Κινηματικές καμπάνιες ΑΡΔΗΝ



Κινηματικές καμπάνιες ΑΡΔΗΝ
Για τη συγκρότηση ενός εναλλακτικού πατριωτικού κινήματος


1. ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ στην νέα γερμανική κατοχή. Μποϋκοτάζ γερμανικών προϊόντων και καταγγελία των μεγάλων καταστημάτων-προπυργίων του γερμανικού κεφαλαίου στη χώρα. Καταγγελία για το ξεπούλημα του εθνικού μας πλούτου. Αποκάλυψη των ντόπιων συμφερόντων που ταυτίζονται με τις δυνάμεις κατοχής.

2. ΕΝΑΝΤΙΑ στη φυγή των νέων από τη χώρα, στη μετανάστευση των πτυχιούχων μας. Εκτεταμένη πληροφόρηση και δράση ενάντια στη χειρότερη λεηλασία που υπόκειται σήμερα η χώρα μας και τη δουλεμπορική προπαγάνδα που διεξάγεται μέσα στα πανεπιστήμια κ.α.

3. Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και δημιουργία δομών αλληλεγγύης του λαού.

Η πάλη ενάντια στην κλεπτοκρατία και τη διαφθορά

Συμβολή του Γιώργου Καραμπελιά στο διάλογο 
ενόψει της Συνδιάσκεψης της Κίνησης Πολιτών Άρδην (26-28 Οκτωβρίου 2013)

Ένας παράγοντας που ερμηνεύει εν πολλοίς την αδυναμία της Αριστεράς, τόσο του ΣΥΡΙΖΑ όσο και, ακόμα περισσότερο, του ΚΚΕ, να προσελκύσει την πλειοψηφία των χειμαζόμενων Ελλήνων πολιτών είναι η άρνησή της –διακηρυγμένη στην περίπτωση του ΚΚΕ και σιωπηρή στην περίπτωση του ΣΥΡΙΖΑ– να καταγγείλει την κλεπτοκρατία και τη διαφθορά ως έναν από τους αποφασιστικούς παράγοντες της κρίσης. Αυτό το γεγονός μάλιστα εξηγεί σε μεγάλο βαθμό και την ελκυστικότητα σχημάτων όπως οι «Ανεξάρτητοι Έλληνες» ή, ακόμα περισσότερο, η «Χρυσή Αυγή», που ποντάρουν προνομιακά στην καταγγελία της «κλεπτοκρατίας». Ιδιαίτερα μάλιστα για το πιο φτωχά και τα πλέον κατεστραμμένα από την κρίση λαϊκά στρώματα, αυτό το θέμα είναι αποφασιστικής σημασίας αν όχι και πρωταρχικό. Κατά συνέπεια, δεν είναι μόνον η άρνηση του πατριωτισμού και ο εθνομηδενισμός της Αριστεράς που έστειλε ένα σημαντικό κομμάτι των πολιτών προς την ακροδεξιά, αλλά και η άρνησή της να κινητοποιηθεί ενάντια σε ένα από τα πιο διεφθαρμένα και κλεπτοκρατικά πολιτικά συστήματα.

Οι αιτίες γι’ αυτό είναι πολλαπλές. Κατ’ αρχάς, η δογματική καταγγελία του «καπιταλισμού» –ιδιαίτερα του ΚΚΕ–, το οποίο οδηγεί την Αριστερά να αρνείται συστηματικά την καταγγελία της κλεπτοκρατίας και της διαφθοράς την οποία θεωρεί «λαϊκιστική», με το επιχείρημα ότι η διαφθορά δεν είναι παρά μια λογική συνέπεια του καπιταλισμού, τον οποίο και θα πρέπει αποκλειστικά να καταγγέλλουμε. Ο δεύτερος λόγος –και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον ΣΥΡΙΖΑ, που υποδέχεται και έναν μεγάλο αριθμό προερχόμενων από το ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστών και δημοσίων υπαλλήλων– είναι το γεγονός πως θεωρούν ότι η καταγγελία μιας γενικευμένης κλεπτοκρατίας μπορεί να θίγει και ένα μεγάλο αριθμό των ψηφοφόρων τους.

Το ευρώ και η συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ένωση

Συμβολή του Γιώργου Καραμπελιά στο διάλογο ενόψει της Συνδιάσκεψης της Κίνησης Πολιτών Άρδην
 (26-28 Οκτωβρίου 2013)


Η συμμετοχή της Ελλάδας στην Ε.Ε. την οποία επιδιώκουν οι ελληνικές κυβερνήσεις από τις αρχές της δεκαετίας του ’60 και η οποία εγκαινιάσθηκε το 1980 αποτελεί συνέπεια δύο βασικών γεωπολιτικών δεδομένων. Πρώτον, του χωρισμού της Ευρώπης σε ανατολικό και δυτικό στρατόπεδο με αποτέλεσμα η Ελλάδα να αποτελεί μέχρι το 1989 τη μοναδική χώρα που ανήκε στη δυτική συμμαχία και το ΝΑΤΟ στη νοτιοανατολική Ευρώπη έναντι των υπόλοιπων βαλκανικών χωρών που ανήκαν είτε στο σύμφωνο της Βαρσοβίας, είτε στους αδέσμευτους (Γιουγκοσλαβία), είτε συμμαχούσαν με την «μακρινή κόκκινη Κίνα» (η Αλβανία του Εμβερ Χότζα). Ο χωρισμός των Βαλκανίων ανάμεσα σε μια «δυτική» Ελλάδα και τις υπόλοιπες χώρες απέκλειε λίγο πολύ μια βαλκανική στρατηγική, τέτοια που προσπάθησε να αναπτύξει ο Παπαναστασίου από το 1930. Το δεύτερο γεωπολιτικό δεδομένο το οποίο επιτείνεται μετά το 1974 την κατοχή της Β. Κύπρου από την Τουρκία και την τουρκική επιθετικότητα στο Αιγαίο, είναι η αντιμετώπιση της τουρκικής απειλής μέσω της προσφυγής σε μια ευρύτερη ευρωπαϊκή συμμαχία. Στρατηγική που ήταν ιδιαίτερα εμφανής στις προσπάθειες του Κων. Καραμανλή και την ιδιαίτερη σχέση που ανέπτυξε με την Γαλλία στην δεκαετία του ’70.
Τέλος, και ίσως αποφασιστικότερης σημασίας, η παρασιτική φύση του κεφαλαίου έναντι της Δύσης βαθειά ριζωμένη στην ελληνική κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα, ολοκλήρωνε τον «μονόδρομο» της στροφής προς την Ε.Ε. Και όλα αυτά παρ’ ότι ήταν προφανές πως η ένταξη αυτή θα είχε αρνητικές συνέπειες ιδιαίτερα για την ελληνική βιομηχανική παραγωγή η οποία καλούνταν να ανταγωνιστεί χωρίς δασμολογική προστασία τις πολύ ισχυρότερες δυτικοευρωπαϊκές οικονομίες.

Ωστόσο, κατ’ εξοχήν το γεγονός της δραματικής και βίαιης επανεμφάνισης της τουρκικής επιθετικότητας μετά το 1974, παρέσυρε οποιαδήποτε αντίθετη άποψη. Ακόμα και το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου το οποίο είχε ταχθεί ενάντια στη ΕΟΚ (είναι γνωστό το σύνθημα «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο») προσαρμόστηκε εν τέλει σ’ αυτή τη νέα «εθνική» στρατηγική απέναντι στην οποία αντιτασσόταν μόνο το ΚΚΕ – αντίθεση που θεωρούνταν ιδιοτελής εξαιτίας της προσκόλλησής του στην Σοβιετική Ένωση και τα συμφέροντά της.

Διαβάστε περισσότερα ΕΔΩ

Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ΑΡΔΗΝ, 26 - 28 Οκτωβρίου 2013

a  Πατριωτισμός

a  Κοινωνική δικαιοσύνη

a  Οικολογία

a  Άμεση δημοκρατία

a  Πνευματική αναγέννηση




Για ένα νέο Όχι στη σύγχρονη Κατοχή
                
Για τη συγκρότηση ενός 
εναλλακτικού πατριωτικού κινήματος

Tο Σάββατο 26, την Κυριακή 27 και την Δευτέρα 28 Οκτωβρίου θα πραγματοποιηθεί  στην Αθήνα στο στέκι του Άρδην (Ξενοφώντος 4, 6ος όροφος, Σύνταγμα), πανελλαδική συνδιάσκεψη στην οποία θα συμμετέχουν φίλοι και συναγωνιστές από μαζικά κινήματα από όλη την Ελλάδα, από τον Σπάρτακο και τον Αντιφωνητή της Κομοτηνής, την εφημερίδα Ένωση της Κύπρου και από τους φίλους του περιοδικού Άρδην και της εφημερίδας Ρήξη. Η συνδιάσκεψη θα έχει σαν στόχο τη συγκρότηση πολιτικού κινήματος, που θα παρεμβαίνει στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι της Ελλάδας και της Κύπρου και θέτει σαν επιδίωξη την κάθοδο στις Ευρωεκλογές του 2014, καθώς και στις δημοτικές εκλογές όπου αυτό είναι εφικτό.
Διαβάστε περισσότερα για την Πανελλαδική Συνδιάσκεψη ΕΔΩ 

Εκδήλωση του Άρδην στην Αθήνα, 19/10


Διάλογος για τη συγκρότηση του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

H Xρυσή Aυγή ως πρόσχημα δίωξης των λαϊκών αγώνων

Κίνηση Πολιτών ΑΡΔΗΝ
10 Οκτωβρίου 2010


Με την αμηχανία των υπολοίπων κομμάτων, ιδιαίτερα αυτών του αντιμνημονιακού χώρου, η κυβέρνηση κατάφερε και πέρασε στην αντεπίθεση. Οι δεύτερες σκέψεις και τα σενάρια που εξέταζαν στενοί κύκλοι περί τον Σαμαρά για την προοπτική συνεργασίας με μια «σοβαρή» εκδοχή της ακροδεξιάς συμμορίας πήγαν περίπατο, μιας και το ακροδεξιό υπόγειο της «δεξιάς πολυκατοικίας» πλημμύρισε από τον βόρβορο των τελευταίων σκανδάλων που αποκαλύφθηκανμετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα. Έτσι τα σαΐνια της κυβέρνησης προχωρούν στο «σχέδιο Β»:
Αρχικώς θα πλήξουν την οργάνωση, που ούτως ή άλλως τους στερούσε ψήφους, για να λεηλατήσουν το εκλογικό της κοινό ενσωματώνοντας ένα κομμάτι της ατζέντας της. Παράλληλα, με αφορμή τις συλλήψεις των ναζί θα βρουν πρόφαση για μια ευρύτερη αυταρχικοποίηση, τόσο σε συνταγματικό όσο και σε δικαστικό επίπεδο και θα κοιτάξουν να στρέψουν το κλίμα ενάντια σε αυτό που καταδεικνύουν ως «άλλο άκρο», δηλαδή στις πλατειές κοινωνικές αντιδράσεις που ξεσπούν από την εφιαλτική πολιτική των μνημονίων.
  Για να διαβάσετε ολόκληρη την ανακοίνωση  πατήστε ΕΔΩ 

Κυκλοφόρησε το νέο φύλλο Οκτωβρίου της εφημερίδας Ρήξη (φ.97)


Δημόσια αγαθά σε μια Αποικία Χρέους


Άρθρο 

Σπύρου Βαζούρα 
& Χρήστου Δαμιανίδη,
Εκπαιδευτικών, 
μελών Δ.Σ. ΕΛΜΕ Βοιωτίας

Ιούλιος 2013

Κατά την ύστερη μεταπολιτευτική περίοδο η μεταπρατική και παρασιτική ελίτ της χώρας (πολιτική, οικονομική επιχειρηματική κ.α.), άλλοτε απροκάλυπτα και άλλοτε συγκαλυμμένα, ιδιοποιήθηκε το δημόσιο πλούτο. Για την επίτευξη του στόχου αυτού εφαρμόστηκε μια στρατηγική διάχυσης του καταναλωτικού – παρασιτικού προτύπου και μια στρατηγική εθνοαποδόμησης σε όλες τις εκδοχές του δημόσιου βίου (πολιτική, παιδεία, γλώσσα, πολιτισμός, ιστορία κ.α.) Συνέπεια και των δύο στρατηγικών αποτέλεσε η αποδυνάμωση και η απαξίωση κάθε συλλογικότητας που θα μπορούσε να αντισταθεί (κόμματα, συνδικάτα κ.α.).

Σήμερα με τις μνημονιακές επιλογές δημιουργείται ένα αποικιοποιημένο ελληνικό κρατίδιο σε υποχώρηση (δημογραφική, γεωπολιτική, πολιτιστική) με μια κοινωνία που βουλιάζει μέσα στις ανισότητες. Η Πατρίδα μας έχει μετατραπεί σε Αποικία Χρέους.

Το ρητορικό, μάλλον, ερώτημα: «Ποια η θέση και η προτεραιότητα των δημόσιων αγαθών (υγεία, πρόνοια, παιδεία, νερό, ενέργεια κ.α.) σε μια αποικία χρέους;» βρίσκει την άμεση απάντησή του στο έργο που εξελίσσεται στην χώρα μας τα τελευταία χρόνια: διάλυση κοινωνικών δομών – υπηρεσιών του κράτους και ιδιωτικοποίηση των δημόσιων αγαθών.

Το αποικιακό τοπίο συμπληρώνεται με την κατεδάφιση της μισθωτής εργασίας, την επιβολή εργασιακού μεσαίωνα σε ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, το κυνήγι κεφαλών και τις απολύσεις, τους νεόπτωχους και τους άστεγους, την ατομική και συλλογική κατάθλιψη, την έξαρση των αυτοκτονιών κ.α.

Για την αποτίναξη της αποικιακής εξάρτησης που έχει επιβληθεί στη χώρα δεν αρκεί μια πολιτική αλλαγή ή μια εκλογική ανατροπή. Πολύ δε περισσότερο, όταν εναλλακτική αντιμνημονιακή λύση δείχνει να αποτελεί ένας πολιτικός χώρος που διατήρησε συστηματικά, κατά τον ύστερο μεταπολιτευτικό κύκλο, το ρόλο του ιδεολογικού «Δούρειου Ίππου» της παγκοσμιοποίησης και της εθνοαποδόμησης.

Σήμερα, απαιτείται η συγκρότηση ενός δημοκρατικού πατριωτικού χώρου που θα υπερβαίνει τις παραπλανητικές διαιρέσεις και τα ιδεοληπτικά στερεότυπα – ερείπια του μεταπολιτευτικού παρελθόντος. Αν κάτι τέτοιο δεν επιτευχθεί, η χώρα στην επόμενη φάση θα βρεθεί μπροστά σε ένα αμείλικτο ερώτημα για την ταυτότητα του επίδοξου αποικιοκράτη της, «Νέο-οθωμανισμός ή Γερμανική Ευρώπη»;

Ο Γιώργος Καραμπελιάς στη Βοιωτία, 20/3/2013 (Λιβαδειά)

Δείτε ΕΔΩ ολόκληρη την εκδήλωση – συζήτηση (σε 8 βίντεο) με το συγγραφέα Γιώργο Καραμπελιά (Κ.Π. ΑΡΔΗΝ)  και θέμα: 
"Ιστοριογραφία και Σχολική Εκπαίδευση, Εθνοκεντρισμός ή Εθνοαποδόμηση;"
Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε στη Λιβαδειά από την Ενωτική Κίνηση Εκπαιδευτικών  Δ.Ε. Βοιωτίας την Τετάρτη 20 Μαρτίου στο Επιμελητήριο Βοιωτίας.
Εγγραφή σε: Σχόλια (Atom)