευτικό, καθότι είναι ύποπτο κρυπτοεθνικισμού). Το ’21 που συνέχιζε την επανάσταση του Διονύσιου Σκυλόσοφου, το 1610, τα Ορλωφικά, το 1770, τον Λάμπρο Κατσώνη, το 1792, την κλεφτουριά και τους Σουλιώτες, τους οποίους βέβαια δεν τολμά καν να αναφέρει για να μη δυσαρεστήσει τη φίλη του, κυρία Ψιμούλη (αυτή που θεωρούσε τις Σουλιώτισες συνωστισμένες στο Ζάλογγο). Μπροστά σε αυτό το τρομακτικό ιδεολογικό δίλημμα, προτίμησε το ασφαλές λιμάνι του φιλελεύθερου αστικού καθωσπρεπισμού. Διαφωτισμός, ευρωπαϊσμός, δημοκρατία, ανεκτικότητα. Ρίχνει και τη φράση «we the people» και καθαρίσαμε. Θα μπορούσε να κλείσει το κείμενό του με την ατάκα του Θάνου Βερέμη: «Το ’21 ήταν ένα εκσυγχρονιστικό γεγονός», ώστε να καταστήσει πιο ξεκάθαρες τις πολιτικές συνεπαγωγές της ανακοίνωσής του.
Και όμως, οι άνθρωποι που τότε ήρθαν σε επαφή με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, όπως ο Ρήγας, τον οποίο αναφέρει, δεν έμειναν απλοί αντιγραφείς των ιδεολογικών ρευμάτων της Ευρώπης αλλά επιχείρησαν να τα συνθέσουν με την ελληνική παράδοση. Δεν έδωσαν στην Επανάσταση μόνο κοινωνικό ή μόνο εθνικό περιεχόμενο, αλλά και τα δύο ταυτόχρονα. Δεν περίμεναν να διώξουν τον Σουλτάνο για «να γίνουν λαός». Ήταν ήδη λαός και έθνος από τα χρόνια του Βυζαντίου και στις κοινότητες της Τουρκοκρατίας. Το ελληνικό έθνος δεν γεννήθηκε το 1821, όπως μας λέει ο κύριος Αριστείδης σε μια κυριολεκτικώς σκανδαλώδη συνηγορία του με το εθνομηδενιστικό ρεύμα. Διαβάζουμε στην εγκύκλιο του: «Όπως και με το πρώτο Σύνταγμα της Αμερικής, έτσι και τώρα, με το πρώτο σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας, ένας λαός ή ένα έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του» (sic!).
Έτσι λοιπόν, το ελληνικό έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του με την επανάσταση! Αυτά τα ακραία εθνομηδενιστικά μας προτείνει ο υπουργός Παιδείας «και θρησκευμάτων», κύριος Μπαλτάς.
Επί πλέον, αν ήθελε να αποφύγει «εθνικολαϊκές», όπως τις λένε οι φιλελεύθεροι, αναφορές στο 1821 και να αναφερθεί στη «διεθνιστική» του διάσταση, θα μπορούσε, αντί για τις Η.Π.Α., να αναφερθεί στη χώρα των απελεύθερων σκλάβων, Αϊτή, που πρώτη στον κόσμο αναγνώρισε επίσημα το νέο ελληνικό κράτος και έστειλε εθελοντές να πολεμήσουν στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να υπενθυμίσει πως το νέο αυτό κράτος έδωσε πολιτικό άσυλο σε όλους τους διωκόμενους επαναστάτες του 1848. Θα μπορούσε να κάνει μία σύνδεση με άλλα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όπως, στη γειτονιά μας, των Κούρδων. Να συνδέσει το Μεσολόγγι με το Κομπάνι. Όχι την Αθήνα με την Ουάσιγκτον.
Γιατί όμως δεν συγκρίνει την ελληνική Επανάσταση ούτε καν με τη Γαλλία ή τη γαλλική επανάσταση, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι φίλοι του; Όχι μόνο διότι δείχνει ιδιαίτερη αγάπη στους Αμερικανούς, και είναι μία ακόμα ευκαιρία να τους γλείψει, αλλά διότι βέβαια και στη Γαλλία προϋπήρχε αδιαμφισβήτητα ο γαλλικός λαός και το γαλλικό έθνος, ενώ στην Αμερική μόλις συγκροτούνταν αυτό από ένα πλήθος μεταναστών. Έτσι λοιπόν, το παλαιότερο έθνος της Δύσης, οι Έλληνες, ταυτίζεται με το νεώτερο, τους Αμερικανούς! Και η επανάσταση του παλιότερου έθνους ταυτίζεται με εκείνη του νεώτερου.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, καθ’ ότι υπουργός Παιδείας, θα μπορούσε να κλείσει την επιστολή του με τη φράση του Πατροκοσμά του Αιτωλού:

Χρέ­ος ἔ­χουν ἐ­κεῖ­νοι ὁ­ποῦ σπου­δά­ζουν, να μὴ τρέ­χουν εἰς ἀρ­χον­τι­κὰ καὶ αὐ­λὰς με­γά­λων καὶ να μα­ται­ώ­νω­σι τὴν σπου­δὴν τους, δι­ὰ νὰ ἀ­πο­κτή­σουν πλοῦ­τον καὶ ἀ­ξι­ώ­μα­τα, ἀλ­λὰ νὰ δι­δά­σκω­σι μά­λι­στα τὸν κοι­νὸν λα­όν, ὁ­ποῦ ζῶ­σι μὲ πολ­λὴν ἀ­παι­δευ­σί­αν καὶ βαρ­βα­ρό­τη­τα.

Κο­σμᾶς Αἰ­τω­λὸς

Μια τέτοια παραίνεση θα ήταν ιδιαίτερα ταιριαστή στις σημερινές συνθήκες της παρακμής που βιώνουμε και σίγουρα πιο χρήσιμη στους νέους μαθητές από το «we the people» του αμερικάνικου Συντάγματος…

Γ. Καραμπελιάς, Ν. Δημητριάδης, ardin-rixi.gr

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος της Εφημερίδας ΡΗΞΗ, Μάρτιος 2015

Από το ζενίθ στο ναδίρ των προσδοκιών