Ανακοίνωση ΑΡΔΗΝ / 16 Μαΐου 2017

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΔΗΝ

Κυβέρνηση οικονομικών δολοφόνων

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, έχοντας συνθηκολογήσει άνευ όρων, στηρίζεται πλέον ανοιχτά στην εύνοια των Μέρκελ - Σόιμπλε, της αμερικάνικης Πρεσβείας, των ξένων πολυεθνικών και των ντόπιων ολιγαρχών για την παραμονή της στην εξουσία. Όλοι αυτοί πανηγυρίζουν αυτές τις μέρες, καθώς ο πρωθυπουργός και οι υπουργοί του ετοιμάζονται να κυρώσουν τη σκληρότερη μνημονιακή συμφωνία, σε μια κοινωνία όπου βασιλεύει σιωπή νεκροταφείου, απελπισία και απάθεια. 
Και να μην υπήρχαν, το Σύστημα θα έπρεπε να τους εφεύρει, καθώς με αυτή τη συμφωνία ολοκληρώνει την κατεδάφιση όλων των συλλογικών κεκτημένων και δικαιωμάτων που είχε κερδίσει με αίμα και δάκρυα ο λαός τον τελευταίο μισό αιώνα. Με το περίφημο 4ο μνημόνιο, τίποτε δεν μένει όρθιο: Δημόσια περιουσία, εθνικός πλούτος, κοινωνικό κράτος, εργάτες και εργαζόμενοι, μικροί και μεσαίοι της αγοράς, οι νέοι, οι συνταξιούχοι. Το πρωτοφανές μέτρο κατάργησης της Κυριακάτικης Αργίας, η εργάσιμη εβδομάδα των... 7 ημερών –πρωτοφανής για τα ευρωπαϊκά δεδομένα– είναι το πιο ενδεικτικό μέτρο, που δείχνει πόσο βαθιά θέλουν να μεταλλάξουν την ελληνική κοινωνία, παραδίδοντάς την στα χέρια του πιο βάναυσου οικονομικού ολοκληρωτισμού.
Για τη συγκάλυψη αυτού του εγκλήματος, επόμενο είναι, η κυβερνητική προπαγάνδα να κάνει (... μνημονιακές) υπερωρίες!! Το αφήγημα το οποίο προωθεί –το περίφημο «και μετά;»– αποσκοπεί στο να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά όσων έχουν αηδιάσει με το «παλαιό κατεστημένο», προβάλλοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και τον Σημίτη, τον Βενιζέλο και τους άλλους παράγοντες του εκσυγχρονισμού που κλίνουν προς αυτόν, ως «μπαμπούλα». Ποιοί; Αυτοί που με τα πεπραγμένα τους έχουν δώσει συγχωροχάρτι σε όλο το παλαιό κατεστημένο, το ανέστησαν, και του χάρισαν το δημοσκοπικό προβάδισμα.
Εκείνοι που κατέστρεψαν τη μοναδική άμεση προοπτική, που υπήρχε μέχρι τώρα, να πραγματοποιηθεί μια θετική υπέρβαση της μεταπολίτευσης, μέσω ενός μετώπου εθνικής ανεξαρτησίας, κοινωνικής δικαιοσύνης και δημοκρατίας, εξανεμίζοντας όλο το θετικό πολιτικό απόθεμα που είχε δημιουργήσει το ελληνικό κίνημα των πλατειών.
Αυτοί που εξασφαλίζουν με την παραμονή τους στην εξουσία την ολοκληρωτική υποταγή ολόκληρης της κοινωνίας στα χειρότερα οικονομικά δεινά, τολμούν να σηκώσουν το δάκτυλο και να μας μιλήσουν για το ποιος θα έρθει μετά. Το φάντασμα του Γκέμπελς θα πρέπει να χαίρεται, καθώς θα βρει σε αυτούς τους πιο άξιους επιγόνους του.
Ένα είναι σίγουρο, όποιος και να έρθει μετά: Αν δεν φύγουν αυτοί, το συντομότερο, χθες ει δυνατόν, ο ελληνικός λαός δεν θα καταφέρει να σταθεί ποτέ στα πόδια του, ώστε να «ορθώσει έναν άλλον πύργο ατίθασο απέναντί τους».
                                                                             16 Μαΐου 2017
ΑΡΔΗΝ 

Σχολείο - μαγαζί, Αριστεροί και Δεξιοί το χτίζουνε μαζί


άρθρο του Δημήτρη Ναπ. Γιαννάτου στην εφημερίδα  ΡΗΞΗ φ.132

Στο βιβλίο, Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς. Η υπέρβαση, ο Γιώργος Καραμπελιάς αναλύει, πολλαπλώς, τη νεοφιλελεύθερη συμμαχία Αριστεράς και Δεξιάς, μέσα από διαφορετικούς δρόμους. Μάλιστα, σαρκάζοντας την οδυνηρή πραγματικότητα, φέρνει το ελληνικό παράδειγμα «υπέρβασης», με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ.
Αυτή η πλανητική κατανομή ρόλων ορίζει τη φιλελεύθερη Δεξιά να κατοχυρώνει το οικονομικό μοντέλο της «ελεύθερης αγοράς» των πάντων και τη φιλελεύθερη Αριστερά να επιβάλλει το ναρκισσιστικό πολιτισμικό αντίστοιχό της, μέσω του αποδομητικού δικαιωματισμού. Όπως οι μπάμπουσκες, οι ρωσικές κούκλες, η συμμαχία αυτή διαπερνά την κοινωνία μας, βρίσκεται παντού και αναπαράγεται, όπως η μια κούκλα βγαίνει, πανομοιότυπα, μέσα από την άλλη. Το δημόσιο σχολείο δεν θα μπορούσε να μείνει εκτός της συμμαχίας αυτής.
Το σχολείο-επιχείρηση, προπύργιο των ιδιωτικοοικονομικών κριτηρίων και του εμπορεύματος, και το σχολείο ιδεολογικός μηχανισμός εμπέδωσης του νέου αποδομητικού πολιτισμού του θεάματος, είναι προνομιακός χώρος, παρέμβασης, για την Δεξιά και την Αριστερά.
Η κυβέρνηση έθεσε το πλαίσιο για το σχολείο του 21ου αιώνα: α. παιδαγωγική/διδακτική αυτονομία, β. διοικητική αυτονομία και γ. οικονομική αυτονομία. Η παιδαγωγική/διδακτική αυτονομία περιέχει το σπέρμα και τον κίνδυνο της «ανεξαρτησίας» του περιεχομένου και της μεθόδου, από μια εθνική, συλλογική, κοινωνική ταυτότητα σχολείου, οδηγώντας στη μορφωτική και πολιτισμική αποδόμηση και όχι στη σύνθεση που μπορεί να εντάξει οργανικά το διαφορετικό.
Η διοικητική αυτονομία οδηγεί στη μείωση της δημόσιας χρηματοδότησης και στην εξεύρεση πόρων από την ευρύτερη αγορά, εγκαινιάζοντας την εξαρτητική - πελατειακή σχέση σχολείων και φιλάνθρωπων χορηγών. Επιπλέον, θα οδηγήσει στη διαμόρφωση δημόσιων σχολείων πολλαπλών κοινωνικών, ταξικών, πολιτισμικών, μορφωτικών, κ.α ταχυτήτων και συνακόλουθα στην κατηγοριοποίηση περιοχών και σχολείων. Στην κατεύθυνση αυτή θα συμβάλει, η «αξιολόγηση» εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων, η οποία, παράλληλα με την «άρση των γεωγραφικών ορίων» και την «ελεύθερη επιλογή» σχολείου (δημόσιου ή ιδιωτικού), θα οδηγήσει στον άκρατο ανταγωνισμό και στο «μαγικό χέρι της αγοράς», που θα ορίζει πόσα και ποια σχολεία θα συνεχίσουν να υπάρχουν. Το «δικαίωμα» και η «ελευθερία», στον δρόμο της μορφωτικής και οικονομικής σκλαβιάς. Σταθερή επιδίωξη παραμένει η μείωση δαπανών, που σημαίνει λιγότερους και κακοπληρωμένους εκπαιδευτικούς, απορρυθμισμένες εργασιακές σχέσεις και λιγότερους μαθητές, λιγότερα σχολεία, λιγότερα και υπεράριθμα τμήματα.
Δεν είναι τυχαία η επανάληψη της λέξης αυτονομία, η οποία, στον πολιτισμικό σχετικισμό του παρακμιακού καιρού μας, βολεύει ως ουδέτερη ιδεολογία, διά πάσαν χρήσιν.
Ήδη, σε πολλά δημόσια σχολεία, οι φορείς τους (δήμοι, σύλλογοι-ενώσεις γονέων, δάσκαλοι, κ.λπ.), αναπαράγουν την αριστεροδέξια κολεγιά, παρασύροντας, μέσα απ’ τις εξελίξεις, αλλά και τον οικονομικό εξαναγκασμό, ακόμα και τις αγνές προθέσεις για ένα ουσιαστικό σχολείο δημόσιας παιδείας.
Στο πλαίσιο της «αυτονομίας», οι δεξιοί φιλελεύθεροι θα αναλάβουν το… οικονομικό μάνατζμεντ του δημόσιου σχολείου (πολυεθνικές, χορηγοί, «φιλάνθρωποι», κ.ά.), την εμπέδωση της ιδεολογίας του ατομικού συμφέροντος έναντι του συλλογικού και τη λογική «να τα πάρουν όλα οι ιδιώτες, να μπει τάξη σ’ αυτήν τη χώρα». Μιλούν ήδη για την αναζήτηση οικονομικών πόρων από την ευρύτερη αγορά, εθελοτυφλώντας για τα ανταλλάγματα, ειδικά των μεγάλων εταιρειών και ιδρυμάτων, που συνιστούν ένα πλέγμα ιδεολογικών, πολιτικών και πολιτιστικών εξαρτήσεων ή, αργότερα, και απαιτήσεων, που μπορεί να επηρεάζει το προφίλ κάθε σχολείου. Άλλωστε, οι μελέτες του ΟΟΣΑ, του ΣΕΒ και της Ν.Δ. περιγράφουν με «πραγματικές» λέξεις όσα φτιασιδωμένα εισηγήθηκε ο Λιάκος και ο Γαβρόγλου.
Αντίστοιχα, οι αριστεροί «εκσυγχρονιστές», προετοιμάζουν ιδεολογικά το έδαφος για τα παραπάνω, με φανταχτερές, ζουμερές λέξεις: ανοιχτό σχολείο, διαφορετικό σχολείο, πολύχρωμο σχολείο, δημοκρατικό σχολείο, οικολογικό σχολείο, κ.ά, όπου, σε μια οργουελιανή αναστροφή των νοημάτων, θα προετοιμάζει απλά το σχολείο της αποεθνικοποίησης, του ατομοκεντρισμού και της ιδιώτευσης. Στοιχεία που αποτελούν βάση για την «εκπαίδευση της αγοράς», την οποία προωθούν οι πρώτοι, οι οποίοι απλώς δυσκολεύονται να το ομολογήσουν στους ομοϊδεάτες τους. «Κόλαση με τόσο φως, δεν το περίμενα», μας θυμίζει ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης.
Ωστόσο, η δική μας υπέρβαση, δεξιάς και αριστεράς, στηρίζεται στη σύνθεση και τον «εκσυγχρονισμό των παραδόσεών μας». Εμπνεόμενοι από την ιστορία μας ως πρόταση πολιτισμού και παιδείας, προβάλλουμε τη διαμόρφωση του καλύτερου δυνατού πολίτη, που αναζητεί πρωτίστως το καλό της κοινότητας, για να μπορεί να σχετίζεται με τους άλλους ως πρόσωπο. Το δημόσιο σχολείο είναι αναγκαίο αποτελεί τη συμπύκνωση της αρχαίας Πόλεως, που αυτή η ίδια εκπαίδευε τους πολίτες της, θέτοντας αρχές και αξίες. Ο αγώνας είναι ακόμα ιδεολογικός και πνευματικός και, γι’ αυτό, πιο δύσκολος, σε συνθήκες οικονομικής κρίσης. Οι επεξεργασμένες προτάσεις μας για την εκπαίδευση, στην πράξη, είναι ο οδηγός για να επαναφέρουμε το αρχικό νόημα των λέξεων και της ιστορίας τους.

Διαδικτυακή συνδρομή για την εφημερίδα ΡΗΞΗ

Για τους φίλους/φίλες που διαμένουν στο εξωτερικό, ή για τους … ανυπόμονους που διαμένουν εντός της χώρας, υπάρχει η δυνατότητα αποστολής κάθε φύλλου της εφημερίδας ΡΗΞΗ σε ηλεκτρονική μορφή (pdf). 

Με μια απλή συνδρομή υποστήριξης (15€ για έναν χρόνο συνδρομής, δηλαδή 12 φύλλα) και την ηλεκτρονική σας διεύθυνση (την αποστέλλετε στο perardin@gmail.com ή στο efrixi@gmail.com ή εναλλακτικά με τηλεφωνική επικοινωνία στο 2103826319), σας στέλνουμε την ΡΗΞΗ … πριν ακόμα κυκλοφορήσει στα περίπτερα. 
Την ίδια στιγμή, με την συμβολή σας βοηθάτε στην οικονομική βιωσιμότητα της εφημερίδας.

Η συνδρομή σας μπορεί να γίνει στον εξής του λογαριασμό: Εθνική Τράπεζα 116/768054-65, ΙΒΑΝ GR120110 1160 0000 1167 6805 465, ΒΙC: ETHNGRAA, Δικαιούχος: Γιώργος Καραμπελιάς. Στο ηλεκτρονικό μήνυμα γράψτε μας επίσης από ποιο τεύχος θέλετε να ενεργοποιηθεί η συνδρομή.

Στηρίξτε την ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΡΗΞΗ
 την εφημερίδα του πατριωτικού - δημοκρατικού χώρου

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Μάρτιος 2017


«Ταξικά πρόστιμα» ή η πάλη των τάξεων αλά ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ

Του Γιώργου Καραμπελιά πρωτοδημοσιεύτηκε στο liberal.gr


Το εφεύρημα του υφυπουργού Μαυραγάνη, προερχόμενου από τους ΑΝΕΛ, για την πληρωμή των προστίμων της τροχαίας με ποσά που θα παραλλάσσουν ανάλογα με την εισοδηματική δυνατότητα του παραβάτη (!), φάνηκε σε πολλούς σαν μια ακόμα από τις γνωστές μπαρούφες των κυβερνητικών αξιωματούχων. Στην πραγματικότητα, όμως, εκφράζει μια βαθύτερη λογική της πολιτικής της κυβέρνησης.
Αν μελετήσει κανείς την περίοδο των εμφυλίων πολέμων στην αρχαία Ρώμη, θα διαπιστώσει πως το «δημοκρατικό κόμμα», στο οποίο ανήκε ο Ιούλιος Καίσαρ, συγκέντρωνε κατά προτεραιότητα δύο κοινωνικές κατηγορίες: την πλουτοκρατία της Ρώμης, στην οποία ανήκε και ο Καίσαρας, και την πλέμπα των προλεταρίων, οι οποίοι ζούσαν από το δημόσιο ταμείο. Έτσι, οι ολιγάρχες του δημοκρατικού κόμματος εξασφάλιζαν την πλειοψηφία με τη γνωστή συνταγή «Άρτον και Θεάματα». Ανάλογη είναι η πολιτική την οποία εφαρμόζουν έκτοτε όλες οι «φιλολαϊκές» ολιγαρχίες. Χρησιμοποιούν τους φτωχούς για να διαιωνίζουν την κυριαρχία της κάστας τους. Και εάν δεν έχουμε φτωχούς στον απαραίτητο αριθμό, πρέπει να τους εφεύρουμε.
Η πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, –στην οποία προσχώρησαν, παραδόξως από πρώτη άποψη, αλλά καθόλου τυχαία, και οι ΑΝΕΛ, ως η ορατή όψη της συνεργαζόμενης με τον ΣΥΡΙΖΑ κεντροδεξιάς–, συνίσταται ακριβώς σε αυτή τη στρατηγική: Να δημιουργήσουμε ακόμα περισσότερους φτωχούς, –γενικότερα εξαρτημένους από τον δημόσιο κορβανά– τους οποίους θα συντηρούμε μέσα από κοινωνικά επιδόματα και «προνομιακή» μεταχείριση έναντι των «πλουσίων». Και «πλούσιοι» νοούνται όσοι διατηρούν ακόμα μια αμειβόμενη απασχόληση εκτός δημοσίου, ή μια μικρή ή μεσαία επιχειρηματική δραστηριότητα.

Ανοικτή πρόσκληση του Άρδην Βοιωτίας, 8/3/2017


Ο Γιώργος Καραμπελιάς στη Λιβαδειά / παρουσίαση βιβλίου, 8/3/2017


Πρόσκληση σε παρουσίαση βιβλίου / Λιβαδειά, Τετάρτη 8 Μαρτίου 2017

To Άρδην Βοιωτίας σας προσκαλεί 


την Τετάρτη 8 Μαρτίου 2017 και ώρα 19:00 
στο Επιμελητήριο Βοιωτίας / Λιβαδειά

για την παρουσίαση του βιβλίου 
του Γιώργου Καραμπελιά
"Πέραν της Αριστεράς και της Δεξιάς, Η Υπέρβαση"

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι:
Χρόνης Βάρσος, φιλόλογος – ιστορικός
Γιώργος Παπαϊωάννου, ιατρός 
και ο συγγραφέας Γιώργος Καραμπελιάς

Συντονιστής: Νίκος Κελέρμενος, 
ιατρός / Άρδην Βοιωτίας

ΡΗΞΗκέλευθα [20/02/2017] - Πρέπει να εγκαταλείψουμε την ταυτότητά μας για να εκσυγχρονιστούμε;



Ο Γιώργος Καραμπελιάς αναφέρεται στη σχέση μεταξύ εκσυγχρονισμού και ταυτότητας. Παραδείγματα λαών όπως οι Κινέζοι καταδεικνύουν πως η επιβίωση στον σύγχρονο κόσμο προϋποθέτει την διατήρηση της παράδοσης. Η λογική της εγκατάλειψης της ταυτότητας που χαρακτηρίζει την Μεταπολίτευση, οδήγησε στην σημερινή κατάρρευση, οπότε η λύση είναι να την ξαναβρούμε με σύγχρονα μέσα, με σύγχρονα όπλα, αυτό που το Άρδην λέει «εκσυγχρονισμό της παράδοσης μας».

ΡΗΞΗκέλευθα [17/02/2017] - Γιατί επανήλθε η διαμάχη για τον Εμφύλιο;



Ο Γιώργος Καραμπελιάς απαντά στην ερώτηση σχετικά με την αναθέρμανση της διαμάχης γύρω από τον Eμφύλιο, με την κυκλοφορία βιβλίων, συνεδρίων κ.a. Τονίζει πως η διαμάχη που αναπτύσσεται με βάση έναν ξεπερασμένο πια διαχωρισμό είναι δείγμα της παρακμής της χώρας.

Ορίζοντας 2021

Ορίζοντας 2021
Το εγχείρημα που εγκαινιάσαμε τον Ιούνιο του 2016 δεν είναι ένα ακόμα κόμμα ανάμεσα στα άλλα. Διότι, αν αναμετριόταν με τα κομματικά μεγέθη, θα ήταν ένα πολύ μικρό κόμμα.  Πρόκειται για ένα κίνημα που επιδιώκει και διεκδικεί την ένταξή του σε ένα κίνημα ιστορικών διαστάσεων  –  ως έκφραση μιας μεγάλης ιστορικής αλλαγής, παγκοσμίων διαστάσεων, κατά τον 21ου αιώνα, και ταυτόχρονα ως ένα κίνημα ανάτασης και ανάστασης του ελληνισμού. 
Εντάσσεται σε  ένα ρεύμα που αρνείται την κατεστημένη πολιτική και ιδεολογική αντιπαράθεση Αριστεράς και Δεξιάς και στοχεύει σε μια οικονομία ενάντια και πέρα από τη λογική της διαρκούς μεγέθυνσης και του εγκλωβισμού στη λογική του βιομηχανισμού·  πέρα επίσης από τη λογική της πολιτικής αντιπαράθεσης που εγκαινιάστηκε με τη Γαλλική Επανάσταση και ολοκληρώθηκε δύο αιώνες μετά, με την πτώση του τείχους του Βερολίνου. 
Ταυτόχρονα, επειδή πρόκειται για την Ελλάδα και τον ελληνισμό, που βρίσκονται σε βαθύτατη παρακμή και σε κίνδυνο ιστορικής εξαφάνισης, δεν αποτελεί μόνον ένα κίνημα ενταγμένο σε μια μετασοσιαλιστική και μετακαπιταλιστική λογική, αλλά και ένα κίνημα για τη σωτηρία του ελληνισμού που, για πρώτη φορά στα 3.000 χρόνια της ιστορίας του, απειλείται με οριστική έκλειψη. 
Αυτοί οι στόχοι τους οποίους θέτουμε, της μετάβασης σε μία νέα ιστορική περίοδο, σε πλανητική κλίμακα, και της ανόρθωσης του ελληνισμού, καθορίζουν και τη φύση του κινήματός μας. Δεν είμαστε εδώ για να ανταγωνιστούμε τον Λαφαζάνη, τη Ζωή Κωνσταντοπούλου, τον Βασίλη Λεβέντη ή τον Κυριάκο Βελλόπουλο, πόσω μάλλον τον Αρτέμη Σώρρα. Δεν είμαστε καν εδώ για να αντιπαρατεθούμε στη Φώφη Γεννηματά, τον Αλέξη Τσίπρα ή τον Κυριάκο Μητσοτάκη. 
Σκοπεύουμε και στοχεύουμε σε κάτι πάνω και πέρα απ’ αυτούς και, γι’ αυτό, τις πολιτικές μας κινήσεις και εγχειρήματα δεν τα βλέπουμε σαν τις κινήσεις και τα εγχειρήματα ενός μικρού κόμματος αλλά ως κινήσεις που διευρύνουν και πολλαπλασιάζουν την απήχηση των ιδεών μας. Το κίνημά μας θέτει ως άμεσο στόχο για τα επόμενα χρόνια την εξάπλωση των ιδεωδών και των αντιλήψεών μας, σε όλη την ελληνική κοινωνία, και θέτει το συμβολικό ορόσημο του 2021, διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση. Το 2021 θα πρέπει να έχουμε βάλει τις βάσεις για ν’ αλλάξουμε την Ελλάδα, θα πρέπει να θέσουμε ως στόχο να αλλάξουμε την Ελλάδα και να συμβάλουμε στην αλλαγή του κόσμου μας. 
Και γνωρίζουμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι ανέφικτο ούτε φαντασιοπληξία. Πολλά κινήματα, σε ολόκληρο τον πλανήτη, έστω και εάν είναι ακόμα με ακαθόριστη ιδεολογία και πρακτικές, εκφράζουν την κρίση του παλιού ιδεολογικού και πολιτικού συστήματος αλλά και ταυτόχρονα την εμφάνιση νέων ιδεολογικών και πολιτικών προταγμάτων. Ακόμα και οι Ποδέμος, στην Ισπανία, παρά τα σαφή ιδεολογικά τους όρια, είναι υποχρεωμένοι, τουλάχιστον φραστικά, να απορρίπτουν την αντίθεση Αριστερά-Δεξιά – αναδεικνύοντας μία άλλη αντίθεση ανάμεσα στους πάνω και τους κάτω. Στην Ιταλία, το κίνημα των Πέντε Αστέρων, σχεδόν πλειοψηφικό πλέον, θέτει στην προμετωπίδα του την υπέρβαση αυτής της ψευδούς και ξεπερασμένης αντίληψης, καταδεικνύοντας πως αριστερό και δεξιό κατεστημένο της πολιτικής, των ελίτ, της δημοσιογραφίας, είναι ένα και το αυτό και απέναντί τους βρίσκεται ο λαός. Και στην Ιταλία και στη Γαλλία, επισημαίνεται πως η λογική της αέναης οικονομικής μεγέθυνσης οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη και των ανθρώπων. Δηλαδή, οι ιδέες μας εντάσσονται σε ένα ευρύ παγκόσμιο κίνημα το οποίο τείνει να αποκτήσει όλο και σαφέστερα ιδεολογικά και πολιτικά χαρακτηριστικά. 
Παράλληλα, στην Ελλάδα, αυτή η μετάβαση σε μια νέα ιδεολογική και πολιτική σύνθεση αποτελεί ταυτόχρονα και προϋπόθεση για τη σωτηρία και τη συνέχεια του ελληνισμού. Μόνο μια νέα παγκόσμια πραγματικότητα, όπου θα αναβαθμιστούν οι αξίες της ταυτότητας, της μικρής παραγωγής που έχει στόχο την επιβίωση και την ευτυχία των ανθρώπων και όχι το κέρδος και την αδιάκοπη μεγέθυνση των πολυεθνικών, και όπου η κοινωνικότητα και ο πολιτισμός υπερακοντίζουν ως αξίες τη μονοδιάστατη οικονομική αντίληψη, μπορεί να επιτρέψει στον ελληνισμό να επιβιώσει και ταυτόχρονα να προσφέρει νέες αξίες και οράματα σε ολόκληρο τον κόσμο. 
Αυτοί οι στόχοι τους οποίους έχουμε θέσει πρέπει να εξυπηρετούνται και από την πολιτική μας πρακτική. Τα προηγούμενα χρόνια, η «Κίνηση πολιτών Άρδην», που προηγήθηκε του Κινήματος, επέμεινε ιδιαίτερα στην επεξεργασία και τη διατύπωση των κατευθύνσεων που μόλις περιγράψαμε. Το Κίνημα το οποίο εγκαινιάσαμε τον Ιούνιο του 2016 επιθυμεί να συγκροτήσει μια πανελλαδική υποδομή-φορέα αυτών των αντιλήψεων και ιδεών, και να εμβαθύνει στην κατεύθυνση της συγκεκριμενοποίησης αυτών των προτάσεων σε κοινωνικούς χώρους και περιφέρειες. Δηλαδή, στην επέκταση των ιδεών μας στην ελληνική κοινωνία. Γι’ αυτό και η επιμονή στον ρόλο του διαδικτύου, η κατά το δυνατόν εκτενέστερη χρήση των ΜΜΕ και η παρέμβαση σε δήμους και συνδικαλιστικούς φορείς. 
Πρόκειται για ένα συγκεκριμένο και ακόμα αρχικό στάδιο της πολιτικής μας παρέμβασης. Την επόμενη περίοδο, στα πλαίσια της αναπόφευκτης και προσεχούς κατάρρευσης της αριστερής διακυβέρνησης, θα πρέπει να επενδύσουμε στη διεύρυνση της απήχησής μας και να διαμορφώσουμε τα απαραίτητα μέσα για να την κάνουμε πράξη. Η σημερινή κατάθλιψη και το αδιέξοδο δεν θα διαρκέσουν εσαεί. Και το Κίνημα Άρδην θα πρέπει να είναι έτοιμο να προσφέρει μια ιδεολογική και εν τέλει πολιτική διέξοδο στη νέα πολιτική πραγματικότητα που διαγράφεται. 
Η μεταπολίτευση έχει εξαντληθεί. Η αποχώρηση της κυβέρνησης Συριζανέλ θα σηματοδοτήσει, πλέον, όχι απλώς το τέλος της αλλά και την απαρχή μιας νέας ιστορικής περιόδου· και οι δικές μας αντιλήψεις μπορούν και πρέπει να αποτελέσουν την «ατζέντα» αυτής της περιόδου: Αυτόκεντρη και ενδογενής παραγωγή (προϊόντων και ιδεών), προτεραιότητα του ελληνικού πολιτισμού, άρνηση του παρασιτικού καταναλωτισμού, υπεράσπιση της πατρίδας, διεύρυνση της δημοκρατίας πέρα από τα όρια ενός άδειου κοινοβουλευτισμού, συνδυασμός κοινωνικής δικαιοσύνης και ελευθερίας. 
Ως φορείς και εκφραστές ενός ιστορικού κινήματος –δυστυχώς ακόμα οι μόνοι με μια ολοκληρωμένη αντίληψη στην Ελλάδα–, είμαστε υποχρεωμένοι να διατηρήσουμε ως κόρη οφθαλμού το περιεχόμενο του μηνύματός μας και να θέσουμε σαν πρώτο και αποφασιστικό στόχο όλων των μελών και των φίλων του Άρδην, την εμβάθυνση και την μελέτη των κατευθύνσεών μας, καθώς και τη δημιουργία πυρήνων ζύμωσης και προπαγάνδισής τους στο κοινωνικό σώμα. 
Αυτός πρέπει να είναι ο άμεσος στόχος την επόμενη περίοδο και μόνον αυτός μπορεί να διασφαλίσει και την οργανωτική μας αναβάθμιση, απαραίτητη προϋπόθεση για οποιοδήποτε επιγενέστερο πολιτικό εγχείρημα. Το Άρδην πρέπει να καταστεί παρόν σε επαγγελματικούς χώρους και σωματεία, σε πολιτιστικούς φορείς και δήμους, σε κινήσεις νέων, σε διαδικτυακές εκστρατείες, με ένα πνεύμα καινοτόμο και πρωτοποριακό.
Ο στόχος μας είναι να δώσουμε σε ένα μεγάλο, από την άποψη της στοχοθεσίας και της ιδεολογικής του επεξεργασίας, κίνημα και τα ανάλογα  πολιτικά  μεγέθη.

3 Φεβρουαρίου 2017 
Γιώργος Καραμπελιάς

ΚΟΙΝΗ ΔΗΛΩΣΗ ΚΥΠΡΙΑΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΝΟΜΙΛΙΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΣΚΕΨΗ ΤΗΣ ΓΕΝΕΥΗΣ


Μετά από τη χθεσινή, τελευταία ημέρα των διαπραγματεύσεων εδώ στη Γενεύη, ανάμεσα στους ηγέτες των δύο κοινοτήτων, για τις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ, το Κίνημα Αλληλεγγύη και το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών, δηλώνουν από κοινού τα ακόλουθα:

Η αποδοχή εκ μέρους του Προέδρου της Δημοκρατίας των τουρκικών διαδικαστικών όρων και της πάγιας τουρκικής αξίωσης για σύγκληση πενταμερούς διάσκεψης («Διάσκεψη για την Κύπρο»), αναίρεσε μια πάγια ομόφωνη θέση της Ελληνοκυπριακής κοινότητας αλλά και της Κυπριακής Δημοκρατίας εδώ και 40 χρόνια, η οποία έθετε ως όρο για τη σύγκληση μίας διεθνούς διάσκεψης τη συμμετοχή σε αυτήν της Κυπριακής Δημοκρατίας και τη διασφάλιση της μη-αναβάθμισης του ψευδοκράτους ή του κατοχικού ηγέτη.

Επιπλέον, ο πρόεδρος της Δημοκρατίας έθεσε ως επιπρόσθετες προϋποθέσεις για τη σύγκληση μίας διεθνούς διάσκεψης τη συμφωνία στο εδαφικό με την κατάθεση χαρτών και τη συμφωνία ή την ακτίνα συμφωνίας σε όλες τις άλλες εσωτερικές πτυχές του προβλήματος.

Δυστυχώς, λίγες ώρες πριν από την προγραμματισμένη έναρξη της πενταμερούς διάσκεψης («Διάσκεψη για την Κύπρο»), διαπιστώνεται από όλους ότι καμία από αυτές τις προϋποθέσεις δεν τηρήθηκε. Πιο συγκεκριμένα:

1. Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν έχει προσκληθεί να μετάσχει στην Διάσκεψη για την Κύπρο, ενώ, την ίδια ώρα, η συμμετοχή σε αυτήν του κατοχικού ηγέτη αναβαθμίζει το ψευδοκράτος.

2. Δεν υπάρχει συμφωνία ή έστω ακτίνα συμφωνίας στις εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού, ενώ, επιβεβαιώνεται η κλιμάκωση της τουρκικής αδιαλλαξίας σε όλα τα εκκρεμούντα θέματα με χαρακτηριστικό παράδειγμα την απαράδεκτη απαίτηση για εκ περιτροπής προεδρία ως προϋπόθεση για την οριστική αποδοχή των συγκλίσεων στη Διακυβέρνηση.

3. Δεν υπάρχει συμφωνία στο εδαφικό ενώ, παράλληλα, φυλάσσονται σαν επτασφράγιστο μυστικό οι χάρτες που κατατέθηκαν από τους δύο ηγέτες. Η απόκρυψη χαρτών από το λαό, Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους, αποτελεί συνειδητή προσπάθεια παραπλάνησής τους και ενισχύει την παραπληροφόρηση και την κοροϊδία του λαού.

4. Ελλοχεύει ο κίνδυνος διασύνδεσης στο τραπέζι της Διάσκεψης για την Κύπρο των άλυτων θεμάτων των εσωτερικών πτυχών με τα θέματα της ασφάλειας και των εγγυήσεων. Αυτά πρέπει να είναι και τα μόνα θέματα στην ατζέντα της Διάσκεψης για την Κύπρο.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, το Δημοκρατικό Κόμμα, το Κίνημα Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ, το Κίνημα Αλληλεγγύη και το Κίνημα Οικολόγων – Συνεργασία Πολιτών, θεωρούμε ότι δεν δικαιολογείται η σύγκληση της Διάσκεψης για την Κύπρο. Ως εκ τούτου δεν θα παραστούμε στη σημερινή δεξίωση η οποία αποτελεί μέρος της Διάσκεψης με την οποία διαφωνούμε.

Επιπρόσθετα, προτείνουμε τη συνολική επαναξιολόγηση της κατάστασης και της πορείας των διαπραγματεύσεων από το Εθνικό Συμβούλιο, με δεδομένες τις τουρκικές προθέσεις και θέσεις όπως αυτές καταγράφηκαν το τελευταίο τριήμερο αλλά και όλο το προηγούμενο χρονικό διάστημα.

Γενεύη, 12 Ιανουαρίου 2017