«Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε»

Ο Ίων Δραγούμης τόνιζε πως «οι Έλληνες πρέπει να σώσουν τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα». Με έναν απρόσμενο τρόπο το ίδιο σενάριο φαίνεται να επιβεβαιώνεται και σήμερα. Το Μακεδονικό βάζει φωτιά σε μια απελπισμένη και γονατισμένη κοινωνία, που για πρώτη φορά μετά την υποταγή δια της εξαπάτησης Τσίπρα του 2015, σηκώνει ξανά κεφάλι, ενώνεται, βγαίνει στους δρόμους μαζικά για να διεκδικήσει το δικαίωμα να αυτοδιατίθεται ελεύθερα.

 Γράφουν οι Γιώργος Καραμπελιάς και Γιώργος Ρακκάς

Τα πρώτα συλλαλητήρια πριν από ένα χρόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, οι συγκρούσεις στο Πισοδέρι την ημέρα υπογραφής της Συμφωνίας στις Πρέσπες, οι διαδηλώσεις στη ΔΕΘ, οι συμβολικές χειρονομίες των μαθητών κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, καθώς και το κύμα των μαθητικών καταλήψεων, αποτελούν ορόσημο αυτής της μεγάλης πατριωτικής αφύπνισης του ελληνικού λαού.

Μια αφύπνιση που δεν αφορά μόνο τα εθνικά ζητήματα με αφετηρία το Μακεδονικό –όπως κατεφάνη και από την τεράστια συγκίνηση και κινητοποίηση που προκάλεσε η δολοφονία του Κατσίφα στην καθημαγμένη Βόρεια Ήπειρο– αλλά θα αποτελέσει αναπόφευκτα και την αφετηρία κινητοποιήσεων για τη δημοκρατία και την δικαιοσύνη.

Πολλαπλά είναι τα νοήματα που εμπεριέχει αυτή η κινητοποίηση: Κατ’ αρχάς είναι ένας αγώνας ώστε να αποτραπεί η βαλκανοποίηση της Βόρειας Ελλάδας. Γιατί οι μέριμνες της συμφωνίας είναι άθλιες. Με την αναγνώριση γλώσσας και εθνότητας θέτουν τις βάσεις για μελλοντική κατασκευή μειονότητας εντός των συνόρων και επί πλέον, πλήττουν με το χάος που δημιουργούν στις ‘ονομασίες προέλευσης’ τον πιο δυναμικό οικονομικό κλάδο που κρατάει τη Μακεδονία στα πόδια της, τις εξαγωγές των χαρακτηριστικών τοπικών ποιοτικών προϊόντων.

Γκρίζες ζώνες

Για να μην μιλήσουμε για τις ‘γκρίζες ζώνες’ που δημιουργούνται στην ιστορία και την ταυτότητά μας, γεγονός που θα επιφέρει πολλαπλά πλήγματα στην αξιοποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς: Είναι τυχαίο άραγε που η Αμφίπολη εγκαταλείφθηκε, παρ’ όλο που η ολοκλήρωση της ανάδειξής της θα δημιουργούσε έναν πόλο παγκόσμιας έλξης στην Μακεδονία;

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών δεν θέτουν μόνο αυτά τα ζητήματα.

Αφορούν στην υπεράσπιση της εθνικής μας ύπαρξης, της ιστορικής μνήμης και του πολιτισμού μας στο σύνολό τους. Δηλαδή, των μόνων «αποθεμάτων» που έχουν απομείνει στους Έλληνες, μετά την οικονομική και δημογραφική κατάρρευση και την κρίση αξιών που βιώνουν, ώστε να διεκδικήσουν την ενότητά τους γύρω από ένα κοινό σχέδιο, και άρα, το μέλλον τους.

Δυστυχώς, οι Έλληνες δεν διαθέτουν πλέον τίποτε άλλο εκτός από την μεγάλη ιστορική και πολιτισμική τους κληρονομιά για να επιχειρήσουν οποιαδήποτε ύστατη ανάκαμψη. Γι’ αυτό και ο εγχώριος εθνομηδενισμός έχει ως διακηρυγμένο στόχο και επί δεκαετίες προσπαθεί λυσσαλέα να αποσυνδέσει τους Έλληνες από την ιστορία, τη γλώσσα και την πολιτισμική τους διαχρονία, Γι’ αυτό και όταν οι εθνομηδενιστές ανέβηκαν στην εξουσία είναι αυτοί που ανέλαβαν από τις ξένες πρεσβείες και ιδρύματα τύπου Σόρος το έργο της εκχώρησης της ιστορίας της Μακεδονίας.

Πειθήνια ανδράποδα

Οι Έλληνες πρέπει να χάσουν οριστικά κάθε στοιχείο που τους συνδέει με την μεγάλη τους παράδοση και να αποδεχτούν την θέση τους ως ένα θλιβερό βαλκανικό προτεκτοράτο της Δύσης και της νέο-οθωμανικής Τουρκίας, στα ίδια επίπεδα με Σκόπια ή την Αλβανία. Οι Έλληνες πρέπει να χάσουν αυτό που οι εθνομηδενιστές αποκαλούν «μεγαλοϊδεατισμό» τους και να γίνουν οριστικά «ρεαλιστές», δηλαδή πειθήνια ανδράποδα.

Είναι ταυτόχρονα σύγκρουση με την κυβερνώσα κάστα, υπέρ της δημοκρατίας, δηλαδή του δικαιώματος αυτού του έθνους να αποφασίζει από κοινού για το μέλλον του: Μια ολιγαρχία που έχει μεταβάλει το Κοινοβούλιο σε τσίρκο, γυρνάει την πλάτη του στη βούληση της πλειοψηφίας και δρα ανοιχτά ενάντια στα συμφέροντα του έθνους και της κοινωνίας για να διατηρήσει σε αντάλλαγμα την «εντολή διακυβέρνησης» από τις πρεσβείες, τους δανειστές, και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Αυτή η ολιγαρχία, ελέγχει το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, τα πανεπιστήμια και μέσω αυτών φιμώνει την φωνή του λαού, καταστέλλει τις αντιδράσεις του, ή τις μεταβάλει στο αντίθετό τους, όπως έγινε με την λεηλασία του πλούτου και της οικονομίας που συντελέστηκε με την τραγική φαρσοκωμωδία με πρωταγωνιστή τον Τσίπρα το 2015.

«Βόρειοι» και «νότιοι»

Είναι τέλος, αγώνας για την συνοχή της χώρας και την αντιστασιακή ενότητα της κοινωνίας, δυο απαραίτητες προϋποθέσεις για την σωτηρία και την ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Οι κινητοποιήσεις διεκδικούν από το υδροκέφαλο αθηνοκεντρικό κράτος να πάψει να κοιτάει τον αφαλό του, να δει την υπεράσπιση της Μακεδονίας ως υπόθεση εθνική, όχι βορειοελλαδική. Και έτσι διαφυλάττουν και την ενότητα της χώρας που απειλείται από τον διαχωρισμό σε «νοτίους» και «βορείους».

Στέλνουν όμως κι ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό: Ότι η εθνομηδενιστική αριστερά και η νεοφιλελεύθερη δεξιά αποτελούν τις δυο όψεις του νομίσματος της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Απέναντι στην τελευταία εξεγείρεται το απαξιωμένο έθνος. Απαιτείται, λοιπόν, ένας νέος δημοκρατικός πατριωτισμός, που να συνδυάζει όλα τα αιτήματα που βγαίνουν από τα σπλάχνα των Ελλήνων, από την εθνική αξιοπρέπεια μέχρι την κοινωνική δικαιοσύνη και την λαϊκή κυριαρχία.

Έτσι και σήμερα ισχύει αυτό που έλεγε ο Ίωνας Δραγούμης: «Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε». Όπως τότε που ο Μακεδονικός Αγώνας μας λύτρωσε από την κατάθλιψη, την απελπισία και το αδιέξοδο του πολιτικού κόσμου της «ήττας του 1897», έτσι και η πατριωτική αφύπνιση που συντελείται στις μέρες μας κυοφορεί την τελευταία ελπίδα για την υπέρβαση του τωρινού σάπιου πολιτικού κόσμου.

Ανακοίνωση Άρδην: Δημοψήφισμα τώρα για τη Μακεδονία

Συλλογή υπογραφών για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Επειδή η Συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ της Ελληνικής Δημοκρατίας και της ΠΓΔΜ αποτελεί συμφωνία που αφορά τα ύψιστα συμφέροντα του ελληνικού λαού στο σύνολό του και δεσμεύει το μέλλον των επερχόμενων γενεών, επιθυμώ να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα για την κύρωση ή όχι αυτής της συμφωνίας, ώστε να αποφασίσει ο ίδιος ο κυρίαρχος λαός γι’ αυτήν. Εξάλλου δεν είναι δυνατόν οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ να έχουν ήδη εκφραστεί με δημοψήφισμα επί της συγκεκριμένης συμφωνίας και να μη παρέχεται το αντίστοιχο δικαίωμα στους Έλληνες πολίτες. Γιατί, σε τελευταία ανάλυση, το θέμα  αυτό είναι εθνικό και συγχρόνως θέμα δημοκρατίας.

Γι’ αυτό και εμείς που υπογράφουμε το παρόν κείμενο καλούμε την Κυβέρνηση, τη Βουλή και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να πράξουν τα οριζόμενα σύμφωνα με το αρ. 44 παρ. 2 του Συντάγματος περί διεξαγωγής δημοψηφίσματος για κρίσιμο εθνικό θέμα. Έτσι και μόνο η σχετική απόφαση για την έγκριση ή απόρριψη της Τελικής Συμφωνίας μεταξύ Ελλάδας-ΠΓΔΜ (Συμφωνία των Πρεσπών) όποια και αν είναι αυτή, θα διαθέτει νομιμοποίηση θεμελιωμένη στην συναίνεση του ελληνικού λαού.

Για να υπογράψετε πατήστε εδώ

Συμπληρώστε όνομα, επώνυμο (στα ελληνικά), e-mail και κάντε κλίκ στην επιλογή i’m not a robot. Ανώνυμες υπογραφές δεν προσμετρώνται. 

Χαιρετισμός Σ. Καργάκου στην Α' Πανελλήνια Συνδιάσκεψη ΑΡΔΗΝ

Ανοικτή εκδήλωση - συζήτηση, Αθήνα 22/1/2019

Συλλαλητήριο, Αθήνα 20/1/2019

Το ΑΡΔΗΝ καλεί τα μέλη και τους φίλους του να συμμετάσχουν την Κυριακή 20 Ιανουαρίου 2019 στην Αθήνα / Σύνταγμα και ώρα 14.00 στο συλλαλητήριο για την υπεράσπιση της Μακεδονίας.

Οι ογδόντα ένας βρέθηκαν. Τα Σκόπια έριξαν τίτλους τέλους.

Η τελευταία πράξη της «συμφωνίας» θα παιχτεί στην Ελλάδα, στη Βουλή των «προθύμων».

Τέλος οι προφάσεις, τα αναχώματα και οι διχογνωμίες. Η Ιστορία καταγράφει τους Βουλευτές που βάζουν το προσωπικό και το κομματικό τους συμφέρον πάνω από την Πατρίδα μας και τη Δημοκρατία, την οποία έχουν κουρελιάσει προκειμένου να παραδώσουν τα απαράδοτα.

Οι Έλληνες δεν παραχωρούμε ούτε γράμμα από το ιερό όνομα της Μακεδονίας. Ούτε ανεχόμαστε την εκμηδένιση της Δημοκρατίας. Και για το ένα και για το άλλο χύθηκαν ποτάμια αίματος Ελλήνων για να τα έχουμε. Γινόμαστε ένα συμπαγές ανθρώπινο τείχος το οποίο θα εμποδίσει να περάσουν οι εθνοκτόνες αποφάσεις.

Δηλώνουμε στους «πρόθυμους»: ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ. Αναδημοσίευση από την ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Ανακοίνωση για την απώλεια του εθνικού και κοινωνικού αγωνιστή Μητροπολίτη Σιατίστης Παύλου

«Μέ τήν γραφίδα μου ὑπερασπίζομαι τήν Πατρίδα μου, αὐτό κάνω. Γίνομαι ἡ φωνή τῶν συμπολιτῶν μου, τῶν ἀνθρώπων τοῦ ποιμνίου μου». Μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος.

Ανακοίνωση 
της Επιτροπής για την διενέργεια δημοψηφίσματος για την συμφωνία των Πρεσπών

Ο Σεβ. Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος έφυγε από ανακοπή καρδιάς την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019. Ο Σιατίστης Παύλος ήταν υπόδειγμα ορθόδοξου ιεράρχη αλλά και αγωνιστή του ελληνισμού.

Συμμετείχε σε όλους τους μεγάλους δημοκρατικούς και εθνικούς αγώνες των τελευταίων χρόνων, –και ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές– ενώ πλούσιο και πρότυπο ήταν το φιλανθρωπικό του έργο στην μητρόπολή του, ανάμεσα στα άλλα η παραχώρηση κατοικίας και αγροτικής γης σε πολύτεκνα ζευγάρια που εγκαθίστανται στη Σιάτιστα.

Ήταν από τους ιεράρχες που αντιτάχθηκαν σθεναρά στην μειοδοτική συμφωνία των Πρεσπών με κείμενα και ομιλίες, ενώ ήταν μεταξύ των 22 μητροπολιτών της Μακεδονίας που με επιστολή προειδοποιούσαν πριν λίγες μέρες ότι αν κυρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών θα αποτελέσει «μόνιμη εστία καλλιέργειας αλυτρωτισμού και εχθρότητος». 

Συμμετείχε στην Επιτροπή Δημοψηφίσματος για την συμφωνία των Πρεσπών και μάλιστα το τελευταίο κείμενό του, που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2019 στην romfea.gr, ανέφερε μεταξύ άλλων πολύ σημαντικών ότι: «Ἐμεῖς σᾶς προτείνουμε νά μοιραστεῖτε τήν εὐθύνη τῆς ἀπόφασης μέ τόν Λαό. Σᾶς προτείνουμε Δημοψήφισμα, ἐδῶ καί τώρα. Δέν εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς γειτονικῆς Χώρας ὡριμότεροι τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλοιῶς ἐκφράζετε περιφρόνηση ἀπέναντι στό λαό. Μακάρι νά σᾶς φωτίσει ὁ Θεός αὐτή τήν ἔσχατη ὥρα». 

Ο Σιατίστης Παύλος ένωνε τους Έλληνες και ακριβώς αυτό τον έκανε τόσο σημαντικό. Με οδηγό την ορθόδοξη πίστη του, διακονούσε το λαό και την πατρίδα πέρα και πάνω από σκοπιμότητες και συμφέροντα, όπως αρμόζει σε κάθε Έλληνα ορθόδοξο ιεράρχη. Η Επιτροπή στην μνήμη αυτού του άξιου ποιμενάρχη θα κάνει ότι μπορεί για να εκπληρώσει την επιθυμία του, η συμφωνία των Πρεσπών να τεθεί σε δημοψήφισμα και να ερωτηθεί ο λαός αν επιθυμεί μια τέτοια επιλογή και τις άθλιες μεθοδεύσεις που επιχειρούνται για να επιβληθεί. 

Ο αγωνιστής μητροπολίτης Σιατίστης Παύλος δεν βρίσκεται μαζί μας

Ο συναγωνιστής και συνοδοιπόρος σε όλους τους αγώνες των τελευταίων δεκαετιών, Μητροπολίτης Σισσανίου και Σιατίστης Παύλος, εκοιμήθη από ανακοπή καρδιάς την Κυριακή 13 Ιανουαρίου 2019. Ο Σιατίστης Παύλος ήταν υπόδειγμα ορθόδοξου ιεράρχη, αλλά και αγωνιστής του ελληνισμού. Συμμετείχε σε όλους τους μεγάλους δημοκρατικούς και εθνικούς αγώνες των τελευταίων χρόνων. 

Πρωτοστάτησε με λόγια και έργα στις κινητοποιήσεις ενάντια στις μνημονιακές πολιτικές– ενώ πλούσιο ήταν το φιλανθρωπικό του έργο σε όλες τις θέσεις που βρέθηκε από απλός παππάς μέχρι την τελευταία του διακονία στη μητρόπολη Σισσανίου και Σιατίστης. Τελευταίο του επίτευγμα υπήρξε η παραχώρηση κατοικίας και αγροτικής γης σε τρία πολύτεκνα ζευγάρια που εγκατέστησε στη Σιάτιστα, δείχνοντας έμπρακτα τον δρόμο του αγώνα για τη δημογραφική ανάκαμψη της χώρας.

Με τον μακαριστό μητροπολίτη Παύλο γνωριζόμαστε από πολύ παλαιά, και συνδεθήκαμε αρχικώς στους κοινωνικούς αγώνες της δεκαετίας του 1970 όταν ως ιερέας στο Μαντούδι Ευβοίας αποτελούσε την ψυχή των κινητοποιήσεων των μεταλλωρύχων του Μαντουδίου, καθώς και του αγώνα των κατοίκων για το κτήμα Μπέκερ στο γειτονικό Προκόπι της Ευβοίας. Έκτοτε είχαμε μια ανάλογη ιδεολογική πορεία, ιδιαίτερα μετά το 1990, καθώς εκτός από τους κοινωνικούς αγώνες άρχισε να προσανατολίζεται όλο και περισσότερο στο συνολικό πρόβλημα της επιβίωσης της χώρας, που μετά την διάλυση της Γιουγκοσλαβίας άρχισε να προβάλει όλο και πιο επιτακτικά. Από τότε, ήδη, ο μακαριστός πλέον Παύλος τοποθετήθηκε, –πάντοτε ως ιεράρχης και κληρικός και όχι ως πολιτικός βέβαια– πάνω στα ζέοντα προβλήματα του ελληνισμού.

Παράλληλα ήταν ένας άνθρωπος με αποστολικό ήθος και απλότητα. Η ασκητική του μορφή και το τριμμένο του ράσο σε αντίθεση με τα μεταξωτά φελώνια πολλών κληρικών μαρτυρούσαν άσφαλτα γι’ αυτό. Θυμάμαι, με συγκίνηση, την τελευταία φορά που συναντηθήκαμε στην μητροπολιτική κατοικία στη Σιάτιστα και συμφάγαμε μαζί στην κουζίνα της κατοικίας του όπου μοιράστηκε μαζί μας μερικά αυγά που μια γειτόνισσα του προσέφερε. Εξάλλου η αγάπη όλων των Σιατιστινών γι’ αυτόν ήταν πανθομολογούμενη. Όπως ήταν και όλων των κατοίκων της Εύβοιας από όπου και κατάγεται.

Ο μακαριστός Παύλος υπήρξε από την αρχή της έκδοσής τους σταθερός και ένθερμος αναγνώστης του Άρδην και της Ρήξης, ενώ οι τελευταίες δημόσιες συναντήσεις μας υπήρξαν: 

Α. Η συμμετοχή του στην παρουσίαση των βιβλίων μου Η αποστασία των διανοουμένων & Μια υπονομευμένη Άνοιξη στις 9 Νοεμβρίου του 2014. 

Β. Η εκτενής συζήτηση που είχαμε στον Ιανό στα πλαίσια των «Συναντήσεων Κορυφής» που πραγματοποιώ κάθε μήνα με θέμα: «Είναι δυνατός ο «εκσυγχρονισμός» της παράδοσης;» στις 16 Φεβρουαρίου 2015.

Γ. Η παρουσία του σε ομιλία μου για το δημογραφικό τον Μάϊο του 2015 στην Κοζάνη σε ημερίδα των Συλλόγων Πολυτέκνων Δυτικής Μακεδονίας.

Ήταν από τους ιεράρχες που αντιτάχθηκαν σθεναρά και από τους πρώτους στη μειοδοτική συμφωνία των Πρεσπών με κείμενα και ομιλίες, ενώ ήταν μεταξύ των 22 μητροπολιτών της Μακεδονίας που με επιστολή προειδοποιούσαν πριν λίγες μέρες ότι αν κυρωθεί η συμφωνία των Πρεσπών θα αποτελέσει «μόνιμη εστία καλλιέργειας αλυτρωτισμού και εχθρότητος». 

Αποτέλεσε ιδρυτικό μέλος της Eπιτροπής Δημοψηφίσματος για την συμφωνία των Πρεσπών και μάλιστα το τελευταίο κείμενό του, που δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 10 Ιανουαρίου 2019 στην romfea.gr, και το οποίο αποτελεί κατά κάποιο τρόπο και την πνευματική του παρακαταθήκη, ανέφερε μεταξύ άλλων ότι: «Ἐμεῖς σᾶς προτείνουμε νά μοιραστεῖτε τήν εὐθύνη τῆς ἀπόφασης μέ τόν Λαό. Σᾶς προτείνουμε Δημοψήφισμα, ἐδῶ καί τώρα. Δέν εἶναι οἱ κάτοικοι τῆς γειτονικῆς Χώρας ὡριμότεροι τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλοιῶς ἐκφράζετε περιφρόνηση ἀπέναντι στό λαό. Μακάρι νά σᾶς φωτίσει ὁ Θεός αὐτή τήν ἔσχατη ὥρα». 

Ο Σισσανίου και Σιατίστης Παύλος, αφήνει ένα τεράστιο και δυσαναπλήρωτο κενό ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες. Η αγάπη όλων των φίλων του αλλά και όλων των Ελληνίδων και των Ελλήνων θα τον συντροφεύει στη συνάντησή του με τον Θεό στον οποίο τόσο πίστεψε και με τέτοια ανιδιοτέλεια αφιερώθηκε. Θα θυμάμαι πάντοτε την έκκλησή του να συγκροτήσουμε μια νέα «Φιλική Εταιρεία» για τη σωτηρία του Ελληνισμού και όσο περνάει από το χέρι μου θα παλέψω να γίνει πράξη αυτή η ευχή του. 

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σκεπάζει τον μακαριστό και πολυφίλητο Παύλο. 

Γ.Κ. 14 Ιανουαρίου 2014

http://ardin-rixi.gr/archives/210638

Καταγγελία της Επιτροπής για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Καταγγελία της Επιτροπής για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Η κυβέρνηση Σύριζα δεν επιτρέπει πια ουδεμία ειρηνική διαμαρτυρία πολιτών για τα εθνικά θέματα. Τα μέλη της Επιτροπής για διενέργεια δημοψηφίσματος σχετικά με την Συμφωνία των Πρεσπών: Παπαγιαννόπουλος Γιώργος, Αλεξοπούλου Ελένη, Παπαγιαννόπουλος Σπύρος, Δαμιανός Βασιλειάδης, Πανάγος Παναγιώτης, Παπαπαύλου Γιώργος που βρέθηκαν στις 17.00 το απόγευμα έξω από το Μέγαρο Μουσικής για να διαμαρτυρηθούν για την σκανδαλώδη και μειοδοτική συμφωνία συνελήφθησαν προληπτικά από την Ελληνική Αστυνομία, χωρίς να έχει πραγματοποιηθεί καμιά διαμαρτυρία.

Ο πανικός που έχει καταλάβει την κυβέρνηση και τον ίδιο τον πρωθυπουργό μπροστά στην πάνδημη αγανάκτηση για την συμφωνία των Πρεσπών τους οδηγεί σε παραβίαση και των πλέον στοιχειωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων των Ελλήνων πολιτών ακόμα και να κυκλοφορούν έξω από το κτήριο που πρόκειται να μιλήσει ο Αλ. Τσίπρας και οι ελάχιστοι υπερασπιστές της συμφωνίας. Να είναι βέβαιοι ότι τέτοιες «χουντικές» συμπεριφορές θα βρουν απέναντί τους την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού και ενισχύουν το αντιστασιακό του φρόνημα.

Αθήνα, 13-1-19

Επιτροπή για τη διενέργεια Δημοψηφίσματος για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Υ.γ. Τελικά, λίγο πριν τις 22.00 και αφού είχε πρώτα ολοκληρωθεί η ομιλία Τσίπρα αφέθηκαν από την ΓΑΔΑ τα έξι μέλη της επιτροπής. Έπρεπε πρώτα όμως να κινητοποιηθούν δεκάδες μέλη και φίλοι στην ΓΑΔΑ, καθώς και δικηγόροι και να ασκηθούν πιέσεις για να αφεθούν ελεύθεροι, γιατί διαφορετικά η πολιτική ηγεσία της Αστυνομίας ήταν ικανή να κρατούσε για παραδειγματισμό τα μέλη της επιτροπής μέχρι το πρωί.

Δημοψήφισμα Τώρα για τη Συμφωνία των Πρεσπών

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Δεκέμβριος 2018

Καλά Χριστούγεννα - Ευχές !!

Ανοιχτή συζήτηση για τις προοπτικές του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

Πρόγραμμα Β΄ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης Άρδην / 8 - 9 Δεκεμβρίου 2018

Πρόγραμμα  Β΄ Πανελλαδικής Συνδιάσκεψης Άρδην

8 - 9 Δεκεμβρίου 2018

Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, Σύνταγμα / Αθήνα

Α. Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2018 / 10.00-14.00

Η πρωινή συνεδρία του Σαββάτου (10.00 - 14.00) είναι ανοιχτή σε όποιον επιθυμεί να την παρακολουθήσει. Έχουν καλεστεί πολιτικές κινήσεις και προσωπικότητες να παρέμβουν με ολιγόλεπτες εισηγήσεις ή χαιρετισμούς. Θα ακολουθήσει συζήτηση με θέμα: Οι προοπτικές του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου.

Β. Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2018 / 15.00 -18.00

Πολιτικές πρωτοβουλίες και εκλογές 2019. Η συζήτηση αφορά μόνο τα μέλη του Άρδην.

Γ. Κυριακή 9 Δεκεμβρίου 2018 / 10.00 -14.00 

Οργανωτική συγκρότηση. Η συζήτηση αφορά μόνο τα μέλη του Άρδην.

Οι καταλήψεις των μαθητών, η εμφυλιακή μηχανική και η αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού εθνομηδενισμού

Οι καταλήψεις των μαθητών, η εμφυλιακή μηχανική και η αμφισβήτηση του εκπαιδευτικού εθνομηδενισμού, γράφει ο Γ. Ρακκάς

Αν υπάρχει μια έννοια που έχει κακοπάθει περισσότερο από τους πομπούς της κυβερνητικής προπαγάνδας, αυτή είναι εκείνη του «φασισμού», καθώς χρησιμοποιείται κατά το δοκούν πλέον από τη συριζαϊκή εξουσία ώστε να ποινικοποιήσει ιδεολογικά κάθε έκφραση αντιπολίτευσης εναντίον της, ιδίως εκείνες που έχουν πατριωτικές ορίζουσες. Αυτό επικεντρώνεται κατ’ εξοχήν ενάντια στις πατριωτικές κινητοποιήσεις που ξέσπασαν με την αναγγελία και την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών. Και δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, εξάλλου, ότι στην ίδια εμπεριέχεται ρήτρα για δέσμευση των κυβερνήσεων εκατέρωθεν, ότι θα αποτρέψουν οποιαδήποτε εκδήλωση εναντίον της.

Η απόπειρα κατασυκοφάντησης των πατριωτικών κινητοποιήσεων, κορυφώνεται τώρα εναντίον του κύματος των μαθητικών καταλήψεων που πραγματοποιούνται κυρίως στην Βόρεια Ελλάδα καταγγέλλοντας την συμφωνία των Πρεσπών. Το αφήγημα που επιστρατεύει η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι, καθώς οι κινητοποιήσεις των μαθητών υποκινούνται υποτίθεται από την ακροδεξιά, συνιστούν «απειλή για τη δημοκρατία» και πρέπει να καταπολεμηθούν όχι μόνον από το Υπουργείο, αλλά και από την ίδια την εκπαιδευτική κοινότητα,καθώς και ευρύτερα από το 'αντιφασιστικό κίνημα'. Με αυτόν τον τρόπο επιστρατεύεται μια 'εμφυλιακή μηχανική' που θέλει να εξαιρέσει από το πολιτικό παιχνίδι την βούληση της πλειοψηφίας, καθώς οι κυβερνητικοί ισχυρίζονται ότι... η ελεύθερη έκφρασή της ενισχύει την... αμφισβήτηση του πολιτεύματος (!). Έτσι, μιας και ο ίδιος ο λαός είναι «μακεδονομάχος», «φασίστας» και «πατριδοκάπηλος», η βούλησή του μπορεί να παρακάμπτεται, κι έτσι η δημοκρατία μπορεί να καταπατείται στην πράξη από τους ίδιους τους υποτιθέμενους υπερασπιστές της, εκείνους που κατά τα άλλα την έχουν μεταβάλει σε αποκλειστικό κτήμα των ημετέρων και των καθεστωτικών.

Ωστόσο η προπαγάνδα αυτή έχει και απώτερη στόχευση: Με την πολιτική της, η κυβέρνηση έχει εκτεθεί στα μάτια της ελληνικής κοινωνίας καθώς προκάλεσε την γενική εκποίηση της χώρας σε κάθε επίπεδο –εθνικό, οικονομικό, κοινωνικό, ακόμα και… αρχαιολογικό αν αναλογιστούμε την εκχώρηση των μνημείων στο ΤΑΙΠΕΔ. Η μόνη στρατηγική που μπορεί να διασκεδάσει αυτές τις εντυπώσεις μέσα σε ορισμένα ακροατήρια, και να προκαλέσει την επανασυσπείρωση μεγάλων κομματιών της αριστεράς γύρω της, είναι εκείνη της κατασκευής (ή της μεγέθυνσης) του φασιστικού μπαμπούλα.

Στην προσπάθειά της να ποινικοποιήσει ιδεολογικά τον πατριωτισμό, έχει ως σύμμαχο-προστάτη τις ευρωατλαντικές δυνάμεις οι οποίες από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 έχουν αποδώσει αυτό το ιδεολογικό περιεχόμενο στις επεμβάσεις τους στην ευρύτερη περιοχή: Ούτως ή άλλως, ήδη από τον 'ανθρωπιστικό πόλεμο' εναντίον της Σερβίας του 1990, ο ιδεολογικός δούρειος ίππος των επεμβάσεων στα Βαλκάνια είχε το σχήμα του φιλελευθερισμού, της επίκλησης των ατομικών δικαιωμάτων και της 'ανοιχτής παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας' ενάντια στο φάσμα του εθνικισμού. Σύμμαχος όμως είναι και το μεγαλύτερο κομμάτι των στρατευμένων της ευρύτερης αριστεράς, και της συστημικής κεντροαριστεράς που απ’ ό,τι φαίνεται ανταποκρίνεται παβλοφικά στην έξαρση του εμφυλιακού συνδρόμου, και έχει σπεύσει να ακολουθήσει την κυβέρνηση σε αυτό το γαϊτανάκι προσφέροντας σπουδαία στήριξη και «από τα κάτω». Έτσι με αυτόν τον τρόπο, όλες οι δυνάμεις που επιβουλεύονται την Ελλάδα γεωπολιτικά, από τις ΗΠΑ και την γερμανική Ευρώπη, μέχρι τον νεο-οθωμανισμό, τον αλυτρωτισμό της ΠΓΔΜ και τον αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό, πανηγυρίζουν μπροστά στην παραδοξότητα της ευρύτερης ελληνικής αριστεράς που στην πράξη τους διευκολύνει.

Με τις μαθητικές καταλήψεις, ζούμε την μεγάλη έξαρση αυτής της αντισυσπείρωσης: Οι αντισυγκεντρώσεις, τα αντι-συντονιστικά απ’ τις χειραγωγούμενες μικρο-οργανώσεις νεολαίας, οι καταδικαστικές ανακοινώσεις από τα αντίστοιχα συνδικαλιστικά όργανα της ΟΛΜΕ, καθώς και από αρκετές ακροαριστερές οργανώσεις, καθώς και οι αφίσες στα Εξάρχεια, έρχονται να ολοκληρώσουν μια καταπληκτική ομοφωνία που καταλήγει στο ΚΚΕ, τον Σταύρο Θεοδωράκη, τη Φώφη Γεννηματά, ακόμα και στον… Κυριάκο Μητσοτάκη.

Είναι τόση παράδοξη, άραγε, αυτή η σύμπλευση; Όχι αν σκεφτούμε ότι για τον εθνομηδενισμό, που είναι ηγεμονικός μέσα σε όλες τις προαναφερόμενες δυνάμεις, οι μαθητικές καταλήψεις δεν αντιπροσωπεύουν μόνον μια βραχύβια αντιπολίτευση στην υπογραφή της Συνθήκης των Πρεσπών. Αλλά συνάμα, δια της πατριωτικής αφύπνισης της νεολαίας την αμφισβήτηση της δικής του κυριαρχίας μέσα στην ίδια την δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Αμφισβήτηση η οποία απειλεί να περάσει και μέσα στο πανεπιστήμιο αν δεν κατασταλεί άμεσα και δημιουργήσει μόνιμο κλίμα μέσα στους νέους.

Εξ ου και αυτή η καταπληκτική ομοφωνία, από τον Υπουργό μέχρι τα Εξάρχεια, καθώς στην Ελλάδα τις τελευταίες δεκαετίες όλοι, από την εξουσία μέχρι την... αντιεξουσία κέρδιζαν και τροφοδοτούνταν από τον εκπαιδευτικό μηδενισμό. Και ιδίως για το καθεστώς, η πρόσδεση μέσω αυτού, των νέων, αλλά σε δεύτερο χρόνο των διανοούμενων στρωμάτων στο άρμα του, είναι αποφασιστικής σημασίας για την επικράτηση της παγκοσμιοκρατίας στην Ελλάδα.

Η επιστράτευση της 'εμφυλιακής μηχανικής', ωστόσο, για την καταστολή του πατριωτικού αισθήματος λαού και νεολαίας, είναι μια καταστροφική τακτική που θα επισωρεύσει τεράστιες καταστροφές μέσα στην ελληνική κοινωνία. Γιατί, πέραν όλων των άλλων, το πατριωτικό πλειοψηφικό δυναμικό που τώρα αναδεικνύεται μπορεί να λειτουργήσει ως όργανο ανασύνθεσης του πολιτικού σκηνικού, και ευρύτερης ανανέωσης του δημόσιου βίου στην Ελλάδα, καθώς θέτει επί τάπητος το ζήτημα υπέρβασης των παλαιοεμφυλιοπολεμικών διαιρέσεων και δημιουργίας μιας νέας ενότητας μέσα στην ελληνική κοινωνία. Η δε πατριωτική αφύπνιση των νέων δημιουργεί μια προοπτική χειραφέτησης από τον μέχρι τα τώρα κυρίαρχο στην νεολαία εγωκρατικό μηδενισμό, που την βύθισε κατά το παρελθόν στα αδιέξοδα της κατανάλωσης, αλλά και της τυφλής βίας.

Αντίθετα, η προπαγάνδα της κυβέρνησης και των ομοφρόνων της, αλλά και η δραστηριότητα της ίδιας της άκρας δεξιάς και των ναζιστών που προωθούν διχαστικά συνθήματα μέσα στις ίδιες τις κινητοποιήσεις, στοχεύουν στο αντίθετο: Να εκτραπεί εμφυλιοπολεμικά το δυναμικό αυτό, και να επιβληθεί κατά δεύτερο λόγο ο εμφύλιος μέσα στα σχολεία προς πειθάρχηση της νεολαίας στην παραταξιακή διχόνοια --εξ ου και τα συνθήματα που υπόσχονται «κρεμάλες» σε υποτιθέμενους «φασίστες» 13 ή 15 ετών.

Απέναντι στην κατίσχυση του μίσους, ο δημοκρατικός πατριωτισμός αντιτάσσει μια κατεύθυνση δημιουργική: Η αφύπνιση των νέων μπορεί να ολοκληρωθεί, μόνον αν λάβει τις διαστάσεις μιας πολιτιστικής επανάστασης μέσα στα σχολεία για την υπεράσπιση της ελληνικής παιδείας, ιστορίας και πολιτισμού από την επέλαση της εθνομηδενιστικής παγκοσμιοκρατίας μέσα στην εκπαίδευση. Και την ίδια στιγμή, η νεολαία έχει να αντιμετωπίσει όλη την παρακμή της υλικής παραγωγής και της πνευματικής δημιουργίας, το τρομακτικό έλλειμμα της κοινωνικής δικαιοσύνης, την δράση μιας κομματοκρατικής κάστας που έχει μεταβάλει την ελληνική δημοκρατία σε υπόθεση και κτήμα μιας-δυο δεκάδων χιλιάδων ανθρώπων, δηλαδή, όλων των παθογενειών που της στερούν το μέλλον μέσα στην ίδια της την χώρα. Όλα αυτά, ζητούν από τον πατριωτισμό να ξεκαθαρίσει τον χαρακτήρα του, να αποκτήσει δηλαδή πολιτικό και κοινωνικό βάθος.

Σε αυτήν την αναγκαία πολιτιστική και πολιτική ωρίμανση του πατριωτικού αιτήματος μπορούμε να συμβάλουμε πραγματικά.

Βιβλιοπρόταση: Εκκλησία και Γένος εν αιχμαλωσία (νέα κυκλοφορία / 2018)

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου

Σε ολόκληρη τη μακρά περίοδο των έξι ή επτά αιώνων της κατοχής, τουλάχιστον μετά το 1204, η ορθοδοξία αποτελεί τον κατ’ εξοχήν φορέα της διατήρησης της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων, ακριβώς διότι η ελληνική ιδιοπροσωπία, κατέναντι τωνΤούρκων αλλά και των Λατίνων, αναδεικνύεται, πρωταρχικώς, ως θρησκευτική ιδιοπροσωπία. Τα εκατομμύρια των εξισλαμισθέντων της Μικράς Ασίας και των Βαλκανίων χάθηκαν οριστικά για την ελληνισμό. Συναφώς, ο ρόλος της Εκκλησίας υπήρξε αποφασιστικός: ο ελληνισμός επιβίωσε διά της ορθοδοξίας.

Στη Δύση, η καθολική θρησκεία αποτέλεσε επί πολλούς αιώνες τον αντίπαλο της εθνικής συγκρότησης των ευρωπαϊκών λαών, ο διαφωτισμός θα στραφεί κατ’ εξοχήν εναντίον του Πάπα και της καθολικής Εκκλησίας, η δε εθνική ταυτότητα θα επιβεβαιωθεί, συχνά, μέσω της σύγκρουσης με την Εκκλησία.

Αντίθετα, ο ελληνικός κόσμος δεν αντιμετωπίζει μόνο μια διπλή κατοχή –την Τουρκοκρατία και τη Φραγκοκρατία–, αλλά και μια διττή πνευματική απειλή: Η τουρκική κατοχή είναι ταυτοχρόνως και ένα διαρκές εγχείρημα επιβολής του ισλάμ, διά των εξισλαμισμών και του παιδομαζώματος, ενώ η φραγκική παρουσία δεν περιορίζεται στα κατεχόμενα εδάφη αλλά και επιχειρεί να μεταβάλει τον ελληνικό κόσμο σε θρησκευτικό-πνευματικό παράρτημα της Δύσης.

Παράλληλα, λοιπόν, με τη διαρκή αντίσταση στα μέτωπα των πολεμικών συγκρούσεων, ο ελληνισμός θα διασωθεί ακουμπώντας στις μείζονες πνευματικές παρακαταθήκες του, στην ορθόδοξη πίστη, τη γλώσσα, τη συνείδηση της ιστορικής του διαχρονίας και, τέλος, τη λαϊκή παράδοση. Και η Εκκλησία, ως ο σημαντικότερος θεσμός του υπόδουλου γένους, θα διεξάγει έναν αδιάκοπο «διμέτωπο» αγώνα για να διασφαλίσει την ορθόδοξη-ελληνική ιδιοπροσωπία.

ISBN: 960-427-197-9

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΔΗΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΑΡΔΗΝ

ΓΙΑ ΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

Eδώ και μερικές βδομάδες έχουν ξεκινήσει καταλήψεις διαμαρτυρίας των μαθητών υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, και ενάντια στην Συνθήκη των Πρεσπών. Το κίνημα αυτό αποτελεί εξέλιξη της γενικής κινητοποίησης που ξεκίνησε από τα συλλαλητήρια σε όλες σχεδόν της πόλεις της Ελλάδας και εκφράστηκε και στις συμβολικές πράξεις διαμαρτυρίας κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου.

Η κυβέρνηση, για να δικαιολογήσει την ενδοτικότητά της απέναντι σε Σκοπιανούς και Αλβανούς και την προδοτική συμφωνία των Πρεσπών, βάζει μπροστά την εμφυλιοπολεμική συκοφαντία και καταδικάζει τις κινητοποιήσεις ως υποκινούμενες από τους φασίστες. Στην πραγματικότητα είναι αυθόρμητες, γιατί ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της νεολαίας, ιδίως στη Μακεδονία, αντιδρά απέναντι στο ξεπούλημα και τον εθνομηδενισμό που διοχετεύει η κυβέρνηση στα σχολεία, θέλοντας να καταργήσει τις εθνικές γιορτές και την ιστορική μνήμη του ελληνισμού.

Β΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ΑΡΔΗΝ / 8 & 9 Δεκεμβρίου 2018

Το Σαββατοκύριακο 8 και 9 Δεκεμβρίου θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα (Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, Σύνταγμα) η Β΄ Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Άρδην. Στην πρωινή συνεδρία του Σαββάτου έχουν καλεστεί δεκάδες εκπρόσωποι από κόμματα και κινήματα, αλλά και προσωπικότητες του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου για να τοποθετηθούν σχετικά με τις προοπτικές του χώρου ενόψει πολιτικών εξελίξεων. 

Πανελλαδικό Συντονιστικό Άρδην.  

ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ ΑΡΔΗΝ

Η δεκαετής, πλέον, μνημονιακή περιπέτεια της χώρας ολοκλήρωσε βίαια και καταστροφικά αυτό που ξεκίνησαν οι κυβερνήσεις Σημίτη, υποσχόμενες έναν 21ο αιώνα ισχυρής Ελλάδας και κοινωνικής ευημερίας. Αντ’ αυτών, η παρασιτική ενσωμάτωση της Ελλάδας στην παγκοσμιοποίηση επιφύλασσε μια βαθιά κατάρρευση, που δεν είναι μόνον οικονομική, ή κοινωνική, αλλά ολική και υπαρξιακού χαρακτήρα: Με τη μεταβολή της σε οικονομική αποικία, τις απειλές του νεοθωμανισμού, τη δημογραφική και παραγωγική κατάρρευση, τη φτωχοποίηση και περιθωριοποίηση των λαϊκών και των μεσαίων στρωμάτων, την πολιτιστική παρακμή.

Ή ο ελληνικός λαός θα αντιστρέψει αυτούς τους αρνητικούς όρους, ή θα αντιμετωπίσει το φάσμα της έκλειψής του, «ολοκληρώνοντας» έτσι άδοξα το εκκρεμές στοίχημα της ελευθερίας που εγκαινιάστηκε 200 χρόνια πριν, με την Επανάσταση του 1821. 

Σήμερα η κοινωνία έχει διχαστεί βαθύτατα σε δύο μεγάλες κοινωνικές και, εν τέλει, πολιτικές, παρατάξεις. Από τη μια βρίσκονται οι «παγκοσμιοκράτες», δηλαδή οι οικονομικές, πολιτικές και πνευματικές ελίτ, οι «μποέμ νεοαστοί» των μήντια και του θεάματος, οι κινητικοί πλούσιοι και προνομιούχοι που έχουν συνδέσει τη δική τους ευμάρεια με τον εθνομηδενισμό, δηλαδή την παράδοση της χώρας στην παγκοσμιοποίηση και τη συνακόλουθη όξυνση των κοινωνικών ανισοτήτων. Με πρωτοπόρο την κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, τη «σύμμαχό» της επί της ουσίας εθνομηδενιστική, νεοφιλελεύθερη συνιστώσα της ΝΔ, την ευρωπαϊστική σοσιαλδημοκρατία του ΚΙΝ.ΑΛ. και του Ποταμιού και, βεβαίως, τη νατοϊκή πτέρυγα της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και τους... αντίφα. Αυτό το μπλοκ, παρά τις επί μέρους διαφορές μεταξύ τους, αποτελεί ένα εξουσιαστικό οικοσύστημα που μονοπωλεί όλες τις θέσεις ισχύος, από το κοινοβούλιο, τα ΜΜΕ, το κράτος και τα υπουργεία, μέχρι το πανεπιστήμιο, περιθωριοποιώντας οικονομικά, κοινωνικά και πολιτισμικά τη συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας

Από την άλλη βρίσκονται όσοι υπερασπίζονται το ρίζωμα της ελληνικής κοινωνίας, τη συνοχή της κοινότητάς της, την αυτοτέλεια του κράτους, την ανάκτηση της βιωσιμότητάς της, καθώς και τη συνέχεια του ελληνικού πολιτισμού στο παρόν και το μέλλον – ούτε λίγο ούτε πολύ, δηλαδή, όσοι επιθυμούν να παραμείνει ενεργός ο ελληνισμός μέσα στην Ιστορία και κατά τον αιώνα που έρχεται. Ο πόλος του πατριωτισμού, αν και συσπειρώνει κομμάτια πλειοψηφικά της ελληνικής κοινωνίας, τους χαμένους, και φτωχοποιημένους από την κρίση, αλλά και, ταυτόχρονα, όσους επιμένουν να βαστούν στα πόδια της την εσωτερική, πνευματική και παραγωγική δυναμική της χώρας, παραμένει αποκλεισμένος από το κεντρικό πολιτικό σκηνικό, καθώς και από το πνευματικό και πολιτιστικό κατεστημένο. 

Έτσι, με την εξαίρεση μαζικών αυθόρμητων και ασυντόνιστων ξεσπασμάτων, η αγωνία, το ένστικτο αυτοσυντήρησης, η αυτοάμυνα της ελληνικής κοινωνίας βρίσκει προς το παρόν χώρο να εκφραστεί είτε μειοψηφικά, είτε «πληβειακά», μέσω μιας οργής συχνά δίχως ιεραρχημένους στόχους. Γεγονός που επιτρέπει σε λογιών λογιών δυνάμεις τυχοδιωκτών και πατριδοκαπήλων να αδράχνουν την ευκαιρία να εκμεταλλευτούν και να εκτρέψουν τη γενική δυσαρέσκεια. 

Υπάρχει, δηλαδή, έλλειμμα συσπείρωσης και μετωπικής έκφρασης του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου. Και αυτή η αδυναμία συσπείρωσης, ο κατακερματισμός, δεν είναι μόνο ευθύνη των «καπετανάτων», αλλά αντικατοπτρίζει μια επί της ουσίας έλλειψη ενός οράματος και ενός κοινού σχεδίου που θα μπορούσε να ανταποκριθεί στο πατριωτικό αίτημα. Διότι, στο εσωτερικό του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου, άλλοι προτάσσουν την οικονομική και κοινωνική διάσταση και άλλοι την εθνική και γεωπολιτική, χωρίς να επιτυγχάνουν την αναγκαία σύνθεση ανάμεσα σε αυτές τις δύο παραμέτρους.

Γι' αυτό εξάλλου και κατά την τελευταία δεκαετία, όπου η κρίση εντάθηκε, πήραν προβάδισμα οι δυνάμεις που καπηλεύτηκαν το θυμικό της αγανάκτησης: Ο ΣΥΡΙΖΑ, οι ΑΝ. ΕΛ. και η Χρυσή Αυγή, στα πρώτα χρόνια των μνημονίων, ενώ σήμερα, απατεώνες και τυχοδιώκτες που θέλουν κι εκείνοι να καβαλήσουν το πανευρωπαϊκό κύμα του δεξιού λαϊκισμού. 

Ωστόσο τα πεπραγμένα της πανθομολογουμένως χειρότερης κυβέρνησης που πέρασε ποτέ από την πρόσφατη ιστορία της χώρας, αποδεικνύουν περίτρανα τους κινδύνους που ελλοχεύουν όταν απουσιάζει το όραμα και το πρόγραμμα από το λαϊκό σώμα.

Διότι, ο αντίπαλός μας, η παγκοσμιοκρατία, θα πρέπει να αντιμετωπιστεί και στο γήπεδο της πρακτικής πολιτικής, που διαμορφώνει το μέλλον της χώρας. Γι’ αυτό και θα πρέπει να απαντήσουμε στις πραγματικές συλλογικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας. Δηλαδή, στα μεγάλα «πώς» που αφορούν στην εθνική στρατηγική για την υπεράσπιση των δικαίων και της ακεραιότητας της χώρας, την αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας, την κοινωνική δικαιοσύνη και τη δημοκρατία, την ανασυγκρότηση της παραγωγής της, της εκπαίδευσής της, της δημογραφίας, της άμυνάς της, τη διατήρηση της εθνικής συνοχής και του περιβάλλοντος, την αποκατάσταση και την αξιοποίηση του πολιτιστικού της κεφαλαίου.

Το αίτημα για εθνική επιβίωση δεν μπορεί να ικανοποιηθεί χωρίς ένα όραμα που να συνθέτει τις αξίες του πατριωτισμού, της κοινωνικής δικαιοσύνης, του οικολογικού μέτρου, της δημοκρατίας, της πολιτιστικής αναγέννησης. 

Εξάλλου σήμερα, σε όλη την Ευρώπη, οι δυνάμεις της παγκοσμιοποίησης έχουν εξαντληθεί και το ζήτημα που τίθεται είναι εάν αυτήν τη νέα αντιπαγκοσμιοποιητική πλειοψηφία των λαών θα την εκφράσουν δυνάμεις αντιδραστικές ή δυνάμεις που θα επιχειρούν τη σύνθεση πατριωτισμού και δημοκρατίας. Πόσω μάλλον στην Ελλάδα, που δεν είναι μια χώρα της Δυτικής Ευρώπης, αλλά μια «χώρα των συνόρων» μεταξύ Ανατολής και Δύσης και απειλείται τόσο η εδαφική της ακεραιότητα όσο και η εθνική της συνοχή.

Εάν δεν συγκροτηθεί ένας πατριωτικός δημοκρατικός πόλος, ικανός να εκφράσει τις ανάγκες της κοινωνίας για έναν εκσυγχρονισμό της χώρας, που να πατάει στις δικές μας δυνάμεις και παραδόσεις, αναπόφευκτα οι κυρίαρχες ελίτ θα ολοκληρώσουν το ξεπούλημα της πατρίδας και του λαού της οι δε πατριδοκάπηλοι θα συνεχίσουν «να πουλάνε πατρίδα» με το αζημίωτο – σύμφωνα την εύστοχη έκφραση του Νεοκλή Σαρρή.

Με βάση αυτό το σκεπτικό πιστεύουμε πως είναι ανάγκη να ανοίξει ένας διάλογος στα πλαίσια ολόκληρου του πατριωτικού δημοκρατικού χώρου. Και σαν ένα βήμα προσκαλούμε όλους να παρακολουθήσουν και να τοποθετηθούν σχετικά, στην ειδική συνεδρία που έχουμε προβλέψει κατά τη Συνδιάσκεψη του Κινήματος Άρδην, το Σάββατο στις 8 Δεκεμβρίου στην Αθήνα, που αφορά ακριβώς στη διερεύνηση της δυνατότητας της διαμόρφωσης ενός κινήματος του δημοκρατικού πατριωτισμού που θα παρεμβαίνει σε όλα τα μεγάλα ζητήματα, ακόμα και στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας.

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Νοέμβριος 2018

Βιβλιοπρόταση: Η υπέρβαση

Κυκλοφορεί το νέο τεύχος του περιοδικού Άρδην

Ομιλία Γ. Καραμπελιά για το Στρατηγό Νικηταρά (βίντεο)

Ομιλία Γ. Καραμπελιά για το Στρατηγό Νικηταρά (βίντεο) Με πρωτοβουλία της Αδελφότητας Τουρκολεκαίων ο «Νικηταράς» και του Πολιτιστικού Συλλόγου η «Ενότητα» εψάλλη, «Δέηση για τα 168 χρόνια από το θάνατο του ήρωα του 1821 Στρατηγού ΝΙΚΗΤΑΡΑ», στον Ιερό Ναό Ευαγγελιστρίας Πειραιώς, την Κυριακή 7 Οκτωβρίου 2018. Ομιλητής ο Γεώργιος Καραμπελιάς, ιστορικός και εκδότης του περιοδικού «Άρδην». http://ardin-rixi.gr/archives/209529

ΡΗΞΗ, η εφημερίδα του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου / Οκτώβριος 2018