Ο πόλεμος που χάθηκε, οι μάχες που έρχονται

Ο πόλεμος που χάθηκε, οι μάχες που έρχονται

 

Γράφει ο  Γιώργος Καραμπελιάς

 

Εν τέλει, η τελευταία στρατιά του Έλληνα Μπρανκαλεόνε ηττήθηκε, όπως ήταν προβλεπόμενο, στη σύγκρουση με τους σιδερόφραχτους τεύτονες ιππότες. Ο πόλεμος κράτησε πεντέμισι χρόνια. Και υπήρξε ένας πόλεμος ενός αποδυναμωμένου από την παρασιτική “ευρωστία της σαρκός” ελληνικού λαού με το παγκόσμιο σύστημα και τον τοπικό του εκπρόσωπο, την τευτονική Ευρώπη. Μέσα σε έξι χρόνια, μέχρι το τέλος του 2015, η Ελλάδα θα έχει χάσει το 30% του εθνικού της εισοδήματος, εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι θα έχουν εξαθλιωθεί και εκατομμύρια θα έχουν χάσει τη δουλειά τους ή τον τρόπο της ζωής τους. Υπ’ αυτήν την έννοια, ο όρος πόλεμος ανταποκρίνεται απολύτως στις περιστάσεις και την έκταση της οικονομικής και κοινωνικής καταστροφής.
Το ότι σήμερα θεωρώ ότι ένας πόλεμος τελείωσε και τον έχουμε χάσει συνάγεται από πραγματικά περιστατικά και γεγονότα. Κατ’ αρχάς μπήκαμε σε αυτόν υπονομευμένοι από τον οικονομικό παρασιτισμό και την πνευματική μας παρακμή, από την προδοσία των ελίτ κάθε είδους, και προπαντός της πολιτικής «τάξης». Μπήκαμε σε αυτόν αφού πρώτα είχαμε χάσει την παραγωγή και το παραγωγικό μας ήθος, αφού είχαμε απολέσει εν πολλοίς την ιδιοπροσωπία μας και την αίσθηση του συνανήκειν σε ένα συλλογικό υποκείμενο. Έτσι, βρεθήκαμε σ’ αυτόν χωρίς τη δυνατότητα μιας εναλλακτικής λύσης (αυτού του περιβόητου plan B), πολιορκημένοι από στεριά και θάλασσα, από τη νεοθωμανική Ανατολή και τη νεοτευτονική Ευρώπη.
Και αυτά τα αντικειμενικά δεδομένα ήρθαν να επιδεινωθούν δραματικά από τις συμπεριφορές των πολιτικών ηγεσιών, που επί σαράντα χρόνια διαβουκολούν τον ελληνικό λαό.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΕΥΡΩ, Η ΕΥΡΩΠΗ. ΕΥΡΩΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ.

Η ΕΛΛΑΔΑ, ΤΟ ΕΥΡΩ, Η ΕΥΡΩΠΗ.
ΕΥΡΩΛΑΓΝΕΙΑ ΚΑΙ ΕΘΝΙΚΗ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑ.

Παρέμβαση του Γιώργου Καραμπελιά

Σε ολόκληρη τη μεταπολιτευτική περίοδο, η Ελλάδα ενσωματώθηκε σταδιακώς στην Ενωμένη Ευρώπη και στο «ευρωπαϊκό όνειρο». Απέναντι στην εκ νέου ανάδυση της τουρκικής απειλής, μετά την κατοχή της Κύπρου, η συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού πολιτικού κόσμου και των κοινωνικών δυνάμεων, προσχώρησε στην πραγματικότητα μιας ευρωπαϊκής ενοποίησης, που πραγματοποιούνταν μονομερώς, με αφετηρία τη Δυτική Ευρώπη. Αρχικώς, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, στη συνέχεια το ΠΑΣΟΚ και ο Ανδρέας Παπανδρέου, εν τέλει δε, μετά την κατάρρευση της Σοβ. Ένωσης, και το μεγαλύτερο μέρος της παραδοσιακής Αριστεράς, προσχώρησαν στην «ευρωπαϊκή ιδέα». Αρχικώς εξ ανάγκης, εν συνεχεία από συμφέρον (μέσα από τη ροή ευρωπαϊκών προγραμμάτων, μιζών, επιδοτήσεων κ.ο.κ.) και τέλος από ιδεολογία (ο ευρωπαϊσμός ως υποκατάστατο της ελληνικής εθνικής ταυτότητας), σταδιακώς, το σύνολο των ελίτ (πολιτικών, οικονομικών και κυρίως πνευματικών) προσχώρησε σε έναν ευρωπαϊσμό που δεν τον έβλεπε ως συμπλήρωμα και επέκταση της ελληνικής ιδιοπροσωπίας αλλά ως την καταστροφή της και την αντικατάστασή της από τον ευρωπαΪσμό. Γι’ αυτό, σταδιακώς, και ιδιαίτερα μετά το 1990, αποκλειστικό όνειρο των Ελλήνων (στο οποίο, μέσω επιδοτήσεων, χρηματιστηρίων, φτηνών δανείων και ταξιδιών στο εξωτερικό) γίνεται η ενσωμάτωσή τους σε μια μυθική, υπερεθνική Ευρώπη. Γι’ αυτό και στο ιδεολογικό πεδίο θα κυριαρχήσει ο εθνομηδενισμός, η ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης και ο αποεθνικοποιημένος πολυπολιτισμός. Όλα αυτά περπατούσαν, παρά τις αντιφάσεις και τις κρίσεις, λίγο πολύ, έως το 2009, μάλλον ομαλά και απρόσκοπτα και μόνο λίγες δυνάμεις, είτε από την Εκκλησία (αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, Άγιο Όρος, ιδιαίτερα κατά τις δεκαετίες 1990 και 2000), είτε από ελάχιστες δυνάμεις των υπολειμμάτων του «πατριωτικού ΠΑΣΟΚ» ή της πατριωτικής Αριστεράς, προσπαθούσαν να βάλουν έναν φραγμό σε αυτή τη γενικευμένη παρασιτική ενσωμάτωση στον ευρωπαϊσμό.

Εκδήλωση Άρδην: “Ένα διχαστικό δημοψήφισμα” (βίντεο)

Εκδήλωση Άρδην:

 

“Ένα διχαστικό δημοψήφισμα”

 (βίντεο)

Ιοί, Ναζί, τώρα πια δουλεύουνε μαζί;

Γράφει ο Γιάννης Ξένος

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, οι επιθέσεις της ομάδας του Ιού προς το Άρδην ήταν μια ένδειξη ότι το Άρδην κάτι καλό κάνει. Η άτεχνη, γκεμπελική προσπάθειά τους να μας τσουβαλιάσουν με ακροδεξιούς, εθνικιστές, χρυσαυγίτες κ.ά., τα προηγούμενα χρόνια, ήταν εμφανής σε όσους ήθελαν να δουν ότι αποσκοπούσε στο να μας φιμώσουν. Να πάψει να υπάρχει η φωνή της πατριωτικής αριστεράς. Φυσικά απέτυχαν οικτρά και γι’ αυτό τα τελευταία χρόνια είχαν πάψει να επιτίθενται στο Άρδην. Το πλαστό δημοψήφισμα του Τσίπρα όμως τους έδωσε την ευκαιρία που επιζητούσαν για να επιτεθούν στον Γ. Καραμπελιά, στο Άρδην και γενικότερα στον πατριωτικό χώρο.

Σε άρθρο τους («Δύο Ελλάδες στην κάλπη») στην Εφημερίδα των Συντακτών, στο τελευταίο μέρος του αναφέρονται στον χώρο της πατριωτικής αριστεράς και φυσικά είναι γεμάτο ψεύδη και συκοφαντίες. Ας τις πάρουμε μία μία, με τη σειρά:

Φίλτατος μεν Πλάτων, Φιλτάτη δε Αλήθεια (για την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς)

Φίλτατος μεν Πλάτων, Φιλτάτη δε Αλήθεια

(για την εκπαίδευση και τους εκπαιδευτικούς)

του Γιώργου Καραμπελιά

Σ΄ ένα κείμενο μου του Σαββάτου 4 Ιουλίου είχα γράψει στο υστερόγραφο, απευθυνόμενος σε φίλους και συντρόφους εκπαιδευτικούς, πως την Δευτέρα 6 Ιουλίου θα επανέλθω. Για να μη θεωρηθεί λοιπόν ότι φυγομαχώ, εξηγώ, αναγκαστικά συνοπτικά σήμερα και εδώ, αυτή μου την άποψη:

Θεωρώ λανθασμένη τη στάση όλων εκείνων που ενώ συμμερίζονται πατριωτικές αντιλήψεις οι οποίες αντιστρατεύονται τις κυρίαρχες στον χώρο των εκπαιδευτικών εθνομηδενιστικές αντιλήψεις, που έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στην αποεθνικοποίηση της νεολαίας, παρ’ όλα ταύτα ακολούθησαν, ως μη όφειλαν, τον συρμό του κλάδου τους. Διότι βέβαια είναι πασίγνωστο πως η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών, σε συντριπτικά ποσοστά μάλιστα σε ότι αφορά τους «προοδευτικούς» εκπαιδευτικούς, συμμετείχαν στο ψευδεπίγραφο παιγνίδι του δημοψηφίσματος, συντασσόμενοι με το Όχι.

Γνωρίζουμε πως στον χώρο της εκπαίδευσης, από τη δεκαετία του 1980 και μετά, πραγματοποιήθηκε ένα μαζικό εγχείρημα αποεθνικοποιήσης, το οποίο ξεκίνησε από τα πανεπιστήμια για να περάσει στη μέση εκπαίδευση και να καταλήξει ακόμα και στη στοιχειώδη και τα νηπιαγωγεία. (Για παράδειγμα μία νηπιαγωγός μου έφερε πρόσφατα ένα βιβλιαράκι που απευθύνεται στις νηπιαγωγούς για το πώς να οργανώνουν παιχνίδια για τα νήπια όπου οι καλοί είναι οι μετανάστες και οι κακοί οι αστυνομικοί). Απέναντι σ’ αυτό το εγχείρημα, υπήρξαν αντιστάσεις, ιδιαίτερα από παραδοσιακούς συχνά συντηρητικούς και θρησκευόμενους εκπαιδευτικούς, που αποκάλυψαν π.χ το ανοσιούργημα της Ρεπούση, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των «προοδευτικών» εκπαιδευτικών, «εθνομηδενιστών» ή «πατριωτών» δεν αντιδρούσε.

Βασικό όπλο για τον αφοπλισμό των δημοκρατών πατριωτών εκπαιδευτικών υπήρξε ο εγκλωβισμός σε μια ακραιφνώς συνδικαλιστική λογική, όπου το μόνο επίδικο αντικείμενο είναι οι μισθοί και οι απολαβές των εκπαιδευτικών, τα ωράρια εργασίας και η αξιολόγηση. Λες και οι εκπαιδευτικοί δεν επιτελούν κάποιο «λειτούργημα», όπως έλεγαν διάφοροι παραδοσιακοί προκάτοχοί τους, αλλά είναι απλώς υπάλληλοι της κρατικής γραφειοκρατίας. Λες και, το μεγάλο πρόβλημα για τους εκπαιδευτικούς, στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι η αντίσταση σ’ αυτήν και την ιδεολογία που εκπέμπει και διοχετεύει, αλλά κυρίως τα «συμφέροντα» των εκπαιδευτικών ως κλάδου. Και μέσα σ’ αυτά τα καλώς εννοούμενα συμφέροντα περιλαμβάνονται και αιτήματα μιας απόλυτης ασυδοσίας (απουσία οποιασδήποτε αξιολόγησης στην πραγματικότητα, μειωμένα ωράρια αλά καρτ, κ.λπ, κ.λπ.).

Στην πρωτοπορία αυτών των «αγώνων» βρίσκονται οι αριστεροί συνδικαλιστές που έχουν εγκαταλείψει κάθε παράδοση αγωνιστικής αντίστασης στη διαχεόμενη μέσω της εκπαίδευσης παγκοσμιοποιητική και εθνομηδενιστική ιδεολογία ή στην περίπτωση των πατριωτών εκπαιδευτικών από τη μία πλευρά αντιστρατεύονται αυτή την ιδεολογία και από την άλλη συμπορεύονται με τους πιο ακραίους εκφραστές της, τις ποικιλώνυμες «συσπειρώσεις» του Σύριζα και των αριστεριστών. Πολλές φορές τα προηγούμενα χρόνια προσπαθήσαμε να μιλήσουμε γι’ αυτό το ζήτημα, και για την ανάγκη να υπάρξει μια οργανωμένη αντίσταση στην εθνικομηδενιστική λαίλαπα που έχει εξαπολυθεί στην εκπαίδευση της χώρας. Και μέχρι σήμερα αυτό δεν κατέστη δυνατό, διότι εν τέλει τα «ταξικά» μικροσυμφέροντα και η ισχύς της περιρρέουσας ιδεολογίας, ιδιαίτερα στον χώρο της αριστεράς και των «συσπειρώσεων» αποδείχθηκαν υπέρτερα από μια γενική, αλλά μάλλον αφηρημένη πολιτική και ιδεολογική τοποθέτηση – που στην καλύτερη περίπτωση εκφράζεται μόνο ως ατομική στάση μέσα στο μάθημα.

Έτσι, ενώ είναι χιλιάδες, κυριολεκτικώς, οι εκπαιδευτικοί που βλέπουν την ανάγκη για μια διαφορετική πορεία στα εκπαιδευτικά πράγματα, αλλά και στον συνδικαλισμό των εκπαιδευτικών, ο οποίος θα έπρεπε να ενσωματώσει τα στοιχεία του περιεχομένου της εκπαίδευσης στις διεκδικήσεις του, εκείνοι που θα μπορούσαν και θα έπρεπε να παίξουν έναν ρόλο ενοποιητικό και καθοδηγητικό, προτιμούν να αναλώνονται σε άγονες αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό αυτού του κατεξοχήν εθνομηδενιστικού χώρου. Και το επιχείρημα είναι ότι δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς γιατί θα «απομονωθούν». Όμως όποιος θεωρεί πως το συμφέρον της νέας γενιάς και της πατρίδας μας, διακυβεύεται και μέσα στα τεκταινόμενα στην εκπαίδευση δεν θα έπρεπε να διστάσει και δεν θα απομονωθεί στην πραγματικότητα. Έτσι, δεν διστάσαμε κι εμείς, οι του «Άρδην», όταν αποφασίσαμε να κόψουμε τους οργανικούς δεσμούς με τον αριστερισμό και την εθνομηδενιστική αριστερά, παρά το υψηλό τίμημα και τις συκοφαντίες που έχουμε εισπράξει.

Και βέβαια, όταν έρχεται η στιγμή των μεγάλων κρίσεων, αυτά τα ζητήματα ανακύπτουν με οξύτητα. Πως είναι δυνατόν άνθρωποι που συχνά για δεκαετίες έχουν αντιπαλέψει αυτή τη κυρίαρχη εθνομηδενιστική λογική, να κλείνουν τα μάτια τους μπροστά στα αδιέξοδα στα οποία έχουν οδηγήσει και τα δύο στρατόπεδα του «ναι» και του «όχι» στην Ελλάδα και να συντάσσονται με ένα όχι – κατανοητή επιλογή για έναν ευρύτερο κόσμο που πέφτει στην παγίδα μιας δήθεν αντίστασης αλλά ακατανόητη για όλους εκείνους που γνωρίζουν πως θα έπρεπε να προτάσσουν το συμφέρον της πατρίδας πάνω και πέρα από ιδιαίτερα συμφέρονται και ιδεολογίες. Πώς είναι δυνατό, να μας εγκαλούν μάλιστα ορισμένοι ότι κάναμε την τελευταία περίοδο περισσότερη κριτική στον Τσίπρα και όχι στους αντιπάλους του, όταν γνωρίζουν αναρίθμητα κείμενα κριτικής και κινητοποιήσεις μας, όταν οι αντίπαλοί του ήταν «στα πράγματα». Έτσι και τώρα, τα κύρια βέλη της κριτικής μας στο εσωτερικό πεδίο στράφηκαν και συνεχίζονται να στρέφονται ενάντια σε όσους έχουν την διακυβέρνηση της χώρας και επιπλέον διαβουκολούν το αντιστασιακό αίσθημα του λαού, όπως και τα κύρια βέλη στο εξωτερικό πεδίο συνεχίζουν να στρέφονται ενάντια στον Σόϊμπλε και την γερμανική Ευρώπη. Το ίδιο κάναμε και στο παρελθόν απέναντι στο ΠΑΣΟΚ όταν οι περισσότεροι γύρω μας τρέχανε να ενταχθούν σε υπουργεία και θεσούλες.

Δεν είναι καιρός λοιπόν, να γίνει μια συζήτηση για την κατεύθυνση της εκπαίδευσής μας, κόβοντας τους δεσμούς με κείνους που στο πεδίο των προτάσεων για το περιεχόμενο της εκπαίδευσης και τον προσανατολισμό της νέας γενιάς βρίσκονται στον αντίποδα με αυτά που υποστηρίζει ο δημοκρατικός πατριωτικός χώρος; Πως μπορεί να συνδυάζεται η συνδικαλιστική συμπόρευση με την ιδεολογική αντιπαράθεση; Και, εν τέλει, στις κρίσιμες στιγμές να καθορίζει τη στάση πολλών από εμάς;

Ανακοίνωση του Άρδην: Το όχι, το ναι, η αποχή το άκυρο και η Αντίσταση

Ανακοίνωση του Άρδην

Από την αρχή τονίσαμε πως το δημοψήφισμα ήταν ψευδεπίγραφο και γι’ αυτό αρνηθήκαμε την εμπλοκή στη διαλεκτική του ναι ή του όχι. Διότι με τον τρόπο που είχε τεθεί το ερώτημα, προδίκαζε και το αποτέλεσμα. Δεν ήταν δυνατό οι Έλληνες, μετά από πέντε χρόνια καταστροφή, να συναινέσουν εύκολα στο «Ναι στις προτάσεις των δανειστών», όταν μάλιστα η Κυβέρνηση και όλος ο μηχανισμός της προπαγάνδας της επαναλάμβανε πως το δίλημμα δεν έχει καμία σχέση με το ερώτημα ευρώ ή δραχμή, και πως ένα Όχι θα ενίσχυε απλώς την διαπραγματευτική θέση της Ελλάδας. Υπ’ αυτή την έννοια ακόμα και το 39% που πήρε το Ναι, μάλλον επιτυχία του ήταν, όταν μάλιστα συνυπολογίσουμε πως οι σπόνσορές του ήταν οι εξαιρετικά… δημοφιλείς Σαμαράς, Βενιζέλος, Όλγα Τρέμη και… Μπάμπης Παπαδημητρίου. Γι’ αυτούς τους λόγους αντιταχθήκαμε σε αυτό το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα, εμείς και ελάχιστοι άλλοι, με πρώτο –προς τιμήν του παρά τον ξύλινο λόγο του– το ΚΚΕ και κάποιες μικρές ακροαριστερές ομάδες, όπως το ΜΛΚΚΕ.

Και πράγματι ένα ακαθόριστο αλλά σημαντικό ποσοστό Ελλήνων επέλεξε την αποχή. Βεβαία δεν μπορούμε να εκτιμήσουμε για πόσους από αυτούς, που αντιπροσωπεύουν το 37,50% των εγγεγραμμένων, η αποχή εξέφραζε μια λιγότερο ή περισσότερο συνειδητή άρνηση του ψευδοδιλήμματος, πάντως η συνολική συμμετοχή έφτασε στο 62,50%.  Αν υπολογίσουμε ότι ένα 12-15% των εγγεγραμμένων, μάλλον έχει μετοικήσει στας αιωνίους μονάς, απουσιάζει εκτός Ελλάδας ή δεν μπορεί να μετακινηθεί, αλλά παραμένει στους εκλογικούς καταλόγους, μπορούμε να υπολογίσουμε το ποσοστό της πραγματικής αποχής σε πάνω από 20%, στο οποίο προφανώς συμπεριλαμβάνεται και ένα σημαντικό ποσοστό συνειδητής πολιτικής αποχής.

Ένα επίσης σημαντικό 5,8%, επέλεξε το λευκό ή το άκυρο, ενώ στις εκλογές κυμαίνεται πάντα γύρω στο 0,9% με 1%. Κατά συνέπεια και εδώ έχουμε ένα σημαντικό ποσοστό, 5% τουλάχιστον, συνειδητής απόρριψης του διλήμματος.

Εν τέλει την απάντηση στο δίλημμα του δημοψηφίσματος επέλεξε το 56,70%  των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων, δηλαδή στην καλύτερη περίπτωση το 70-71% των ενεργών ψηφοφόρων. Δηλαδή το 43% περίπου των Ελλήνων  ψήφισε  Όχι και το 28% Ναι.

Εμείς, ως συλλογικό υποκείμενο, επιλέξαμε να μετρηθούμε με τους «λιγότερους», από τα τρία στρατόπεδα, τους οπαδούς του άκυρου-αποχής, διότι δεν θέλουμε να θεωρήσουμε το σύνολο της αποχής και των λευκών,  των ενεργών ψηφοφόρων (που επίσης φθάνει το 29%) ως ενιαίο μπλοκ. Πάντως παραμένει σημαντικό το ποσοστό εκείνων που αρνήθηκαν κάθε επιλογή από τις δύο κυρίαρχες και προπαντός το ίδιο αυτό το ψευδεπίγραφο δημοψήφισμα.

Τι επόμενες ημέρες γνωρίζουμε πως αυτή η επιλογή, των λιγότερων, θα επιβεβαιωθεί δυστυχώς πανηγυρικά, όπως πολλές φορές έχει συμβεί στην πρόσφατη ιστορία μας. Θα θυμίσουμε πως είχαμε αρνηθεί, τότε που μπορούσαμε να το κάνουμε, την ένταξη στην ευρωζώνη, είχαμε αρνηθεί τους καταστρεπτικούς Ολυμπιακούς αγώνες, είχαμε αρνηθεί την μηδενιστική «επανάσταση»  του Δεκέμβρη του 2008.  Και τότε μας έλεγαν πως το «αλάνθαστο κριτήριο» του λαού ήταν συντριπτικά ενάντιά μας.

Αλλά ποτέ δεν διστάσαμε να βαδίσουμε ενάντια στο ρεύμα. Οι πιο παλιοί από μας είχαν αντιταχθεί στην άνοδο του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία, που εκμαύλισε τον ελληνικό λαό. Είχαμε αντιταχθεί στην απαρχή των δικοινοτικών συνομιλιών στην Κύπρο, είχαμε αντιταχθεί στην ελληνοτουρκική φιλία των Σημίτη-Θεοδωράκη, είχαμε αντιταχθεί στην παράδοση του Οτσαλάν, είχαμε αντιταχθεί στον Σημίτη, στην καταστρεπτική οικονομική πολιτική του Καραμανλή και στον ΓΑΠ, όπως αντιταχθήκαμε και στον Τσίπρα. Έχουμε μάθει να βαδίζουμε ενάντια στην «πλειοψηφία», που συχνά ακολουθεί προβατοειδώς την εξουσία. Έχουμε μάθει να αντιστεκόμαστε στις κυβερνήσεις που τα τελευταία χρόνια οδηγούν την Ελλάδα από το κακό στο χειρότερο. Και αν δεν κάνουμε λάθος, κάποιοι όψιμοι «αντιστασιακοί» και αυτή τη φορά, τη φωνή της κυβέρνησης ακολούθησαν, χωρίς να ανησυχούν γιατί και πως συνταυτίστηκαν με τη Χρυσή Αυγή και τοΤουρκικό Προξενείο στη Θράκη! Για μια ακόμα φορά στη γιαλατζή αντίσταση, την εύκολη, με το γκουβέρνο, παίρνοντας στον λαιμό τους και κάποιους αυθεντικά αντιστασιακούς συμπολίτες μας. Και την ταυτίζουν με τις δύσκολες, εκείνη που ήταν ενάντια στο σχέδιο Ανάν ή παλιότερα ενάντια στην Ιταλική εισβολή.

Αλλά το ξήλωμα έχει ήδη αρχίσει και μάλιστα από τον εμπνευστή του δημοψηφίσματος, τον Βαρουφάκη. Ελπίζουμε να μη ξηλωθεί εντελώς και η χώρα και θα κάνουμε ότι μπορούμε γι’ αυτό.

Καταρχάς θα θάψουμε το τομαχώκ του πολέμου. Διότι δεν μας ενδιαφέρει η δικαίωσή μας, η οποία είναι βέβαιη, αλλά δεν χρειάζεται να την προβάλουμε, διότι μέλημά μας η μικρότερη δυνατή ζημιά για τη χώρα. Γιατί η ζημιά έχει ήδη γίνει και θα πληρώσουμε όλοι, εκτός από τα λαμόγια, που με τα λεφτά τους στο εξωτερικό παίζουν με τις γλίσχρες καταθέσεις του κοσμάκη, ενώ το κύμα της φτωχοποίησης ούτως ή άλλως θα βαθύνει.

Εμείς θα είμαστε εδώ, ενάντια στα δύο στρατόπεδα της καταστροφής, στον ένα και μοναδικό δρόμο. Του πατριωτισμού, της παραγωγικής ανασυγκρότησης, της αναγέννησης του τόπου μας.

ΟΙ ΕΘΝΟΜΗΔΕΝΙΣΤΕΣ “ΕΥΡΩΠΑΪΣΤΕΣ” ΘΕΡΙΖΟΥΝ Ο,ΤΙ ΕΣΠΕΙΡΑΝ

Παρέμβαση του Γιώργου Καραμπελιά

Οι κ.κ. Βερέμης, Αλιβιζάτος, Καμίνης, Καφετζόπουλος Ράμφος, Μπουτάρης, διαμαρτύρονται πώς και γιατί, ξαφνικά, η πλειοψηφία των νέων –όπως, τουλάχιστον, συνάγεται από τις δημοσκοπήσεις– στηρίζει φανατικά και οπαδικά το ΟΧΙ, σε μια υπέρτατη έκφραση ωχαδερφισμού και απόλυτης αδιαφορίας για το μέλλον της χώρας. Δεν θα έπρεπε όμως να διαμαρτύρονται αλλά μάλλον να πανηγυρίζουν. Διότι είναι τα παιδιά τους, αυτά που κατασκεύασαν μέσα σε τουλάχιστον δυόμισι δεκαετίες εθνομηδενισμού, καλλιέργειας μίσους για τη χώρα τους και για οποιεσδήποτε συλλογικές αξίες, ατομικισμού και χυδαίας κατασυκοφάντησης όσων εξέφραζαν αντίθετη άποψη.

Σήμερα, που το κύμα στρέφεται εναντίον τους, και είναι οι ομογάλακτοι αδερφοί τους, Λιάκος, Σία Αναγνωστοπούλου, Γιαννουλόπουλος κ.ά., που αναλαμβάνουν την καθοδήγηση των εθνομηδενιστικών δημιουργημάτων τους, διαμαρτύρονται και απορούν.

Για πρώτη φορά ήρθαν αντιμέτωποι με αυτό το φαινόμενο, ως ο Φρανκεστάιν με το δημιούργημά του, το 2008, όταν όλα τα παιδιά των Βορείων Προαστίων, μετά τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου, έκαναν την πρόβα τζενεράλε μιας μηδενιστικής εκτόνωσης. Ήταν τα παιδιά τους και, εξάλλου, αυτά σέρνουν από τη μύτη και τους πατεράδες τους, τόσο στον ΣΥΡΙΖΑ όπου αιώνιοι “ρεφορμιστές” σαν τον Βούτση έγιναν επαναστάτες, όσο και στα ανώτερα μεσαία στρώματα της «καλοστεκούμενης» κοινωνίας γενικότερα. Ως απάντηση στα Βόρεια Προάστια, ήρθε και η εξίσου μηδενιστική φασίζουσα εξέγερση του Αγ. Παντελεήμονα των νεαρών Χρυσαυγιτών, οι οποίοι διογκώθηκαν στις συνθήκες της κρίσης, ενσωματώνοντας τα πληβειακά και λούμπεν στοιχεία της νεολαίας.

Και τώρα, για πρώτη φορά, βρίσκονται μαζί. Ας μη διαμαρτύρονται, λοιπόν, και ας μην απορούν όλοι οι «ευρωπαϊστές», εθνομηδενιστές, οι οποίοι πίστεψαν πως η συμμετοχή στην Ευρώπη προϋποθέτει την εξαφάνιση της εθνικής ταυτότητας και της έννοιας του εθνικού συμφέροντος και όχι το αντίστροφο: Διότι, μόνο όποιοι έχουν ισχυρή εθνική ταυτότητα μπορούν να συμμετέχουν ισότιμα και οργανικά και σε οποιεσδήποτε άλλες ευρύτερες ενότητες. Μόνο όποιοι έχουν συνείδηση της ιδιοπροσωπίας τους, συνάπτουν συμμαχίες με άλλους και δεν πασχίζουν να εξαλείψουν αυτή την ιδιοπροσωπία. Διαφορετικά, διαλύουν την πολιτειότητα του εθνικού σώματος και κατ’ εξοχήν της νεολαίας, η οποία μεταβάλλεται σε ένα σύνολο αγραμμάτων οπαδών, χωρίς αρχές, οικογένεια και πατρίδα, ανίκανο να αντιδράσει, θετικά και αποτελεσματικά, σε κάθε νέα πρόκληση.

Και μόνο εκείνοι οι νέοι που, παρά την προπαγάνδα σας, κατόρθωσαν, με δυσκολία και μέσα από σκολιούς δρόμους, να διατηρήσουν και την τόλμη της νιότης τους και την αρετή που αρνείται τη διχόνοια, θα αποτελέσουν ίσως τη μαγιά για μια νεολαία, ελπίδα της χώρας τους αύριο. Άμποτες.

ΥΓ.  Όσο για εκείνους που κατήγγελλαν, για δεκαετίες υποτίθεται, τόσο την Ρεπούση, τον Λιάκο και τον Βερέμη, όσο και τον εθνομηδενισμό της νεολαίας που αυτοί εξέτρεφαν, και σήμερα συντάσσονται με τους εθνομηδενιστές και τους φασίστες, και μάλιστα με πατριωτικά επιχειρήματα, μωραίνει Κύριος ον βούλεται απολέσαι.

Αρκετοί από αυτούς είναι και εκπαιδευτικοί, και όταν δεν ασχολούνται  με τον μισθό τους, που φρόντισε να τους τον καταβάλει ο Τσίπρας, ενώ οι υπόλοιποι Έλληνες λιμοκτονούν, καλό θα είναι να ασχοληθούν και λίγο με το τί παράγει το εκπαιδευτικό σύστημα, που υπηρετούν και το οποίο κατήγγελλαν μέχρι χθες. Αλλά για τις ευθύνες που αναλαμβάνουν, από την Δευτέρα…

Η ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ ΜΕ ΤΗ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά

Όσοι ζήσαμε τις πλατείες της αγανάκτησης, από τις οποίες πλημμύρισε η Ελλάδα από το 2010 και μετά, παράλληλα με την αίσθηση ότι τελείωνε με πάταγο η μεταπολίτευση, μέσα σε μια σαρωτική κρίση που θα μπορούσε να σηματοδοτήσει την ανανέωση της πατρίδας, είχαμε τρομάξει ταυτόχρονα από ένα φοβερό κράμα πληβειακής βίας και λούμπεν πολιτικής συμπεριφοράς που αναδυόταν από αυτές. Αυτό το φοβερό κράμα, που έδωσε σάρκα και οστά κατά τον μεσοπόλεμο στον φασισμό και τον ναζισμό, αναμειγνύοντας το σοσιαλιστικό αίτημα με τον ρατσισμό και τον επιθετικό εθνικισμό. Εκείνο το κράμα που επέλεξε σαν σύμβολό του τη σύνθεση ανάμεσα στην κόκκινη σημαία της επανάστασης και τον αγκυλωτό σταυρό του αίματος.
Ζούσαμε, χωρίς να το γνωρίζουμε ίσως, τη γένεση, in vivo, ενός αυθεντικού ολοκληρωτικού πρωτοφασιστικού φαινομένου, με την ίδια βούληση για την «υπέρβαση της αριστεράς και της δεξιάς», το μίσος για τους «τραπεζίτες», το κοινοβούλιο και την πολιτική τάξη, την ίδια αγωνιώδη αναζήτηση για έναν «ηγέτη», έναν φύρερ που θα σάρωνε το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μαζικό φασιστικό φαινόμενο. Και είδαμε αρκετούς μικροφύρερ να κυκλοφορούν στις πλατείες, αναζητώντας ιστορικό ρόλο. Και εμείς οι δημοκράτες αντιμνημονιακοί πατριώτες, προσπαθούσαμε ασταμάτητα να βάλουμε φραγμό στους διάφορους ψευτοφύρερ και τους ναζί και εν μέρει το επιτύχαμε, τουλάχιστον για ένα διάστημα.

Όμως η ισχύς του φαινομένου, στηριγμενη στην εγκληματική συμπεριφορά των δανειστών,τον ενδοτισμό των εγχώριων ελίτ και την κοινωνική κατάρρευση, δεν ήταν δυνατόν να ανακοπεί εντελώς. Και έτσι αυτό το νέο κοινωνικό φαινόμενο προσέδωσε ήδη τη δύναμη και την ισχύ σε ένα ναζιστικό γκρουπούσκουλο να γίνει η τρίτη πολιτική δύναμη της χώρας και, αν δεν είχε βιαστεί υπερβολικά, θα είχε ίσως εκτιναχθεί ακόμα ψηλότερα. Εξάλλου, δεν εμποδίστηκε από το διαλυμένο ελληνικό κράτος και τον άθλιο ελληνικό αστισμό, αλλά από την παρέμβαση των ξένων, εξαιτίας μάλλον της παρωχημένης παλαιοχιτλερικής και αντιεβραϊκής ιδεολογίας του.

Το εκηκτικό κοινωνικό μείγμα είναι πάντα εδώ. Και ο πειρασμός του ολοκληρωτισμού επίσης. Και όχι μόνο στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και τον Πάνο Καμμένο με τα «στρατά» του, αλλά ίσως και σε πολλούς άλλους. Ήδη, η επιλογή του δημοψηφίσματος, που διεξάγεται με άσχετη και ψευδεπίγραφη αιτιολογία και με εντελώς παράνομες προθεσμίες μίας εβδομάδος, διχάζει στο έπακρο τον ελληνικό λαό και ανοίγει τον δρόμο για έναν επιπλέον εθισμό στον ολοκληρωτισμό.
Η επικίνδυνη συμπόρευση με τη Χρυσή Αυγή, που επισφραγίστηκε με την απελευθέρωση του Κασιδιάρη, είναι βήμα καθοριστικής σημασίας. Διότι ενώνει για πρώτη φορά σε ένα κοινό μέτωπο δύο «στρατούς». Εκείνον της αριστεράς, με τον μιλιταριστικό βηματισμό των αριστερίστικων και αναρχικών «σχηματισμών», που είχαν αποπειραθεί μια πρώτη πρόβα τζενεράλε τον Δεκέμβρη του 2008 (γι’ αυτό δεν θα συγχωρήσω εύκολα τον Αλέκο Αλαβάνο, που υιοθέτησε τις πρακτικές μιας μηδενιστικής «επανάστασης» και τις κάλυψε από τον ΣΥΡΙΖΑ). Από την άλλη, τα υπνώττοντα, μαυροντυμένα επίσης, τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, και προφανώς τα τεράστια ποσοστά στήριξης που διαθέτουν στα ΜΑΤ, την Αστυνομία και τους κατώτερους αξιωματικούς. Δεν ισχυρίζομαι ότι έχουν ήδη κοινούς στόχους, ο καθένας δουλεύει για λογαριασμό του, αλλά οικοδομείται ένα εξαιρετικά επικίνδυνο «συνεχές» ολοκληρωτισμού, που δεν προοιωνίζεται τίποτε το θετικό.

Παλαιότερα, μέσα στο κίνημα των αγανακτισμένων και στο αντιμνημονιακό κίνημα συνολικότερα, προσπαθούσαμε να βάλουμε μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ των φασιστών και του κινήματος και συχνά εισπράτταμε, και μάλιστα σε μαζική κλίμακα, το επιχείρημα πως οι «χειρότεροι φασίστες» είναι οι «νεοταξίτες» τραπεζίτες, εβραίοι και Γερμανοί, ενώ οι χρυσαυγίτες είναι καλά παιδιά της χορωδίας. Αυτή η συμπόρευση στο επίπεδο μιας λουμπενοποιημένης, πληβειακής αντίληψης έλαβε σάρκα και οστά, ακόμα και στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές του 2014, όπου ο Κασιδιάρης ψηφίστηκε από έναν σημαντικό αριθμό αριστερών πατριωτών και αντιμνημονιακών και είναι βέβαιο πως, εάν δεν είχε αρχίσει η επίθεση του κράτους εναντίον τους, θα ήταν τώρα δήμαρχος Αθηναίων, ενώ η Δούρου εξελέγη με τις ψήφους των Χρυσαυγιτών .
Το κράμα ανορθολογισμού, λουμπενοποίησης και αναζήτησης Φύρερ κυριάρχησε στη Γερμανία ως συνέπεια της ήττας στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και της επιβολής δρακόντειων όρων πληρωμής αποζημιώσεων στη Γερμανία. Σήμερα, οι Ευρωπαίοι και οι Γερμανοί εφαρμόζουν μια ανάλογη τακτική απέναντι στον ελληνικό λαό. Τι καρπούς ελπίζουν άραγε να δρέψουν;
Πριν ένα ή δύο χρόνια, κατηγορούσαν τον Μπαλτάκο ως τον ενδιάμεσο μεταξύ Σαμαρά και Χρυσής Αυγής. Και σήμερα ακολουθούν τα χνάρια του.

Ελλάδα: Μια Βαλκανική Τραγωδία

του  ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΑΚΚΑ

Εδώ είναι Μπαλκάνια/ δεν είναι παίξε γέλασε»
Διονύσης Σαββόπουλος*

«Υπομονή. Λίγη ακόμα κωπηλασία και τελειώνουμε, λίγη ακόμα κωπηλασία και βουλιάζουμε»
Κώστας Μόντης

Τα τελευταία πέντε χρόνια έχουμε αναλώσει όλες τις πολιτικές και διανοητικές μας δυνάμεις για να αναλύσουμε αυτό που σήμερα εκδηλώνεται ως «μέτωπο του ΝΑΙ». Τώρα δεν είναι στιγμή να επαναλάβουμε ζητήματα ήδη ξεκαθαρισμένα. Τώρα είναι στιγμή να ξεκαθαρίσουμε την άλλη μισή, και σκοτεινή, πλευρά του φεγγαριού: Το οργουελιανό καθεστώς της «μισής αλήθειας» που σήμερα κυβερνάει την χώρα –ακόμα και αν το σύστημα της 4ης εξουσίας, μαζί με ένα κομμάτι της μεταπρατικής και εθελόδουλης στους Ευρωπαίους αστική τάξη είναι εναντίον τους.

Αυτό το καθεστώς παλεύει με νύχια και με δόντια να μας πείσει ότι είναι ο Άγιος Γεώργιος που επιτίθεται στον Δράκο. Τίποτα πιο ψευδές. Διότι πέρα από τους Γερμανούς –την γερμανική Ευρώπη, δηλαδή– και το εγχώριο μπλοκ που είναι στοιχημένο από πίσω της, υπάρχουν και οι Αμερικάνοι, καθώς και άλλα φρούτα εδώδιμα, που στήνουν το σκηνικό μιας ελληνικής βαλκανικής τραγωδίας η οποία τις τελευταίες μέρες παίζει το φριχτό της «Από Δευτέρα, προσεχώς».

Αυτό το δημοψήφισμα εγκρίθηκε στο ελληνικό κοινοβούλιο με τις ψήφους της συγκυβέρνησης ΣΑΝΕΛ, καθώς και με την Χρυσή Αυγή. Όντως, το ερώτημά του είναι παραπειστικό, και άνευ πραγματικής ουσίας, σε ό,τι αφορά στο μέτωπο της διαπραγμάτευσης. Τουλάχιστον, σε ό,τι ισχυρίζεται ο πρωθυπουργός της χώρας. Απόδειξη, ότι ανεξάρτητα από το τι θα πράξει από την Δευτέρα δεν προκηρύσσει για αυτόν τον λόγο το δημοψήφισμα. Αλλά για τις απολύτως ορατές συνέπειές του ως προς το εσωτερικό της χώρας. Οι οποίες είναι πολύ πραγματικές και έχουν να κάνουν με την συγκρότηση πολιτικών στρατοπέδων, και την ολοκλήρωση της φυσιογνωμίας του καθεστώτος εκτάκτου ανάγκης που θα αναλάβει να διαχειριστεί τις εξελίξεις από την Δευτέρα και μετά. Γι’ αυτόν τον λόγο το δημοψήφισμα, από γιορτή της δημοκρατίας έχει μεταβληθεί στην μεγαλύτερη ντροπή της 3ης Ελληνικής Δημοκρατίας: Κινδυνεύει να μεταβληθεί στο Κύκνειο Άσμα της.

Το πολιτικό καθεστώς που κυβερνάει και γυρεύει να μεταβάλει σε όπλο του το ΟΧΙ του ελληνικού λαού, ανεξάρτητα αν μεγάλο του μέρος πηγάζει από αγνά αντιστασιακά αισθήματα τα οποία λεηλατούνται χυδαία από αυτό, είναι ένα φαιορόζ μέτωπο «τύπου Μιλόσεβιτς». Πίσω από αυτό δεν στοιχίζονται μόνο οι ποικιλώνυμοι φασίστες, που ανοιχτά διακηρύσσουν ότι βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη ευκαιρία να εγκαταστήσουν ένα ατόφιο «δωρικό» Ελληνικό καθεστώς –εξάλλου στο σενάριο της οριακής επικράτησης του ΟΧΙ, θα είναι αυτοί που θα έχουν κάνει την διαφορά. Αλλά και η γκανκστερική μερίδα των αρχουσών τάξεων (που αντιπροσωπεύεται επάξια στο πρόσωπο του Δημήτρη Γιαννακόπουλου), και που ζήλεψαν τις σέρβικες δόξες του Αρκάν, υπολογίζοντας ότι θα παίξουν αντίστοιχο ρόλο στην διαλυμένη Ελλάδα της Δευτέρας.

Δεν θέλει και πολύ μυαλό να το καταλάβει κανείς αυτό, κάνει μπαμ.
Μόνο που αυτό το «μπαμ» καλύπτεται από τον εκατέρωθεν προπαγανδιστικό πάταγο και βουή, ο οποίος ολοκληρώνει τον μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας σε πλήθος με παβλωφικά χαρακτηριστικά. Και ολοκληρώνει τον απόλυτο κατακερματισμό του λαϊκού σώματος –και δεν μιλάμε τώρα για τον Άδωνη ή τον Τσίπρα, μιλάμε για τους απλούς καθημερινούς ανθρώπους– μεταξύ εκείνων που αισθάνονται δικαιολογημένο φόβο για το αύριο, άρα στοχάζονται με αρετή το μέλλον, και εκείνων που καθοδηγούνται από τυφλή τόλμη. Έτσι, η κυβέρνηση κατάφερε να διχάσει εκείνους που θα αποτελούσαν την βάση πάνω στην οποία θα χτιζόταν η δυνατότητα ενός αυθεντικού αντιστασιακού μετώπου. Δίχως αυτήν, είμαστε καταδικασμένοι να μεταβληθούμε ως λαός σε άθυρμα μεταξύ Γερμανικής Ευρώπης και Αμερικάνικης Βαλκανικής Σφήνας, σε αντικείμενο μιας πολεμικής σύγκρουσης ανάμεσα στην γκανγκστερική μερίδα των αρχουσών τάξεων, και την εθελόδουλη.

Αυτός ο λαός, στα 150 χρόνια του τραγικού, τάχα ελεύθερου, βίου του έχει παραγάγει μόνον έναν τύπο σοβαρού διανοουμένου που στέκεται επάξια στο αντιστασιακό ήθος και την μακραίωνη ιστορία του: Τους ποιητές. Ήρθε καιρός, επομένως, να τους πάρουμε στα σοβαρά, και να μην τους εξορίζουμε στην τυπολατρική εξουδετέρωση των σχολικών εορτών. Ο Κάλβος έγραψε: Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχωσι• θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία.

Δίχως το ένα από τα δύο, πολύ απλά ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ. Ραντεβού την Δευτέρα, στο ελληνικό Ραμπουγιέ. Ο κύβος έχει ριφθεί. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.

Με το κόμμα ενάντια στη χώρα, μέχρι το τέλος

Της σύνταξης του Άρδην

Ο Αλέξης Τσίπρας όπως ήταν αναμενόμενο επέλεξε να διασώσει ότι μπορεί από το κόμμα του ενάντια στο προφανές εθνικό συμφέρον που θα του επέβαλε την άμεση παραίτησή του ή έστω την ακύρωση του παράνομου δημοψηφίσματος. Και ήταν αναμενόμενο γιατί από τη στιγμή και πέρα που επέλεξε το δημοψήφισμα την περασμένη Παρασκευή γνώριζε τις συνέπειες, το κλείσιμο των τραπεζών, την καταστροφή της οικονομίας τον κίνδυνο γενικευμένης και οριστικής εξαθλίωσης εκατομμυρίων Ελλήνων και όμως το έκανε, γιατί διαφορετικά θα έπρεπε ο ίδιος να συναινέσει σε σκληρά μέτρα που θα τον έκαναν να χάσει εντελώς την κομματική στήριξη. Γι’ αυτό λοιπόν από τότε έκανε ήδη την επιλογή που επιβεβαίωσε και σήμερα:  Ας πάει και το παλιάμπελο (δηλαδή η χώρα) για να κρατήσει όσο περισσότερο μπορεί την εξουσία και κυρίως τον κομματικό του στρατό. Αποφάσισε από την Παρασκευή ότι δεν θα χαρίσει στη Ζωή Κωνσταντοπούλου και το Λαφαζάνη, το κόμμα αλλά ότι αυτός, ως ηγέτης τους θα ταυτιστεί μαζί τους.

Αν και  βλέπει ότι οι Έλληνες παρά το παράνομο δημοψήφισμα με το παραπλανητικό δίλημμα ναι ή όχι στις σκληρές αλλά ανύπαρκτες πλέον προτάσεις των δανειστών αρχίζουν να στρέφονται όλο και μαζικότερα εναντίον του, διότι πήραν ήδη μια πρόγευση από τις κλειστές τράπεζες για τον Αρμαγεδώνα που πρόκειται να ακολουθήσει την επόμενη εβδομάδα, επιμένει στη στρατηγική της καταστροφής της χώρας και του εθνικού διχασμού. Παραπλανητικά, για να μειώσει τις αποσκιρτήσεις όλων και περισσότερων στελεχών του, άφηνε να διαρρέει ότι είτε θα παραιτηθεί είτε θα ακυρώσει το δημοψήφισμα. Κατέληξε τελικώς στα ακριβώς αντίθετα, έχοντας κερδίσει άλλη μια μέρα εξαπάτησης. Έτσι οδηγεί σε έναν βαθύτατο εμφυλιοπολεμικό διχασμό τους Έλληνες παρότι γνωρίζει πως πλέον δεν παίζεται η διατήρηση της κυβερνητικής εξουσίας που ούτως ή άλλως την έχει πλέον απολέσει αλλά το εάν θα κρατήσει ένα ισχυρό και υπαρκτό κομματικό μηχανισμό.

Γιατί είναι προφανές πως είτε επιλεγεί το ΌΧΙ, -πράγμα σχεδόν αδύνατο πλέον-, επειδή θεωρείται ήδη λεπρός από τους Ευρωπαίους "εταίρους" που θα αδράξουν την ευκαιρία που περίμενε ο Σόϊμπλε, η χώρα και η οικονομία θα οδηγηθούν, μια εβδομάδα μετά, στην απόλυτη κατάρρευση και θα αναγκαστεί να φύγει μετά την καταστροφή. Στην αντίθετη  και πιθανότερη περίπτωση που θα επικρατήσει το ΝΑΙ, πάλι θα υποχρεωθεί να εγκαταλείψει τον πρωθυπουργικό θώκο. Όμως τότε θα συνεχίσει να δίνει μια μάχη οπισθοφυλακών, εμφανιζόμενος ως εκείνος που "αρνήθηκε το μνημόνιο" και θα παραδώσει σε άλλους την ευθύνη να αναλάβουν την κατεστραμμένη χώρα που θα έχει αφήσει, και αυτός θα το παίζει  ο αντιστασιακός και αντιμνημονιακός τον οποίο θα έχουν εκπαραθυρώσει οι "ξένοι τοκογλύφοι". Βέβαια όλα αυτά έχουν κοντά ποδάρια, διότι οι Έλληνες γνωρίζουν πλέον και το ποιόν και την ανικανότητα του και τις ευθύνες του για τους 5 μήνες κατρακύλας και το καταστροφικό φινάλε της διακυβέρνησής του. Ότι και να κάνει, έχει ήδη εισπράξει την καταισχύνη της ιστορίας από την οποία δεν θα τον γλιτώσει ο Μιχαλολιάκος και ο Κασιδιάρης, - τον όποιο  και αποφυλάκισε σήμερα προτού παρέλθει το δεκαοχτάμηνο για να τον συνδράμει στο θεάρεστο έργο του. Ούτε θα αποφύγει τη δίκαιη οργή του ελληνικού λαού και κυρίως εκείνων των ανθρώπων τους οποίους τόσο αισχρά κορόιδεψε. Δειλός και μοιραίος, μέχρι τέλους, ένας άθλιος κομπάρσος που πίστεψε πως είναι μεγάλος ηθοποιός θα αποσυρθεί από το προσκήνιο, έχοντας όμως επιφέρει ανεπανόρθωτες καταστροφές.

Η διαλεκτική του Εμφυλίου

Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς

Στη μακρά σύγχρονη ιστορία μας, από την Επανάσταση του ’21 μέχρι σήμερα, διακόσια χρόνια σχεδόν, ο ανολοκλήρωτος χαρακτήρας της εθνικής μας ύπαρξης έχει καταδειχθεί αναρίθμητες φορές μέσα από τον χαρακτήρα των εσωτερικών αντιπαραθέσεων. Συνήθως, εκτός από ελάχιστες ευτυχείς στιγμές, οι αντιστασιακές δυνάμεις του ελληνισμού έμεναν χωρίς ολοκληρωμένη φωνή και πρόταση, ενώ την πολιτική πρόταση τη διατηρούσαν τις περισσότερες φορές οι εκσυγχρονιστές και οι οπαδοί της δυτικοφροσύνης. Έτσι, στην Επανάσταση του ’21, από τη μία πλευρά βρισκόταν ο Κολοκοτρώνης, οι αγωνιστές και η ορθόδοξη αντιστασιακή παράδοση που αντιστέκονταν και πολεμούσαν χωρίς όμως να μπορούν να διατυπώσουν μια ολοκληρωμένη και συνεκτική πολιτική πρόταση, ενώ από την άλλη πλευρά οι Φαναριώτες και οι Υδραίοι αγγλόφιλοι, με εκπρόσωπο τον Μαυροκορδάτο, διατύπωναν αυτοί την ελλείπουσα πολιτική πρόταση.

Αυτή η ιστορική πραγματικότητα αναπαριστά το ανολοκλήρωτο της εθνικής μας υπόστασης:  η παράδοση και το αντιστασιακό ήθος δεν μπορούσε να παραγάγει και μία πρόταση εκσυγχρονισμού της παράδοσης, με αποτέλεσμα ο εκσυγχρονισμός να βιώνεται πάντα ως εισαγόμενος και υποταγή. Και μόνον όταν η Επανάσταση έφτασε στο «αμήν» και κινδύνευε να καταστραφεί, επιλέχθηκε από όλους, έστω και για λίγο, ο Ιωάννης Καποδίστριας που επιχειρούσε να συνθέσει παράδοση και εκσυγχρονισμό.

Το ίδιο συνέβη σε μια δεύτερη κομβική στιγμή της ιστορίας μας, με τον Ελευθέριο Βενιζέλο, που συνέθεσε το αγωνιστικό ήθος του Κρητικού επαναστάτη με το όραμα της ολοκλήρωσης του ελληνισμού.

 Κάτι ανάλογο φαίνεται σήμερα να διχάζει τους Έλληνες από την αρχή της κρίσης του 2010.

Καταστρέφουν τη χώρα για να κρατήσουν την εξουσία (ή τα νέα Ιουλιανά)

 Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς

Ένα ερώτημα που απασχολεί πάρα πολλούς είναι εάν ο Τσίπρας προχώρησε στο κοινοβουλευτικό του πραξικόπημα, που αποκαλεί δημοψήφισμα, με μοναδικό στήριγμα τον Μιχαλολιάκο και την Χ.Α., προσχεδιασμένα ή όχι. Εάν, δηλαδή, από την αρχή είχε ένα σχέδιο το οποίο, από καθυστέρηση σε καθυστέρηση και από αποτυχία σε αποτυχία, θα οδηγούσε στην έξοδο της χώρας από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Και η έξοδος από την ευρωζώνη και το ευρώ αν πραγματοποιηθεί οδηγεί και σε αυτόματη έξοδο από την ευρωπαϊκή ένωση, και όχι απλώς σε αλλαγή νομίσματος, όπως νομίζουν μερικοί, δεδομένου πως, μετά από πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη, η Ελλάδα θα πρέπει να κάνει εκ νέου αίτηση για εισδοχή στην Ε.Ε.

Ο Μεγάλος Εκβιασμός

Στις 4 Μαϊου περιγράφαμε αναλυτικά τον εκβιασμό που επιχειρεί ο Τσίπρας και η παρέα του ενάντια στον ελληνικό λαό για να μαζέψει τα ασυμμάζευτα του ρεσάλτου προς την εξουσία που επιχείρησε εδώ και πέντε μήνες. Και δυστυχώς σήμερα ολοκληρώνει την εκβιαστική του στρατηγική. Πραξικοπηματικά, ως άξιος συνεχιστής του ΓΑΠ, συνέχεια του οποίου αποτελεί και σε επίπεδο στελεχών και σε επίπεδο πολιτικής, προχωράει σε συνταγματικό και πολιτικό πραξικόπημα, για να διασφαλίσει (τρομάρα του) λίγους ακόμα μήνες εξουσίας, μια και απεδείχθη ανίκανος να διαχειριστεί οτιδήποτε άλλο εκτός από το νομοσχέδιο για την ιθαγένεια. Άσχετα με το τι ακριβώς πρόκειται να συμβεί και ποιές εξελίξεις θα επακολουθήσουν, γιατί θα ακολουθήσουν πολλά επεισόδια ακόμα, ο εκβιασμός εξελίσσεται. Και απέναντι σε αυτόν θα πρέπει να τοποθετηθούν όλοι οι παράγοντες, και ο πρόεδρος της Δημοκρατίας και όλα τα κόμματα. Προφανώς, αφού ξεκαθαρίσει το τοπίο ως προς τις άμεσες εξελίξεις, θα πάρουμε θέση και εμείς. Διότι από τους τζογαδόρους κανείς μπορεί όλα να τα περιμένει. Πάντως, τα επιχειρήματα και η ανάλυση που είχαμε κάνει πριν δύο μήνες σχεδόν ισχύει στο ακέραιο. Για νεώτερα συντόμως.

27 Ιουνίου 2015 10.30 π.μ.

του Γιώργου Καραμπελιά

Συλλογή υπογραφών για την απόσυρση του εθνομηδενιστικού νομοσχεδίου για την Ιθαγένεια

To νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια, που συζητείται και ψηφίζεται αυτές τις μέρες στο ελληνικό Κοινοβούλιο, μέσα στη σύγχυση της διαπραγμάτευσης για το χρέος και τα μνημόνια −γεγονός που είναι προσχεδιασμένο−, δεν αφορά μόνον στα δικαιώματα των νεοεγκατεστημένων πληθυσμών στη χώρα μας, όπως ισχυρίζονται οι εισηγητές του. Επί της ουσίας, ο Κώδικας Ιθαγένειας προσδιορίζει τη σύνθεση αυτής της χώρας, το πώς συγκροτείται το εθνικό σώμα: Είναι ένα ζήτημα που αφορά τα θεμέλια της ελληνικής πολιτείας, καθώς, δι’ αυτού, οι τριακόσιοι της Βουλής, και κατ’ εξοχήν οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, του Ποταμιού και του ΠΑΣΟΚ, επιχειρούν να αποφασίσουν τη μελλοντική σύνθεση της εθνικής μας κοινότητας για τις επόμενες δεκαετίες, χωρίς ο ελληνικός λαός να έχει πάρει χαμπάρι τί γίνεται, βυθισμένος μέσα στα προβλήματά του.

Το προτεινόμενο νομοσχέδιο πάσχει σε δύο θεμελιώδη, κεντρικά προβλήματα. Πρώτον, εμφορείται από έναν «θεσμικό εθνομηδενισμό», υπό την έννοια ότι καθιερώνει μια διαδικασία απόδοσης της Ιθαγένειας βάσει τυπικών, γραφειοκρατικών προσόντων, αφαιρώντας έτσι το εθνικό και πολιτιστικό της βάθος. Έτσι, η ένταξη στην εθνική κοινότητα δεν θα προσδιορίζεται με κριτήρια την ουσιαστική ενσωμάτωση στην κουλτούρα αυτού του λαού ή την πραγματική συμφωνίαμε τα «κοινά συμφωνηθέντα» που μας συγκροτούν σε ανεξάρτητη και αυτόνομη Πολιτεία. Και αυτό την ίδια στιγμή που η ελληνική εκπαίδευση στενάζει κάτω από την κυριαρχία ενός «εκπαιδευτικού εθνομηδενισμού», ο οποίος αποσκοπεί στο να αποψιλώσει την Παιδεία μας από την ιδιαίτερη πολιτιστική μας ταυτότητα. Έτσι, υπό το πρόσχημα των δικαιωμάτων των προσφύγων και μεταναστών που εγκαθίστανται στη χώρα μας,  προωθούν την αποεθνικοποίηση της έννοιας του πολίτη και τη διάλυση της εθνικής μας κοινότητας.

Δεύτερον. Το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια είναι αναχρονιστικό και ταυτόχρονα ανεδαφικό. Διότι δεν λαμβάνει διόλου υπ’ όψιν τις ιδιαίτερες συνθήκες στις οποίες βρίσκεται η Ελλάδα αλλά και η ευρύτερη περιοχή. Αγνοεί τη δημογραφική κρίση και τη γενικευμένη «έξοδο» των νεώτερων γενεών από τη χώρα. Αγνοεί το γεγονός ότι η χώρα μας βρίσκεται σε ένα από τα θερμά επίκεντρα της μεγαλύτερης μετακίνησης πληθυσμών στην ανθρώπινη ιστορία, και αντιμετωπίζει ροές ανθρώπων που προέρχονται από περιοχές που ελάχιστη σχέση έχουν με τη δική μας πολιτιστική παράδοση. Έτσι, καθώς εισάγει την ιδεολογική αρχή της αποεθνικοποίησης, υπονομεύει κάθε προστατευτική δικλείδα που διαφυλάσσει την ελληνική κοινωνία από τη διολίσθηση στη χοάνη  του πολέμου των πολιτισμών, ο οποίος σοβεί στην Βόρεια/Κεντρική Αφρική, στη Μέση Ανατολή και την Κεντρική Ασία.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτής της διαδικασίας; Μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, ο Κώδικας της Ιθαγένειας παρέχει τη θεσμική βάση έτσι ώστε η ελληνική κοινωνία να μετεξελιχθεί, σε μία ή δύο δεκαετίες, από χώρα που χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό πολιτισμικής και εθνοτικής συνοχής, σε έναν χώρο-πολυπολιτισμική Βαβέλ, κατακερματισμένο από τους εθνο-θρησκευτικούς φατριασμούς, που θα λειτουργεί ως «κυματοθραύστης» των ρευμάτων ανθρώπινης εξαθλίωσης, τα οποία χτυπούν την πόρτα της αποικιοκρατικής –και γι’ αυτό ευημερούσας– Δύσης. Η εξέλιξη αυτή θα ενταφιάσει οριστικάτις προοπτικές αυτοκυβέρνησης και αυτοδιάθεσης του ελληνικού λαού, ενώ θα επιταχύνει την έξοδο του υψηλής ειδίκευσης εγχώριου δυναμικού και την αντικατάστασή του από το ξένο, φτηνό, ανειδίκευτο εργατικό δυναμικό. Γεγονός που επιβεβαιώνει η δυνατότητα εγκαθίδρυσης Ειδικών Οικονομικών Ζωνών, όπου οι νεοεισερχόμενοι πληθυσμοί θα εκτελούν τη «θητεία» τους σε ζώνες παροξυστικής εκμετάλλευσης.

Αν μάλιστα σε όλα αυτά προστεθεί το γεγονός πως η Ελλάδα αντιμετωπίζει τη μόνιμη επιθετική παρουσία του τουρκικού νεο-οθωμανισμού, ο οποίος οργανώνει και προωθεί την «αποστολή» των μεταναστευτικών ρευμάτων στην Ελλάδα, έτσι ώστε σύντομα να εμφανιστεί μουσουλμανικό φιλοτουρκικό κόμμα −όπως έχει συμβεί στη Βουλγαρία−, γίνεται ακόμα μεγαλύτερος ο κίνδυνος που ενέχει αυτό το νομοσχέδιο, που θα έπρεπε να αποκαλείται νομοσχέδιο της απο-εθνικοποίησης του ελληνισμού.

Ο ΣΥΡΙΖΑ επιθυμεί να θεσμοθετήσει αυτό το «μνημόνιο Ιθαγένειας», που θα κρίνει το μέλλον της σύστασης ελληνικού λαού και ελληνικής Πολιτείας, με συνοπτικές διαδικασίες και «χείρα βοηθείας» από κόμματα της αντιπολίτευσης, που κατά τα άλλα στηλιτεύει υποκριτικά ως «θανάσιμους αντιπάλους». Και αυτό για να χρυσώσει το χάπι της αποδοχής των νέων μνημονίων στην εθνομηδενισττική πτέρυγα των βουλευτών του. Στην πραγματικότητα, η σοβαρότητα των ζητημάτων που διευθετούνται απαιτεί ένα δημοψήφισμα για την αποδοχή ή μη του Κώδικα της Ιθαγένειας. Διότι, σε μεγάλο βαθμό εν κρυπτώ, και βάσει μιας αυτοκτονικής αντίληψης που ορίζει ότι ο οικοδεσπότης πρέπει να γκρεμίσει τα ντουβάρια και το ταβάνι της οικίας του προκειμένου να υποδεχθεί τον φιλοξενούμενο, αποφασίζει για το μέλλον αυτού του λαού.

Υπερασπιζόμαστε την Ελλάδα ως μια ανοιχτή κοινωνία. Ο Κώδικας της Ιθαγένειας προκρίνει ένα σενάριο ισοπεδωμένης κοινωνίας και εισάγει τις  νομικές τυπικές προϋποθέσεις ώστε η Ελλάδα να αποτελέσει ένα ακόμα Fail State (ρημαγμένο κράτος), στη μακρά λίστα της επικράτειας του χάους που τείνει να καλύψει τεράστιες εκτάσεις του πλανήτη μας.

Για όλους αυτούς τους λόγους καλούμε τον ελληνικό λαό σε εγρήγορση έτσι ώστε να κινητοποιηθεί για την απόρριψη αυτού του εθνομηδενιστικού νομοσχεδίου και να απαιτήσει την απόφαση επί του θέματος με δημοψήφισμα.

 Αν συμφωνείτε να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για την Ιθαγένεια υπογράψτε εδώ

Πολλά ήταν τα ψέματα, ας πούμε και μια αλήθεια…

Διαβάστε ΕΔΩ ολόκληρη τη συνέντευξη του Γιώργου Καραμπελιά στον Απόστολο Διαμαντή από το tvxs.gr 

Ο Γιώργος Καραμπελιάς εδώ και καιρό διαφωνούσε με την προκήρυξη των εκλογών και την προοπτική διακυβέρνησης της Αριστεράς. Θεωρούσε πως δεν ήταν κατάλληλη η στιγμή. Σήμερα, ο εκδότης του Άρδην μας εξηγεί αυτήν ακριβώς τη θέση του, στο φως του επερχόμενου συμβιβασμού της ελληνικής αριστεράς με το κατεστημένο της ευρωζώνης.

ΡΗΞΗ-κέλευθα με το Γ. Καραμπελιά (23.6.2015)

Μένουμε στην Ελλάδα και υπερασπιζόμαστε το μέλλον του ελληνικού λαού: Ούτε «Μένουμε Ευρώπη» – Ούτε «Κούγκι της Δραχμής»

Τα πράγματα διολισθαίνουν σε μια επικίνδυνη παράνοια. Σαν να μην μας έφτανε η οριακή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, οι εκβιασμοί των δανειστών, οι παλινωδίες της κυβέρνησης Τσίπρα και το γενικό πολιτικό αδιέξοδο που αντιμετωπίζει η χώρα, έχουμε να αντιμετωπίσουμε κιόλας ενδείξεις διχαστικού παροξυσμού της ελληνικής κοινωνίας!

Από την μία το… μνημονιακό κίνημα, που δείχνει να συγκροτείται αυτές τις μέρες. Μια… επιτυχία της παρούσας κυβέρνησης, που με την τρομακτική ανικανότητά διασύρει και υπονομεύει το διάχυτο αντιμνημονιακό αίσθημα της ελληνικής κοινωνίας, που μέχρι πρότινος άγγιζε το 80% στις δημοσκοπήσεις, και διαπερνούσε όλους τους πολιτικούς χώρους. Η ανεξαρτήτως «ναι μεν αλλά» ευθυγράμμιση όλων των πολιτικών φορέων του αντμνημονιακού χώρου με την παρούσα κυβέρνηση, το ότι σέρνονται πίσω από τον Τσίπρα, τον Καμμένο ή τον… Λαφαζάνη και την Ζωή Κωνσταντοπούλου, έχει εκχωρήσει το μονοπώλιο της αντιπολίτευσης στον Σαμαρά, τον Άδωνι και τους Θεοδωράκη-Ψαριανό. Με αποτέλεσμα να κυοφορείται η νεκρανάσταση του μνημονιακού πόλου και να συντελείται η ευθυγράμμιση των αντιπολιτευόμενων φωνών με τις θέσεις του… Σόιμπλε!

Από την άλλη, το κίνημα υποστήριξης της κυβέρνησης διολισθαίνει καθημερινά σε θέσεις… αυτοκτονίας, καλώντας την κυβέρνηση να παίξει τον ρόλο ‘καμικάζι’ για λογαριασμό ενός ολόκληρου λαού. Ο οποίος μάλιστα έχει δώσει νωπή λαϊκή εντολή στην κυβέρνηση να διαπραγματευτεί καλύτερους όρους παραμονής στην Ευρωζώνη, πράγμα που επαναλαμβάνει συστηματικά στις δημοσκοπήσεις, και δείχνει με την καθημερινή του στάση, όταν οι άνθρωποι συρρέουν προς τις τράπεζες  κάθε μέρα που αυτό το βασανιστικό εκκρεμές βαίνει προς την μεριά της ρήξης με την ΟΝΕ.

Η σύγκρουση, κοινώς, των δύο πόλων, κρατάει όμηρο την κοινωνική πλειοψηφία που δεν ταυτίζεται με κανέναν εκ των δυο. Απειλεί δε να επιταχύνει και να πολλαπλασιάσει την προοπτική του χειρότερου δυνατού σεναρίου για την χώρα και τον ελληνικό λαό.

Απαιτείται η ταχεία συγκρότηση ενός τρίτου πόλου, που θα προσπεράσει τις κραυγές αυτής της συλλογικής παράνοιας, και θα βάλει τα πράγματα στην θέση τους: Ναι, είμαστε Έλληνες και «Μένουμε στην Ελλάδα», που είναι αποικιοποιημένη από την Δύση επί οκτώ αιώνες, και αντιμετωπίζει εκ νέου απειλές αποικιοποίησης από την Ανατολή. Είμαστε μια κοινωνία παρασιτική, με εξαιρετικά αναιμική εσωτερική δυναμική, που στενάζει από μια βάναυση πολιτική φτωχοποίησης, με κρίση ιστορικής συνείδησης και ταυτότητας, σε δημογραφικό τέλμα, ενώ στην γύρω περιοχή εξελίσσονται διάφορες εφαπτόμενες ζώνες αποσταθεροποίησης.

Κανένας από τους δύο πόλους της αντιπαράθεσης δεν δίνει δεκάρα για όλες αυτές τις παραμέτρους, που αποτελούν την βάση του εφιάλτη που ζούμε αυτά τα τελευταία πέντε ή έξι χρόνια. Και όλοι καμώνονται προς το προηγούμενο ψεύτικο ευρωπαϊκό-αμερικάνικο όνειρο, που επαναλάμβανε μονότονα ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε πως ως λαός επιβιώνουμε εδώ και… αιώνες στην κόψη του ξυραφιού, και ότι η ελευθερία και η αυτοδιάθεσή μας αποτελούσε μόνιμο αντικείμενο αγώνων και διεκδικήσεων, για να ενταχθούμε ως άτομα-καταναλωτές-υπήκοοι της Δύσης δεν φέρει καμία ευθύνη για τις καταστροφές που επακολούθησαν.

Γι’ αυτό και τώρα μας ζητούνε να επιλέξουμε μεταξύ της παράδοσης άνευ όρων και της αυτοκτονίας –εν μέσω μιας απίστευτης εκατέρωθεν υστερίας και αλληλοκαταγγελιών περί ‘προδοσίας του λαού’.

Ούτε στις πλάτες μας, ούτε στ’ όνομά μας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η γενική οικονομική αποτελμάτωση και το καθολικό πολιτικό αδιέξοδο ήρθε για να μείνει. Αρνούμαστε να επιλέξουμε μεταξύ μιας ανίκανης κυβέρνησης εξειδικευμένων υπαλλήλων του προηγούμενου συστήματος, που κυβέρνησε την χώρα τα τελευταία 40 χρόνια, και μιας ψευδοαντιπολίτευσης στην οποία τα παλαιά κόμματα εξουσίας διαγκωνίζονται για να ξεπλύνουν τις πρότερες εγκληματικές τους επιλογές.

Το μόνο που απαιτούμε από σύσσωμο το πολιτικό σύστημα είναι να αναλάβει την υπαρκτή συλλογική του ευθύνη για το παρόν αδιέξοδο, και να δώσει χρόνο στον ελληνικό λαό ώστε να ανασυγκροτήσει τις αντιστάσεις του, για να διεκδικήσει ένα βιώσιμο μέλλον μακριά από τον Ιανό του εμφυλίου και της υποταγής.

Γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η παρούσα κατάσταση της κοινωνίας μας, το γήρας του πληθυσμού της, η δημογραφική και πολιτιστική καθίζηση θα καθιστούσαν έναν πιθανό διχασμό, τον τελευταίο, που θα οδηγήσει το ελληνικό του έθνος στον ιστορικό του θάνατο, μέσα στον 21ο αιώνα.

Και δεν είμαστε διατεθειμένοι να πετάξουμε στα σκουπίδια το συλλογικό μας μέλλον, ως λαός, για να αλληλοφαγωθούμε μεθυσμένοι από τις αυταπάτες και τις ψευδαισθήσεις, κραδαίνοντας τρύπιες σημαίες.

Υστερόγραφο: Αυτοί που αξιώσαν να πάρουν στα χέρια τους την διακυβέρνηση της χώρας, ισχυριζόμενοι ότι τάχα θα επιβάλουν στους δανειστές μια κοινά αποδεκτή εγκατάλειψη των μνημονίων, καλούνται επί τέλους να θέσουν τέλος σε μια καταστροφική διαπραγμάτευση που έχει θέσει σε ομηρία έναν ολόκληρο λαό. Θα υπογράψουν λοιπόν, αφού τόσο πολύ πάσχισαν για να πάρουν αυτοί στα χέρια τους τα “στιλό της εξουσίας”. Κι εμείς δικαιούμαστε να τους πάρουμε με τις πέτρες μετά, πολύ απλά γιατί μας εξαπάτησαν. Ο,τιδήποτε άλλο ισοδυναμεί με μια πανάθλια τακτική μεταβίβασης του πολιτικού κόστους μιας κυβέρνησης στην κοινωνία, που πλασάρεται μάλιστα στ’ όνομα της υπεράσπισης της τελευταίας.

21-6-2015                                                                                  Κίνηση Πολιτών Άρδην

Οικονομική Κατάρρευση, γενικό πολιτικό αδιέξοδο και παιχνίδια ψευδοεμφυλίου στις πλάτες του ελληνικού λαού

Από την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη των φίλων και των μελών της Κίνησης Πολιτών Άρδην (Αθήνα, 20 Ιουνίου 2015), στα πλαίσια της προετοιμασίας του πανελλαδικού Συνεδρίου της Κίνησης το Φθινόπωρο του 2015, παρουσιάζουμε τα βασικά συμπεράσματα της συζήτησης:

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Άρδην στην Αθήνα, Σάββατο 20 Ιουνίου 2015

Αγαπητοί Φίλοι και Φίλες,

Μολονότι στο Άρδην έχουμε επιδοθεί τον τελευταίο καιρό σ’ ένα αγωνιώδες έργο σχοινοτενών αναλύσεων –πασχίζοντας να αναλύσουμε κάθε πλευρά του ολοκληρωτικού αδιεξόδου στο οποίο τείνουμε να περιέλθουμε ως χώρα– το γενικό συμπέρασμα δεν χρειάζεται πολλές αράδες για να εξηγηθεί: Η γενική πολιτική κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο. Η μεταπολίτευση ως έλλειψη πραγματικών οραμάτων, κομματοκρατία, διγλωσσία, υποκρισία και εξαπάτηση έχει σαπίσει μέσα στην χώρα και κινδυνεύει να καταρρεύσει μαζί της. 

Από το 1981, επαγγελλόμαστε το τέλος της, αλλά αυτή πάντοτε νεκρανασταίνεται ως βαμπίρ που ζει από τις ζωτικές δυνάμεις ενός ολόκληρου λαού. Το πικρό μάθημα από αυτές τις καταστροφικές παλινορθώσεις, είναι ότι η μεταπολίτευση δεν θα τελειώσει αν δεν την τελειώσει ο ίδιος ο λαός, και όσο το δυνατόν γρηγορότερα γίνει αυτό, τόσο πιο περισσότερα θα προφτάσουμε να περισώσουμε από την ήδη κατεστραμμένη, υποδουλωμένη και παρηκμασμένη μας χώρα. Για να μην συνεχίσουμε και κάθε άνοιξη μας βρίσκει ραγιάδες έφτασε η στιγμή να αναλάβουμε άμεσες πολιτικές πρωτοβουλίες.

Και αυτές, το ξέρουμε πλέον μέσα από τις πικρές εμπειρίες συμμετοχής στα ποικίλα αντιμνημονιακά μέτωπα, δεν θα έχουν προοπτικές επιτυχίας αν δεν προκαλούν την συσπείρωση ανθρώπων που συνδυάζουν αντίσταση και ρεαλισμό, επαναστατικότητα και οξυδέρκεια, όραμα αλλά και ιδεολογική επεξεργασία και θεωρητική ανάλυση, εν τέλει… «λογισμό και όνειρο» που λέει ο Δ. Σολωμός. Φτάνει πια με τους ψευδοπροφήτες και τους αυτόκλητους Σωτήρες.

Ήρθε ο καιρός να δημιουργήσουμε έναν πολιτικό πόλο, που θα συσπειρώνει όλη αυτήν την «αόρατη» και περιθωριοποιημένη Ελλάδα που κινείται στον αντίποδα και το περιθώριο του μεταπολιτευτικού καθεστώτος. Τους ανθρώπους που αισθάνονται ξένοι στο κυρίαρχο πολιτισμικό περιβάλλον, και ζουν με ήθος, αξίες, κι ένα όραμα αυτοδιάθεσης, δημοκρατίας και προκοπής.

Πολλοί νομίζουν ότι όλα αυτά είναι σχήμα λόγου. Όχι. Αυτή η Ελλάδα υπάρχει, είναι οι άνθρωποι που κάνουν νυν υπέρ πάντων αγώνα για να λειτουργεί στοιχειωδώς αυτή η χώρα, που αγωνίζονται για να μην καταρρεύσουν τα νοσοκομεία, η δημόσια Παιδεία, οι άλλες υπηρεσίες, που βάζουν πλάτη με τις υγιείς επιχειρήσεις τους και την φορολογία τους ώστε μην πεθάνει εντελώς η οικονομία αυτής της χώρας, που μας κάνουν ορισμένες στιγμές ακόμα περήφανους με τις πνευματικές, καλλιτεχνικές ή αθλητικές τους επιδόσεις. Δίχως όλους αυτούς, η Ελλάδα των τελευταίων πέντε ή έξι χρόνων θα είχε καταρρεύσει προ πολλού. Αυτοί είναι το κατ’ εξοχήν κοινωνικό υποκείμενο στους οποίους πρέπει να απευθυνθούμε. Εκείνοι που απείχαν σιωπηρά από τις μεγάλες κομματικές παράτες του παρελθόντος και του παρόντος, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την επέλαση της γενικευμένης παρακμής.

Ήρθε καιρός, επομένως, να μαζευτούμε και να συζητήσουμε επί της ουσίας, πως θα πραγματοποιήσουμε από κοινού άμεσα βήματα για την πολιτική μας συγκρότηση. Η επικαιροποίηση του προγράμματός μας, στο οποίο θα πρέπει να ενσωματωθεί όλη η θεωρητική και πρακτική εμβάθυνση που έχει συντελεστεί από τον χώρο μας κατά τους 12 τελευταίους μήνες, είναι ένα από αυτά τα βήματα που πρέπει να γίνουν. Ένα άλλο, είναι να καταρτίσουμε έναν οδικό χάρτη, για την αναδιοργάνωσή μας σε πολιτικό χώρο. Αυτό είναι πιο δύσκολο, γι’ αυτό απαιτείται ένας εκτεταμένος προσυνδιασκεπτικός διάλογος, όπου όλοι οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να καταθέσουν τις απόψεις τους, για το πώς θα επιτύχουμε κάτι τέτοιο –που ισοδυναμεί με οργανωτικό άθλο.

Προχωρούμε, λοιπόν, σε σύγκλιση μιας ευρείας πανελλαδικής συνδιάσκεψης του Άρδην, το Σάββατο 20 Ιουνίου 2015. Καλούμε τα μέλη, τους φίλους και τις φίλες, όσους και όσες αισθάνονται εκ του μακρόθεν συνοδοιπόροι, να συμμετάσχουν –μάλιστα όχι μόνον σε αυτήν αλλά και στον εκτεταμένο διάλογο που θα προηγηθεί.

Σήμερα, πραγματικά, δεν υπάρχει άλλος χρόνος. Όχι όμως για να αναθέσουμε τις τύχες της χώρας σε κάποιον άλλον αυτόκλητο σωτήρα. Αλλά για να τις αναλάβουμε επιτέλους στα χέρια μας, εμείς που υπήρξαμε ενάντιοι σε όλα τα καθεστώτα εξουσίας που πέρασαν από την Ελλάδα τα τελευταία 40 χρόνων, και έπραξαν ό,τι είναι δυνατόν για να βρισκόμαστε σήμερα σκυφτοί και απελπισμένοι.

Το ζήτημα πια έχει τεθεί:

Ή θα εξακολουθούμε να γονατίζουμε

όπως αυτός ο δραπέτης

ή θα σηκώσουμε άλλον πύργο ατίθασο

απέναντί τους.

Οι ψευδοεκσυγχρονιστές συναντούν τους ψευδοπατριώτες

Άρθρο του Γιώργου Καραμπελιά 

Αναρίθμητες φορές από την έναρξη της κρίσης έχουμε επαναλάβει πως ένας αποφασιστικός παράγοντας για την πυροδότησή της και την παρατεταμένη διάρκειά της υπήρξε η γενικευμένη φθορά και διαφθορά του πολιτικού και πνευματικού κατεστημένου της χώρας. Από τις αρχές της δεκαετίας του 1990, εξάλλου, καταδεικνύουμε τον καταστροφικό ρόλο που διαδραμάτισε η λεγόμενη παγκοσμιοποίηση και ο εκσυγχρονιστικός εθνομηδενισμός σε αυτή την αποσύνθεση των ελίτ της χώρας. Οι ψευδοεκσυγχρονιστές τύπου Σημίτη και οι ψευδολαϊκιστές τύπου Τσοχατζόπουλου επιτάχυναν την καταστροφή της χώρας, από τα Ίμια μέχρι τον Οτσαλάν, το χρηματιστήριο και το μεγάλο πάρτι των Ολυμπιακών Αγώνων. Από τη δεκαετία του 1990 εξάλλου προσπαθούσαμε να καταδείξουμε πως οι ελίτ της ύστερης μεταπολίτευσης σάπιζαν στην κορυφή της εξουσίας, δηλητηριάζοντας και μολύνοντας το σύνολο του κοινωνικού σώματος. Η κρίση του 2009 δεν αποτέλεσε παρά την κορύφωση της εγκληματικής δράσης τους, όπως τόσο προσφυώς καταδεικνύει και το βιβλίο του Μιχάλη Ιγνατίου. Γι’ αυτό και η διαδικασία αυτών των πέντε χρόνων υπήρξε πολύ περισσότερο επώδυνη ξεσκεπάζοντας τη γύμνια του πολιτικού προσωπικού του εκσυγχρονισμού (που έφτασε να εκπροσωπείται εσχάτως από τον Σταύρο Θεοδωράκη και τη Φώφη Γεννηματά, μετά τον Σημίτη και τον ΓΑΠ).

Ωστόσο, αυτή η κριτική μας απεδείχθη ημιτελής και ανίκανη να συλλάβει την έκταση της κρίσης και της παρακμής. Διότι, τα πέντε αυτά χρόνια, ήρθαν να καταδείξουν πως φθαρμένη ως το μεδούλι, αν όχι και τόσο διεφθαρμένη όσο η πρώτη, ήταν και η λεγόμενη πατριωτική και αντιεκσυχρονιστική πτέρυγα των ελίτ. Από αυτήν, μέσα σε πέντε χρόνια, ανεδείχθησαν στο προσκήνιο τρεις πολιτικές δυνάμεις που εμφανίστηκαν με πατριωτικό και αντιμνημονιακό πρόσημο. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μια συνένωση ευρωκομουνιστών και αριστεριστών ποικίλης προέλευσης, οι ΑΝΕΛ, προερχόμενοι από τη δεξιά, και η Χ.Α., ως η μετεξέλιξη ενός ναζιστικού γκρουπούσκουλου. Παράλληλα με αυτές αναπτύχθηκαν και άλλες μικρότερες ομάδες και κινήσεις, όπως, προς στιγμήν, η ΣΠΙΘΑ υπό τον Μίκη Θεοδωράκη, το ΕΠΑΜ του Καζάκη, το σχέδιο Β του Αλαβάνου. Τόσο μεγάλη μάλιστα υπήρξε η απαξίωση του ψευδοεκσυγχρονιστικού πολιτικού κόσμου υπό τον ΓΑΠ, ώστε οι πατριωτικές και αντιμνημονιακές δυνάμεις, χωρίς βεβαίως την Χ.Α. ή τη Σπίθα και τον Καζάκη, βρέθηκαν και στην κυβερνητική εξουσία.

Επί πέντε χρόνια υποβάλλαμε σε κριτική τον αντιμνημονιακό χώρο καταδεικνύοντας τις τεράστιες αντιφάσεις του. Πώς ήταν δυνατόν, για παράδειγμα, να επικαλείται τον πατριωτισμό και να αγνοεί εντελώς την επιδείνωση της γεωπολιτικής θέσης της χώρας, ως συνέπεια της κρίσης; Πώς ήταν δυνατόν να είναι όντως πατριωτικός ένας χώρος που περιλαμβάνει στους κόλπους του έναν τεράστιο αριθμό εθνομηδενιστών, από τον Λιάκο ως τον Χριστόπουλο, που μόλις είχαν αυτομολήσει από το στρατόπεδο του Σημίτη και του ΓΑΠ, έως τον Νταβανέλο και τον Μηλιό, που χαρακτηρίζει την Ελλάδα ιμπεριαλιστική χώρα; Ή, από την απέναντι όχθη, να αναλαμβάνουν την εκπροσώπηση του πατριωτισμού ζηλωτές του Χίτλερ και των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής;

Και τα αποτελέσματα είναι εδώ, μπροστά μας. Πέντε μήνες διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ οδήγησαν σε ακόμα βαθύτερη κρίση, ανεργία και διάλυση του κοινωνικού ιστού, ενώ, την ίδια στιγμή, χιλιάδες δυστυχισμένοι μετανάστες κατακλύζουν τα νησιά και τις πλατείες των πόλεων χωρίς ούτε να αποτρέπεται η είσοδός τους ούτε, από την άλλη, να τους προσφέρεται οποιαδήποτε πραγματική διέξοδος. Παράλληλα, προωθείται και ο νόμος για την ιθαγένεια που στοχεύει στην ολοκλήρωση της αποεθνικοποίησης μιας χώρας σε παρακμή. Και όμως, οι δήθεν εκφραστές του «πατριωτικού χώρου» περί άλλα τυρβάζουν.

Πέρα από τη διαπραγμάτευση υπάρχει και η ζωή..

Γράφει ο Γιάννης Ξένος

 

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επί ένα πεντάμηνο διαπραγματεύεται «σκληρά» με τους δανειστές μας για να φέρει μια «αντιυφεσιακή» συμφωνία, που αυτήν τη στιγμή αποτιμάται γύρω στα 2,5 δισ. ευρώ πρόσθετα μέτρα για το 2015 (αύξηση ΦΠΑ, κατάργηση πρόωρων συντάξεων κ.ά.). Οι δανειστές ζητούν ο λογαριασμός να είναι γύρω στα 900 εκατομμύρια ευρώ υψηλότερος (ή τουλάχιστον τόσο παρουσιαζόταν την προηγούμενη εβδομάδα), λογικά θα κλειδώσει (αν υπάρξει συμφωνία) κάπου στη μέση. Η σκληρή διαπραγμάτευση μας έφερε στο σημείο να θεωρούμε τα μέτρα που ανέφερε το μέιλ Χαρδούβελη (κοντά στο 1 δισ. ευρώ) ανώδυνα!
Πέρα όμως από την ατέρμονη διαπραγμάτευση υπάρχει και η πραγματική ζωή και η πραγματική οικονομία, που έχει μπει και πάλι σε υφεσιακή πορεία. Οι περυσινές προβλέψεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την εξέλιξη του ΑΕΠ το 2015 ανέφεραν αύξηση του ΑΕΠ κατά 2,5%. Αντ’ αυτού, το πρώτο τρίμηνο του 2015 η ελληνική οικονομία κατέγραψε ύφεση -0,2%. Τώρα οι διεθνείς οργανισμοί αναθεωρούν προς τα κάτω τις προβλέψεις τους, ο ΟΟΣΑ μιλά για ανάπτυξη μόλις 0,1% και η ΕΕ για ανάπτυξη 0,5%. Γι’ αυτό και οι εταίροι δέχονται τόσο εύκολα τον περιορισμό του πρωτογενούς πλεονάσματος για την τρέχουσα χρονιά και την επόμενη, καθώς η ελληνική οικονομία ή θα μπει πάλι σε ύφεση, ή θα έχει μια πολύ χαμηλή ανάπτυξη της τάξης του 0,5%.
Η ύφεση είναι απόρροια της καθίζησης που παρατηρείται τους τελευταίους μήνες σε όλους τους τομείς της οικονομίας: Η εσωτερική κατανάλωση, που σε μεγάλο βαθμό στήριξε την αναιμική αύξηση του ΑΕΠ το 2014, περιορίζεται και πάλι, ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι το 2015 θα αυξηθεί κατά 0,9% από αύξηση 1,4% τον προηγούμενο χρόνο. Η πρόβλεψη του ΟΟΣΑ φαντάζει αισιόδοξη για όσους έχουν εικόνα της αγοράς, που κάθε μήνα στεγνώνει και περισσότερο.

Κυκλοφορεί το νέο φύλλο της εφημερίδας ΡΗΞΗ, Ιούνιος 2015