Η Κύπρος και πάλι μπροστά σε θανάσιμη απειλή – Ψήφισμα
Η Κύπρος και πάλι μπροστά σε θανάσιμη απειλή – Δείτε ΕΔΩ το ψήφισμα.
Ουκρανική Διαμάχη: Το Μεγάλο Παιχνίδι και η Ελλάδα
Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς
Στην Ουκρανία για άλλη μια φορά παίζεται το μέλλον της Ευρώπης και η κατεύθυνση που πρόκειται να ακολουθήσει, όπως ακριβώς συνέβη και κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου και Β΄ Παγκόσμιου Πολέμου. Τότε η Γερμανία προσπάθησε να αφαιρέσει την Ουκρανία από τη Ρωσία και να την μεταβάλει ουσιαστικά σε ασιατική ή ημιασιατική δύναμη. Και αυτό, γιατί η Ουκρανία ευρισκόμενη στο κέντρο της ανατολικής Ευρώπης και εξαιτίας του μεγάλου μεγέθους της και της πρόσβασής της στη Μαύρη Θάλασσα, αποτελεί την ευρωπαϊκή δίοδο της Ρωσίας ή αντιστρόφως την ανατολικοευρωπαϊκή έξοδο των γερμανικών συμφερόντων.
Μ ετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης, το διαμελισμό της, και την βαθύτατη κρίση της Ρωσίας, η Γερμανία απέκτησε και πάλι το στρατηγικό βάθος που χρειαζόταν προς τα ανατολικά της για να μεταβληθεί στην κεντρική δύναμη του ευρωπαϊκού χώρου. Ταυτόχρονα, επειδή έχει μεγάλη έλλειψη πρώτων υλών και ειδικά ενέργειας, προσπάθησε να μεταβάλλει τη Ρωσία σε βασικό προμηθευτή της, με αντάλλαγμα τη σχετική ανασυγκρότηση της ρωσικής οικονομίας. Έτσι φτιάχτηκε μία παράδοξη σχέση Γερμανίας Ρωσίας, με στοιχεία μιας οιονεί υπόγειας λυκοφιλίας (την οποία και πλήρωσε η Κύπρος πρόσφατα) στην αντιμετώπιση της αμερικάνικης κυριαρχίας.
Οι Γερμανοί, από τη στιγμή και πέρα που είχε εξαφανιστεί ο μπαμπούλας των σοβιετικών πυραύλων, μπορούσαν να αποκτήσουν μεγάλους βαθμούς αυτονομίας έναντι των ΗΠΑ, που εξάλλου βρίσκονταν σε οικονομική κρίση και ήταν μπερδεμένοι στους ατέλειωτους πολέμους της Μ. Ανατολής. Εάν όμως συνεχίζονταν οι προνομιακές οικονομικές σχέσεις της Ρωσίας με την Ε.Ε. (προς την οποία οι εξαγωγές της ξεπερνούν τα 230 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως) θα δημιουργούνταν μία προνομιακή σχέση Ρωσίας-Ε.Ε., που στο βάθος του δρόμου θα έθετε εκ νέου το ζήτημα μιας Ευρώπης απ’ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια όπως την οραματιζόταν ο Ντε Γκώλ.
Κάτι τέτοιο όμως, δεν είναι εν τέλει στις προθέσεις ούτε της Γερμανίας, αλλά ούτε των Αμερικανών.
Η μεν Γερμανία διότι τις προνομιακές σχέσεις με τη Ρωσία θέλει να τις κρατάει στο επίπεδο των σχέσεων ενός εξωτερικού εταίρου, προμηθευτή πρώτων υλών και όχι ενός ισότιμου ευρωπαϊκού παίκτη, διότι τότε θα κινδύνευε να απολέσει την πρωτοκαθεδρία στην Ευρώπη. Σε μια ενιαία Ευρώπη η Δυτική πτέρυγα με κέντρο τη Γαλλία, και η Ανατολική με τη Ρωσία θα στρίμωχναν και πάλι τις «κεντρικές δυνάμεις», δηλαδή τη Γερμανία. Γι’ αυτό, και η στάση της Γερμανίας υπήρξε επαμφοτερίζουσα στην ουκρανική κρίση. Από τη μια πλευρά, δεν επιθυμούσε να έρθει ακόμα σε ανοιχτή ρήξη με τη Ρωσία, και από την άλλη, ήθελε αποκοιμίζοντας την «αρκούδα» να την αποκόψει με όσο γίνεται πιο βελούδινο τρόπο από την Ουκρανία. Γι’ αυτό και οι συμφωνίες Μέρκελ- Πούτιν για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής σε αυτή τη χώρα.
Οι Αμερικανοί από την άλλη πλευρά μαζί με το πιστό σκυλί τους την Αγγλία, είδαν την ευκαιρία να θέσουν και πάλι ζήτημα της στρατηγικής και στρατιωτικής σύγκρουσης, στο οποίο έχουν το επάνω χέρι συγκριτικά με τους Γερμανούς, και έτσι, να αποκόψουν οριστικά τη Ρωσία από την Ευρώπη. Βεβαίως, αυτό θα έχει ως τίμημα την οριστική στροφή της Ρωσίας προς την Κίνα, και την αναβίωση του ψυχρού πολέμου. Όμως κάτι τέτοιο δεν ενοχλεί καθόλου τους Αγγλοαμερικανούς διότι μέσω αυτού μπορούν να ελέγξουν εκ νέου το σύνολο της Δύσης και την Ευρώπη κατ’ εξοχήν. Γι’ αυτό και εκείνοι που προωθούσαν την όξυνση, της σύγκρουσης στην Ουκρανία, ήταν οι Αμερικανοί, οι οποίοι την έβλεπαν και ως μια ευκαιρία για να πάρουν την ρεβάνς από τους Ρώσους σε σχέση με τις εξελίξεις στη Συρία. Η αναβίωση του ψυχρού πολέμου είναι το τελευταίο όπλο των Αμερικανών για να ανασυστήσουν την ηγεμονία τους στο σύνολο της Δύσης. Γι’ αυτό εξάλλου χρησιμοποίησαν αποτελεσματικά τις αδυναμίες του αντιπάλου.
Πρώτον, το γεγονός ότι η διεφθαρμένη διοίκηση της Ουκρανίας με τον Γιανουκόβιτς και τους ολιγάρχες επικεφαλής, παίζοντας για αρκετά χρόνια μεταξύ Γερμανίας και Ρωσίας, και αποφασίζοντας μόλις τον Νοέμβριο να έρθει σε ρήξη με την Ε.Ε. μετά τους εκβιασμούς των Ρώσων, είχε προετοιμάσει το έδαφος για το βαθύτατο διχασμό και την άνοδο των ναζιστικών στοιχείων που ακολούθησε.
Δεύτερον, διότι η Ρωσία του Πούτιν, βυθισμένη στην αυτάρκεια των πετροδολαρίων και έχοντας αποδυθεί τους τελευταίους μήνες σε μια τεράστια προσπάθεια να διασφαλίσει την απαραίτητη ησυχία για την διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων στο Σότσι (με το ασύλληπτο κόστος των 50 δισεκατομμυρίων δολαρίων), εγκατέλειψε ανενόχλητους επί μήνες τους Αμερικανούς και την προπαγάνδα των δυτικών στην Ουκρανία, ενώ ταυτόχρονα υπερτιμούσε τη συμμαχία με τη Γερμανία. Αυτή η «συμμαχία» δεν αναιρούσε το γεγονός ότι η Γερμανία ανήκει στη Δύση και ότι η επέκταση του κεφαλαίου της την οδηγούσε άσφαλτα να αναμιχθεί ενεργά και στην Ουκρανία. Έτσι, η Ρωσία αντέδρασε κατόπιν εορτής, έχοντας σαν σύμμαχο ένα υποκείμενο της τελευταίας υποστάθμης σαν τον Γιανουκόβιτς και έπεσε κατευθείαν στην παγίδα των Αμερικανών που ήθελαν την αναβίωση του ψυχρού πολέμου. Ένας ψυχρός πόλεμος άνισος μια και η Ρωσία των 145 εκατομμυρίων εκ των οποίων οι 20 εκατομμύρια μουσουλμάνοι δεν είναι σε θέση να τον διεξάγει αποτελεσματικά. Η Ρωσία με την τεράστια έκτασή της, τους πόρους της και τα πυρηνικά της, είναι ικανή να αποτελέσει τον απαραίτητο στρατηγικό εταίρο ενός μεγάλου μπλοκ, είτε του ευρωπαϊκού είτε του κινεζικού. Δεν μπορεί να είναι παγκόσμιος παίκτης με τον τρόπο που ήταν επί Σοβιετικής Ένωσης.
Έτσι, σήμερα, υποχρεώθηκε απλώς να κάνει το αυτονόητο, δηλαδή να διασφαλίσει τα συμφέροντά της στην Κριμαία, την τελευταία έξοδο που της έχει απομείνει προς τη Μαύρη Θάλασσα, έστω και εάν υποχρεωθεί να αναδιπλωθεί σε μεγάλο βαθμό σε μια ασιατική προοπτική. Καθόλου τυχαία, οι μόνοι εταίροι που θα της μείνουν στην Ευρώπη στην οικονομική ένωση που προσπαθεί να δημιουργήσει, αν χαθεί η Ουκρανία, είναι η Λευκορωσία, ενώ όλοι οι υπόλοιποι, Καζακστάν κλπ, βρίσκονται στην κεντρική Ασία.
Πρόκειται για μια εξέλιξη η οποία αν ολοκληρωθεί με αυτόν τον τρόπο θα είναι ιδιαίτερα αρνητική, βραχυπρόθεσμα, για την Ελλάδα και τα Βαλκάνια, τα οποία έτσι στριμώχνονται ακόμα περισσότερο μεταξύ Αμερικανών, Γερμανών και Τούρκων. Χάνοντας σε μεγάλο βαθμό τη ρωσική στήριξη στα θέματα της Κύπρου, ακυρώνοντας τελεσίδικα την προοπτική των αγωγών αερίου προς την Ελλάδα, και μειώνοντας τη ροή Ρώσων τουριστών στην Ελλάδα, κ.λπ.
Γι’ αυτό πρέπει να κάνουμε τα αδύνατα-δυνατά για να αποφευχθεί η στρατηγική του ψυχρού πολέμου, καθώς και το στρίμωγμα της Ρωσίας εκτός Ευρώπης. Πρέπει να καταγγελθεί τόσο η αγγλοαμερικανική στρατηγική, όσο και η γερμανική, η οποία σπεύδει πάντα πίσω από τα Αμερικανικά αεροπλάνα να εισπράξει τα οικονομικά και πολιτικά κέρδη στην Ευρώπη, όπως έκανε στη Γιουγκοσλαβία και την Ανατολική Ευρώπη. Πρέπει να αντισταθούμε στην δυτική προπαγάνδα που δαιμονοποιεί τη Ρωσία και να καταδείξουμε πως αν για κάτι πρέπει να κατηγορηθεί η Ρωσία του Πούτιν είναι ακριβώς για το αντίθετο: Βυθισμένη στις ονειροφαντασίες των ολιγαρχών που ζούνε στο σίτυ του Λονδίνου, σ την μεγαλομανία του Πούτιν στο Σότσι, και αποκοιμισμένη από τις συμφωνίες με τον Σταϊνμάγιερ και τη Μέρκελ, άφησε τα πράγματα να εξελιχθούν αρνητικά και να φθάσουν στο σημείο της μη επιστροφής.
Ένας ακόμα λόγος για να καταγγελθούν οι γέσμεν που μας κυβερνάνε – λέγε με Βενιζέλο. Η Ελλάδα, με όση δύναμη έχει, και αυτό ισχύει και για τα κόμματα της αντιπολίτευσης πρέπει να θέσει, άμεσα και έμμεσα, το ζήτημα της στρατηγικής της Ευρώπης, μακριά από τον Ατλαντικό εναγκαλισμό και τη γερμανική μονοκρατορία.
Γ. Καραμπελιάς: «Η ελληνική ελίτ μετέβαλε τη χώρα σε ημι-αποικία», συνέντευξη στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία 23.02.2014
Ποια είναι τα ιστορικά θεμέλια της ελληνικής κρίσης;
ΓΚ: Είναι κρίση της ηγεμονίας της Δύσης, μεταφορά του επικέντρου της παγκόσμιας συσσώρευσης από τη Δύση στην Ανατολή και, ταυτόχρονα, κορύφωση της παρασιτικής ένταξης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στη Δύση. Τις απαρχές και τη διαδρομή αυτής της μεταπρατικής υποστροφής προσπαθώ να διερευνήσω στο βιβλίο μου.
Γιατί ποτέ η Ελλάδα δεν μπόρεσε να σταθεί στα πόδια της οικονομικά;
ΓΚ: Πράγματι, η ημιαποικιακή ενσωμάτωση του ελληνικού κόσμου στη Δύση ολοκληρώθηκε στη διάρκεια μιας μακράς ιστορικής διαδρομής, που ξεκινά από τον… 11ο αι., όταν ο βυζαντινός ελληνικός κόσμος άρχισε να υποτάσσεται οικονομικά στη Βενετία και τη Γένοβα με αποκορύφωμα το 1204. Σταθμοί σε αυτή την πορεία απώλειας της αυτονομίας μας υπήρξαν εν συνεχεία η Αλωση του 1453 και η ατελής και ανολοκλήρωτη εθνική μας χειραφέτηση. Ετσι, η ελληνική οικονομία δεν μπόρεσε να μετεξελιχθεί σε έναν αυτόνομο παραγωγικό πόλο και οι άρχουσες τάξεις της προσδέθηκαν παρασιτικά στη Δύση, ως μεταπράτες προϊόντων, ιδεών, προτύπων.
Δεν υπήρξαν απόπειρες για μια εθνική οικονομική ολοκλήρωση;
ΓΚ: Υπήρξαν. Αλλά σκόνταφταν ή στο τουρκικό ξίφος ή στις δυτικές κανονιοφόρους και τη δυτική βιομηχανία, που υποχρέωναν την ελληνική οικονομία σε παραγωγική συρρίκνωση και τις άρχουσες τάξεις σε μεταπρατική μετάλλαξη. Αυτή ακριβώς τη μακρόσυρτη διαδικασία συγκρότησης και αποδόμησης θα αποκαλέσει «καημό της ρωμιοσύνης» ο Κωστής Μοσκώφ.
Και ποια ήταν η αντίδραση του ελληνισμού; Διότι τελικώς συγκροτήθηκε το ελεύθερο κράτος…
ΓΚ: Πολλές φορές, για οκτώ ολόκληρους αιώνες, οι Ελληνες θα δοκιμάσουν να αντιδράσουν. Στην Αυτοκρατορία της Νικαίας (1204-1261), στο Δεσποτάτο του Μορέως, στα Αμπελάκια, τη Μοσχόπολη, τα Ζαγοροχώρια και στα νησιά μας. Η Επανάσταση του ’21 δεν αποτελούσε μόνο ένα αίτημα πολιτικής, θρησκευτικής και πνευματικής απελευθέρωσης, αλλά και μια ανάγκη για τη διαμόρφωση ενός κράτους που θα προσφέρει τις απαραίτητες υποδομές και την προστασία που χρειαζόταν η ανάπτυξη της παραγωγής.
Ωστόσο ούτε και μετά το ’21 αποφύγαμε την οικονομική εξάρτηση.
ΓΚ: Ηταν οι συνδυασμένες προσπάθειες Οθωμανών και Δυτικών που θα οδηγήσουν στη δημιουργία ενός κράτους αθύρματος στα χέρια της Δύσης που αποικιοποιήθηκε, μέσω των δανείων, στις δυτικές τράπεζες. Και, δυστυχώς, η Ελλάδα δεν κατόρθωσε ποτέ στη συνέχεια να δημιουργήσει ένα ανεξάρτητο και ισχυρό κράτος, ικανό να προφυλάξει και να ενισχύσει την παραγωγή, με αποτέλεσμα να μεταβληθεί σε παρασιτική απόφυση της Δύσης.
Θα περίμενε όμως κανείς από την υποτιθέμενη ρωμαλέα εμπορική μας τάξη να διεκδικήσει έναν αυτόνομο ρόλο.
ΓΚ: Η διεθνοποίηση των ελληνικών εμπορικών οίκων, των Βιεννέζων Μοσχοπολιτών της οικογένειας Σίνα, των κοσμοπολιτών Χίων εμπόρων, χωρίς την ύπαρξη μιας εθνικής οικονομικής βάσης, οδηγούσε αναπόφευκτα στη σταδιακή απομάκρυνση από την ελληνική κοινότητα. Η ναυτιλία υπήρξε η μόνη διεθνής δραστηριότητα που συντηρούσε μία σχέση με τη γενέθλια γη, κυρίως εξαιτίας της επάνδρωσης του ποντοπόρου στόλου με Ελληνες ναυτικούς.
Σταδιακώς όμως -στις τελευταίες δεκαετίες του 20ού και κατ’ εξοχήν κατά την πρώτη δεκαετία του 21ου αι.- αφελληνίστηκαν και τα πληρώματα των πλοίων. Ετσι, αδυνάτισαν ακόμα περισσότερο οι σχέσεις με μια ναυτική δραστηριότητα, που ασκείται σε ένα κυριολεκτικά πλανητικό θέατρο, με την Κίνα και την Κορέα ως ναυπηγικό και μεταφορικό επίκεντρο, και το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη ως χρηματιστικό-ασφαλιστικό.
Οπότε, είναι μύθος η κυριαρχία της Ελλάδας στην παγκόσμια ναυτιλία;
ΓΚ: Φυσικά. Η Ελλάδα λειτουργεί κατ’ εξοχήν ως υποδοχέας τραπεζιτικών και καταναλωτικών δραστηριοτήτων, λαθρεμπορίου και… ποδοσφαίρου.
Τι θα μπορούσε να γίνει ώστε να είχε αποφευχθεί αυτή η πορεία του νέου ελληνισμού;
ΓΚ: Η εξώθηση της ελληνικής αστικής τάξης προς τις μεταπρατικές δραστηριότητες μπορούσε να θεραπευτεί μόνον εάν ο ελληνισμός αποκτούσε ένα εθνικό κράτος που θα ενέτασσε οργανικά, σε ένα ενιαίο σύνολο, τόσο τις παραγωγικές δραστηριότητες του ορεινού χώρου και των νησιών όσο και τα μεταπρατικά εμπορικά κέντρα και τις εμπορευματικές καλλιέργειες των πεδιάδων, αυτό δηλαδή που έχω αποκαλέσει αλλού τα διεστώτα μέλη του ελληνισμού. Η αποτυχία της συγκρότησης ενός ανεξάρτητου και ισχυρού ελληνικού κράτους, μετά την Επανάσταση του 1821, δεν επέτρεψε την άρση της αντίθεσης αλλά οδήγησε στη διαιώνισή της.
Εκεί οφείλεται επομένως ο έντονος ενδοτισμός των πολιτικών μας ελίτ;
ΓΚ: Διαμορφώθηκε το παράδοξο της ηγεμονίας μιας ελίτ, η οποία αισθάνεται -και εν πολλοίς αποτελεί- μέρος των δυτικών ελίτ, μεταβάλλοντας την ίδια της τη χώρα σε ημι-αποικία. Γι’ αυτό και με τέτοια άνεση σήμερα μπορεί να συμπεριφέρεται όπως συμπεριφέρεται ο Γιώργος Παπανδρέου ή ο Γιάννης Στουρνάρας. Γιατί είναι ξένοι στον τόπο τους.
Πώς είναι ξένοι; Εδώ γεννήθηκαν, εδώ σπούδασαν…
ΓΚ: Δεν νομίζω. Σε ξένα σχολειά μαθήτευσαν -σχεδόν όλη η ελίτ της χώρας, ακόμα και ο Φιλιππίδης που φοίτησε στο Αμερικανικό Κολλέγιο-, σε ξένα πανεπιστήμια σπούδασαν -ο ΓΑΠ και ο Σαμαράς ήταν συμφοιτητές στις ΗΠΑ-, σε ξένες χώρες μεταφέρουν τα χρήματά τους, με τα ματογυάλια των Δυτικών αντικρίζουν τον ίδιο το λαό και τη χώρα τους. Γι’ αυτό το μόνο που μπορούν να φανταστούν ως κατεύθυνση της ελληνικής οικονομίας είναι ένα τουριστικό μοντέλο, που αποτελεί την επιτομή και την ολοκλήρωση της παρασιτικής υποστροφής, διότι και οι ίδιοι ως Δυτικοί τουρίστες νιώθουν στη χώρα τους!
Και τώρα τι γίνεται;
ΓΚ: Το νέο ιστορικό διακύβευμα του ελληνισμού καθίσταται είτε η ολοκλήρωσή του, με μια στροφή προς την ιστορία του, προς την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση, ούτως ώστε να ενσωματώσει δημιουργικά μια παράδοση χιλιετιών, είτε η εξαφάνισή του, ως ιδιαίτερου ιστορικού υποκειμένου. Μέσα από μια τραγική ειρωνεία της ιστορίας, είμαστε υποχρεωμένοι είτε να ολοκληρωθούμε, ξεπερνώντας επιτέλους τον «καημό της ρωμιοσύνης», είτε να εξαφανιστούμε από το ιστορικό προσκήνιο. Η μοναδική μας διέξοδος θα ήταν η «στροφή προς τα μέσα», ώστε να βρούμε τη δύναμη να ανασυγκροτήσουμε, από το ιστορικό «DNA» μας, έναν νέο ατόφιο οργανισμό.
MKO και νεοαποικιοκρατία στην Ελλάδα και τα Βαλκάνια
Οι τελευταίες σχετικές με τις ΜΚΟ αποκαλύψεις, αποκάλυψαν ένα κομμάτι μόνο –το συσχετιζόμενο με την διαφθορά και την ευνοιοκρατία– της σκανδαλώδους δραστηριότητας στην οποία είχαν επιδοθεί ποικίλες ΜΚΟ του «κλίματος ΓΑΠ» κατά τα τελευταία 20 χρόνια στην Ελλάδα. Οι απάτες αυτές, όμως, υπήρξαν το κερασάκι μιας τεράστιας τούρτας «χαμηλής έντασης» πολιτικής δραστηριότητας των ΜΚΟ στην Ελλάδα, που συστηματικά προωθούσαν εντός της χώρας μας αλλότρια γεωπολιτικά και οικονομικά συμφέροντα. Στο Άρδην, έχουμε πραγματοποιήσει την σχετική συζήτηση εδώ και μια δεκαπενταετία, αρχής γενομένης από τους βομβαρδισμούς της Σερβίας, και του ρόλου που ανέλαβαν οι δυτικές ΜΚΟ ως νέοι «ιεραπόστολοι» των σύγχρονων αποικιακών ασύμμετρων πολέμων.
Στη συνέχεια, η έρευνά μας επεκτάθηκε στην Ελλάδα, όπου συστηματικά αναλύσαμε τον ρόλο που έπαιξαν διάφορα «ιδρύματα» και ΜΚΟ –αρχής γενομένης από την χούντα– στην εσωτερική πολιτική ζωή της χώρας, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά ζητήματα διαμόρφωσης της εξωτερικής μας πολιτικής, της ευθυγράμμισής με τον "λόγο του κυρίου" (his master's voice...) είτε σε ό,τι αφορά στις αξιώσεις της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, είτε της γερμανικής, είτε -βέβαια- της νεο-οθωμανικής.
Συγκεντρώνουμε εδώ όλα τα κείμενα που κατά καιρούς δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό Άρδην και που φωτίζουν σφαιρικά και σε βάθος το ζήτημα. Διότι τα κατεστημένα ΜΜΕ, προσπαθούν να το περιορίσουν μόνο σε αυτό που φαίνεται, και όχι σε αυτό που είναι…
Τα σκάνδαλα διαφθοράς στην Ελλάδα είναι κατ’ εξοχήν πολιτικά και αφορούν την κομματοκρατία
Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς στην Εφημερίδα Ρήξη, φ.101
Συχνά- πυκνά, οι Έλληνες αναρωτιούνται γιατί και πώς οι πολιτικές ηγεσίες δείχνονται τόσο ψοφοδεείς απέναντι στους δανειστές και κατ’ εξοχήν τους Γερμανούς. Προφανώς γιατί είναι ανίκανοι, yesmen, εκπρόσωποι μιας παρασιτικής και μεταπρατικής αστικής τάξης, ναι, όλα αυτά μαζί, δόλιοι, βλάκες και υποταγμένοι.
Ναι, όμως υπάρχει και μία άλλη αποφασιστική παράμετρος, είναι διεφθαρμένοι και ελεγχόμενοι απόλυτα από εκείνους που τους διέφθειραν. Αν αφαιρέσουμε αυτή την παράμετρο, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πολλά πράγματα που μας φαίνονται ακατανόητα.
Για ποιο λόγο ο Γιωργάκης δεν ακολούθησε τη συνταγή του φίλου του Στρος Καν για κούρεμα του χρέους από την αρχή, και δέχτηκε την πολύ πιο καταστροφική συνταγή των Γερμανών, παρότι αμερικανάκι και Αμερικανός υπήκοος; Μόνο γιατί είναι ηλίθιος;
Ή μήπως γιατί οι Γερμανοί έχουν τόσα ράμματα για τη γούνα του κόμματός του, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και τον πανθομολογούμενο χρηματισμό των κομμάτων της συγκυβέρνησης του 1990, δηλαδή από τον πατέρα του μέχρι τον Άκη, το alter ego του Σημίτη, Τσουκάτο, τον Παπαντωνίου, τον Μαντέλη, τα υποβρύχια του 2010 επί Βενιζέλου και άλλων ων ουκ έστι αριθμός, δηλαδή το κόμμα του ΠΑΣΟΚ στο σύνολό του; Λέτε να μην τα κρατάει τα αρχεία του Χριστοφοράκου η Μέρκελ; Και μπορούν οι μπουκωμένοι με τις μίζες του δανειστή να τον αμφισβητήσουν;
Για ποιο λόγο ο Αντώνης Σαμαράς, που το έπαιζε αντιμνημονιακός μέχρι τον Νοέμβριο του 2011, ανέκρουσε πρύμναν και, τη στιγμή που ο Γιωργάκης είχε αυτοχειριαστεί στις Κάννες και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ είχε προαναγγείλει την εκπαραθύρωσή του, έσπευσε να τον διασώσει; Και όμως, αν περίμενε δύο ημέρες, η χώρα θα οδηγούνταν σε εκλογές και το κόμμα του Σαμαρά θα εκλεγόταν με αυτοδυναμία, παίρνοντας τουλάχιστον 40% στις εκλογές. Αντ’ αυτού έσπευσε να στηρίξει τον παραπαίοντα ΓΑΠ και, με την κυβέρνηση Παπαδήμου, κατέστρεψε τη χώρα με ένα «κούρεμα» που επιβάρυνε τις ελληνικές τράπεζες και ταμεία και μας έδεσε χειροπόδαρα στις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις και το αγγλικό δίκαιο. Επρόκειτο για εθνική προδοσία. Και όμως, τη διέπραξε.
Γιατί πάλι, τον Ιούνιο του 2013, ενώ με το πραξικόπημα στην ΕΡΤ επιδίωκε να προκαλέσει εκλογές, ελπίζοντας στη διάσωσή του, ανέκρουσε πρύμναν και έβαλε την ουρά κάτω από τα σκέλια, γινόμενος καταγέλαστος και χάνοντας ό,τι του είχε απομείνει από την αξιοπιστία του;
Άραγε, αρκεί για όλα αυτά το ότι είναι ψοφοδεής και ανερμάτιστος, «τζάμπα μάγκας», όπως του αρέσει να χαρακτηρίζει τους αντιπάλους του;
Ή μήπως επειδή οι Γερμανοί έχουν φακελωμένο και το δικό του κόμμα, από την κορυφή μέχρι τα νύχια; Και όχι μόνο για την Ντόρα, που εξαφανίστηκε για μερικά χρόνια, ώστε να ξεχαστεί ο Χριστοφοράκος και οι σχέσεις της με τη Ζήμενς, όχι μόνο για τα χρήματα που επί συγκυβέρνησης κατευθύνθηκαν στη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη, όχι μόνο για το όργιο των ολυμπιακών μιζών, που συνεχίστηκε επί διακυβέρνησης της ΝΔ, ούτε για το όργιο των ναυπηγείων, των εξοπλιστικών προγραμμάτων ή του γελοίου Λιάπη. Και γι’ αυτά που ξέρουμε και για όλα εκείνα που μπορούμε να φανταστούμε. Διότι το κόμμα του συμμετείχε στο κλεπτοκρατικό όργιο στο οποίο προσπαθούσε να συναγωνιστεί το ΠΑΣΟΚ. Και γι’ αυτό δεν τολμάει να πει «ούτε το όνομά του» απέναντι στους «’Ούννους»!
Και σήμερα εξελίσσεται ένα σενάριο παραπληροφόρησης και συγκάλυψης για μωρά παιδιά. Εκτός από την υπερπροβολή αστείων υποκειμένων τύπου Λιάπη, βομβαρδιζόμαστε από τις «αποκαλύψεις» που αφορούν στο σκάνδαλο της μίζας για τα εξοπλιστικά. Μετά τον Άκη Τσοχατζόπουλο, που το σύστημα γρήγορα κατάπιε, περάσαμε στη «μαρίδα» του Κάντα, του Ευσταθίου και άλλων αξιωματικών, οι οποίοι, παρότι δευτεράντζες, καρπώθηκαν μίζες εκατοντάδων εκατομμυρίων. Πίσω όμως από αυτό το προπέτασμα καπνού μένει στο απυρόβλητο το πολιτικό σύστημα στην καρδιά του.
Ο Τσοχατζόπουλος προφανώς έχει κάνει συμφωνία με τους ιεράρχες του κόμματος να τους καλύψει, με την υπόσχεση ότι θα πέσει στα μαλακά, τουλάχιστον η οικογένειά του, και αυτός θα βγει με ανήκεστο ή θα σώσει το τομάρι του από κάποια πιθανή «αυτοκτονία». Ωστόσο, έστω και για τα μάτια του κόσμου έχει επανειλημμένα ζητήσει τόσο στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής, όσο και στο δικαστήριο, να κληθούν τα μέλη του ΚΥΣΕΑ με επικεφαλής το «αδιάφθορο» ανθρωπάριο των διεφθαρμένων, τον Σημίτη, να καταθέσουν. Και το αίτημα είναι όχι απλώς εύλογο, αλλά αυτονόητο. Ο Τσοχατζόπουλος ζητάει από τη Βουλή «να κάνει πλήρη κοινοβουλευτικό έλεγχο σε όλο το θέμα των υποβρυχίων, κυρίως για τη μη υλοποίηση των συμβάσεων και το τι έχασε από αυτό το Δημόσιο». «Πρέπει να έρθουν όλοι εδώ. Να υπάρξει έλεγχος, εξεταστική επιτροπή για το σύνολο των μελών του ΚΥΣΕΑ και των υπουργών που ήταν μετά υπουργοί, μέχρι τέλους»,
Και όμως, αυτό το προφανές αίτημα περνάει στο ντούκου, τόσο από τη Βουλή, που επιθυμεί να καλύψει ένα διαρκές και διακομματικό σκάνδαλο, όσο και –παραδόξως– από τη δικαιοσύνη. Όχι, ο Σημίτης και ο Βενιζέλος θα μείνουν στο απυρόβλητο.
Και όμως, η απάντηση για τη συνυπευθυνότητά τους είναι εδώ και λέγεται… Θεόδωρος Τσουκάτος. Διότι ο Τσουκάτος -ο άνθρωπος- σκιά του Σημίτη– είναι ο μόνος που έχει παραδεχτεί πως χρηματίστηκε από τη Ζήμενς, για «το καλό του κόμματος»: «Οι χορηγίες στα κόμματα από ιδιώτες είναι παλιά και σε όλους γνωστή καθιερωμένη πρακτική, την κληρονόμησα δεν την καθιέρωσα», δήλωσε ενώπιον της εξεταστικής της Ζήμενς. Και συνεχίζει: «Ψεύδονται συνειδητά εκείνοι που βεβαιώνουν πως το δικό τους κόμμα – και μιλώ για τα μεγάλα- δεν έχει χρηματοδοτηθεί από ιδιώτες».
Ο Τσουκάτος, για να υπερασπίσει το τομάρι του, σηκώνει λίγο το πέπλο της γενικευμένης και κομματικά κατευθυνόμενης μίζας. Οι μίζες για τα εξοπλιστικά, για τα τηλέφωνα, για τους ολυμπιακούς αγώνες κανονίζονται από τα κόμματα, το ΚΥΣΕΑ, το υπουργικό συμβούλιο, τον πρωθυπουργό, και χρηματοδοτούν τα κόμματα. Απλώς, εκείνος που αναλαμβάνει την υλοποίηση των συμφωνιών, δηλαδή ο αρμόδιος υπουργός και οι περί αυτόν παίρνουν το κατιτίς τους από αυτές – βλέπε Μαντέλης, Τσοχατζόπουλος, Σμπώκος, Κάντας, κ.λπ. Γι’ αυτό ακριβώς ο Τσουκάτος χάθηκε από το προσκήνιο!
Εξάλλου έχουμε τις αποκαλύψεις για τη μεγάλη διακομματική μίζα της Ζήμενς-Ιντρακόμ, κατ’ ευθείαν στους αρχηγούς των κομμάτων της συγκυβέρνησης του 1990, τότε που άρχιζε η δεύτερη και πιο άθλια περίοδος της μεταπολίτευσης. Ας διαβάσουμε τι είχαν πει το καλοκαίρι του 2008 ο τότε βουλευτής του Σύριζα Π. Κοροβέσης και ο δημοσιογράφος Γ. Βότσης.
Ο Περικλής Κοροβέσης, μιλώντας στις 18/08/2009 στο Κανάλι 1, δήλωσε: «Το μέγα σκάνδαλο είναι ότι, επί κυβέρνησης Τζανετάκη, πήρε χρήματα και η αριστερά και δεν αντέδρασε. Ούτε ο Κύρκος αντέδρασε, ούτε οι επίγονοι του Φλωράκη.» «Άρα λοιπόν πρόκειται για μία διαφθορά όλου του πολιτικού συστήματος και δυστυχώς είναι μέσα και η αριστερά».
Ο Γιώργος Βότσης έγραψε την ίδια ημέρα στην Ελευθεροτυπία «…Η τότε “οικουμενική” κυβέρνηση του Ξεν. Ζολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του ΟΤΕ, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη “Ζήμενς” σε σύμπραξη με την Ιντρακόμ του Σωκ. Κόκκαλη και να προκηρύξει νέο. Και ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Αν. Παπανδρέου, Κ. Μητσοτάκης και Χ. Φλωράκης), ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε. Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη μίζα σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠΑΣΟΚ, άλλα τόσα για τη Ν.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε Συνασπισμό. Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους. Το απολύτως βέβαιο και εύγλωττο είναι το πολιτικά ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα…»
Έκτοτε «αγνοείται η τύχη» του Περικλή Κοροβέση, που βέβαια δεν επανεξελέγη βουλευτής.
Αυτό δεν σημαίνει πως η Αριστερά είναι το ίδιο διεφθαρμένη με τα κυβερνητικά κόμματα, ωστόσο η συμμετοχή της σε εκείνη τη σκανδαλώδη συναλλαγή δίνει το μέτρο της επέκτασης των πρακτικών της διαφθοράς στο ελληνικό πολιτικό σύστημα και, κυρίως, της συμμετοχής σε αυτό των ηγετικών ομάδων ΌΛΩΝ των κομμάτων!
Εξάλλου, με την υπερπροβολή των μιζών για τα εξοπλιστικά τείνουμε να ξεχάσουμε τα σκάνδαλα της Ζήμενς με τον ΟΤΕ, την Ολυμπιάδα κ.λπ. που αφορούν μυθώδη συμβόλαια δύο δισεκατομμυρίων ευρώ και αγκαλιάζουν όλο το πολιτικό σύστημα και, βεβαίως, τον αξιότιμο κ. Κόκκαλη. Εξάλλου, ένας ακόμα λόγος που υπερπροβάλλονται οι μίζες για τα εξοπλιστικά είναι για να ταυτιστεί η άμυνα της χώρας με τις μίζες.
Είναι καιρός λοιπόν να βάλουμε ακόμα πιο επιτακτικά το ζήτημα της διαφθοράς. Το αίτημα «έξω οι κλέφτες» πρέπει να γίνει αίτημα του αντιμνημονιακού δημοκρατικού χώρου και να μην αφεθεί στους ναζήδες της Χρυσής Αυγής! Διότι, όσο κυβερνούν οι κλέφτες και οι διεφθαρμένοι, θα έχουμε και μνημόνια και αποικία χρέους και υποταγή στους Γερμανούς.
Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της εφημερίδας Ρήξη (φ.101), Φεβρουάριος 2014
Συχνά- πυκνά, οι Έλληνες αναρωτιούνται γιατί και πώς οι πολιτικές ηγεσίες δείχνονται τόσο ψοφοδεείς απέναντι στους δανειστές και κατ’ εξοχήν τους Γερμανούς. Προφανώς γιατί είναι ανίκανοι, yesmen, εκπρόσωποι μιας παρασιτικής και μεταπρατικής αστικής τάξης, ναι, όλα αυτά μαζί, δόλιοι, βλάκες και υποταγμένοι.
Ναι, όμως υπάρχει και μία άλλη αποφασιστική παράμετρος, είναι διεφθαρμένοι και ελεγχόμενοι απόλυτα από εκείνους που τους διέφθειραν. Αν αφαιρέσουμε αυτή την παράμετρο, δεν μπορούμε να εξηγήσουμε πολλά πράγματα που μας φαίνονται ακατανόητα.
Για ποιο λόγο ο Γιωργάκης δεν ακολούθησε τη συνταγή του φίλου του Στρος Καν για κούρεμα του χρέους από την αρχή, και δέχτηκε την πολύ πιο καταστροφική συνταγή των Γερμανών, παρότι αμερικανάκι και Αμερικανός υπήκοος; Μόνο γιατί είναι ηλίθιος;
Ή μήπως γιατί οι Γερμανοί έχουν τόσα ράμματα για τη γούνα του κόμματός του, από τις αρχές της δεκαετίας του 1980 και τον πανθομολογούμενο χρηματισμό των κομμάτων της συγκυβέρνησης του 1990, δηλαδή από τον πατέρα του μέχρι τον Άκη, το alter ego του Σημίτη, Τσουκάτο, τον Παπαντωνίου, τον Μαντέλη, τα υποβρύχια του 2010 επί Βενιζέλου και άλλων ων ουκ έστι αριθμός, δηλαδή το κόμμα του ΠΑΣΟΚ στο σύνολό του; Λέτε να μην τα κρατάει τα αρχεία του Χριστοφοράκου η Μέρκελ; Και μπορούν οι μπουκωμένοι με τις μίζες του δανειστή να τον αμφισβητήσουν; [...]
Κρατάει σαράντα χρόνια αυτή η ιστορία: για την ένοπλη πάλη και την τρομοκρατία
Η φυγή του Χριστόδουλου Ξηρού, μετά τις δολοφονίες των δύο χρυσαυγιτών και τους πυροβολισμούς στο σπίτι του Γερμανού πρέσβη, ήλθε να φέρει και πάλι στο προσκήνιο της ελληνικής πολιτικής ζωής το ζήτημα της τρομοκρατίας. Και κρατάει σαράντα χρόνια αυτή η ιστορία. Ειδικά για όσους από εμάς –σε όλη την Ευρώπη– δεν ανήκα(ου)ν σε κανέναν από τους κατεστημένους πολιτικούς χώρους, η επίδραση του τρομοκρατικού φαινόμενου υπήρξε καταλυτική. Η τρομοκρατία υπήρξε ένας από τους βασικότερους παράγοντες που οδήγησαν στην αποσύνθεση του μεγάλου απελευθερωτικού κινήματος που εγκαινιάστηκε σε όλη την ήπειρο με το κίνημα του 1968, ενισχύοντας τις καθεστωτικές δυνάμεις και επιταχύνοντας τη μετάλλαξη του παλιού κινήματος αμφισβήτησης σε θεραπαινίδα του συστήματος – όπως θα γίνει με τους Πράσινους.
Η φαγοκύτωση του κινήματος της αμφισβήτησης από την τρομοκρατία έδωσε το άλλοθι για την παντοδυναμία των μηχανισμών καταστολής και τη μετατροπή των αστυνομικών σε ράμπο, έστρεψε σε συντηρητικές κατευθύνσεις τα λαϊκά στρώματα και, προπαντός, απέτρεψε τη συγκρότηση ενός νέου απελευθερωτικού κινήματος που να συνθέτει, επί τέλους, ισότητα και ελευθερία. Η τρομοκρατία είναι ένας από τους βασικούς υπευθύνους για τη συντηρητική μετεξέλιξη των δυτικών κοινωνιών.
Στην Ιταλία, με το σημαντικότερο κίνημα αμφισβήτησης σε όλη την Ευρώπη, έστειλε δεκάδες χιλιάδες στις φυλακές, αλλά, πολύ σημαντικότερο, έφερε τον… Μπερλουσκόνι και τον μπερλουσκονισμό στην εξουσία, μια και το κίνημα των εργατικών και νεολαιίστικων διεκδικήσεων της δεκαετίας του 1970 συκοφαντήθηκε, αποσυντέθηκε, διελύθη εκ των έσω και ο νεοφιλελευθερισμός και οι αξίες του καζινο-καπιταλισμού εμφανίστηκαν ως η ελκυστικότερη εναλλακτική λύση.
Στη Γερμανία, η Μπάαντερ-Μάινχοφ (ΡΑΦ) θα διευκολύνει τη μεγάλη ιδεολογική αντεπανάσταση που θα μεταβάλει ακόμα και το κόμμα των Πρασίνων σε όργανο των Κον-Μπεντίτ και Φίσερ, οι οποίοι θα κυριαρχήσουν ακριβώς μέσα στο πλαίσιο της τρομοϋστερίας.
Στην Ελλάδα, τέλος, η τρομοκρατία, και η ανεξέλεγκτη χρήση της βίας, διευκόλυνε την επιβεβαίωση των κατεστημένων πολιτικών κομμάτων, της αμερικανοκρατίας και της γερμανοκρατίας σήμερα, και δεν επέτρεψε να σχηματιστεί κάποια εναλλακτική πρόταση, έξω από τις καθεστωτικές στρούγκες. Εμείς, όσοι, για σαράντα ολόκληρα χρόνια, παλεύουμε για να δημιουργηθεί ένα εναλλακτικό απελευθερωτικό κίνημα, έχουμε βιώσει το πρόβλημα κυριολεκτικά πάνω στο πετσί μας. Και όχι μία φορά, αναρίθμητες. Κάθε φορά τα αντισυστημικά κινήματα διαλύθηκαν ή υποχώρησαν, σε μεγάλο βαθμό διότι οι «επαγγελματίες» της βίας τα προβοκάρισαν συστηματικά και δεν επέτρεψαν την ανάπτυξή τους.
Θα μπορούσα να πάω πολύ μακριά στο παρελθόν, από τη δεκαετία του 1970, αλλά θα έλθω στα πρόσφατα. Μήπως η διάλυση του κινήματος των αγανακτισμένων δεν διευκολύνθηκε τα μάλα από τις προβοκατόρικες ενέργειες της Μαρφίν ή των κουκουλοφόρων στις μεγάλες λαϊκές κινητοποιήσεις; Και ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Η επιβίωση των μνημονίων και, στο πεδίο της αντιπολίτευσης, η… διόγκωση του Σύριζα. Η «Σπίθα» δεν διαλύθηκε μόνο από τις ηγετικές της αμαρτίες, αλλά και γιατί χάθηκε το μαζικό έδαφος πάνω στο οποίο πατούσε.
Σήμερα, τη στιγμή που, μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, είχε αρχίσει το ξήλωμα της Χρυσής Αυγής και είχε αποτύχει η απόπειρα μιας κυβερνητικής συγκυβέρνησης δεξιάς και ακροδεξιάς ως μελλοντική εναλλακτική λύση, ήρθαν οι τρομοκράτες να αποενοχοποιήσουν τον χρυσαυγητισμό, καταδείχνοντας πως και οι αντίπαλοι της Χρυσής Αυγής δεν είναι καλύτεροι από αυτή. Και μπορεί να επιχαίρουν οι ανεγκέφαλοι επειδή αρκετοί νεαροί χρυσαυγίτες φοβήθηκαν, δεν βλέπουν όμως ότι ετοιμάζεται νέο κύμα ακροδεξιάς, η οποία αποενοχοποιήθηκε –πιθανότατα θα εμφανιστεί ακόμα και ακροδεξιά τρομοκρατία– και η Ελλάδα βυθίζεται ακόμα περισσότερο στην ανυποληψία.
Τη στιγμή που ογκώνεται το κύμα του αντιγερμανισμού και έχει αρχίσει να οργανώνεται το μποϊκοτάζ της γερμανικής κατοχής, βγαίνουν οι «εκδικητές» να υπονομεύσουν αυτό το πάνδημο αντιγερμανικό κίνημα, πυροβολώντας στο δωμάτιο της… κόρης του Γερμανού πρέσβη. Και έτσι συμβάλλουν στους σχεδιασμούς των.... Γερμανών και της Πρεβείας τους, που θέλουν να απομονώσουν και να εξοντώσουν την Ελλάδα, ενώ δυσκολεύεουν την οργάνωση της αντιγερμανικής καμπάνιας.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 κάποιοι, ανάμεσά τους και εμείς, προσπαθούμε να κλείσει το κεφάλαιο της τρομοκρατίας μέσα από μια σταδιακή καταλλαγή, όπως έγινε σε μεγάλο βαθμό στην Ιταλία, ώστε να μη χρησιμοποιείται σαν πρόσχημα για την παραπέρα συρρίκνωση των λαϊκών ελευθεριών. Την ίδια στιγμή ο Χριστόδουλος Ξηρός καταδικάζει με τη φυγή του, για αρκετά χρόνια, όλους τους υπόλοιπους κρατουμένους, να μη μπορούν να χρησιμοποιούν το ευεργετικό μέτρο της άδειας. Ρίχνει έτσι νερό στον μύλο της τρομολαγνείας, την οποία σπεύδουν να εκμεταλλευτούν ο Δένδιας και ο Σαμαράς για να επιβάλουν στρατιωτικό νόμο στην Αθήνα, την ημέρα ανάληψης της ευρωπαϊκής προεδρίας.
Γνωρίζουμε πως τα επιχειρήματα έχουν εξαντληθεί εδώ και πολλά χρόνια. Έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές πως η χρήση της ένοπλης βίας ως πολιτικής μεθόδου πάλης νομιμοποιείται μόνο απέναντι σε καθεστώτα ξένης κατοχής και δικτατοριών, όταν και όπου δηλαδή δεν είναι δυνατή η πολιτική έκφραση διαφωνίας. Σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις –και έχει αποδειχτεί και από την ελληνική και τη διεθνή εμπειρία– στρέφεται πάντα ενάντια στα ίδια τα λαϊκά κινήματα. Γι’ αυτό εξ άλλου, πολύ συχνά, μεγάλο μέρος του κόσμου, και όχι μόνο το ΚΚΕ, θεωρεί αυτές τις ενέργειες, ή ακόμα και τις οργανώσεις, βαλτές από τις υπηρεσίες ασφαλείας, ντόπιες και ξένες. Δυστυχώς, όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις, πρόκειται για μια έκφραση ακραίου πολιτικού υποκειμενισμού, μηδενισμού και ναρκισσισμού. Οι άνθρωποι αυτοί αδιαφορούν για τις συνέπειες που θα έχουν οι πράξεις τους για τους υπολοίπους, ή και για τα ίδια τα λαϊκά κινήματα, που υποτίθεται πως θέλουν να εκφράσουν. Γι’ αυτό εξ άλλου και συχνά πυκνά στα κείμενά τους επαναλαμβάνουν πως αδιαφορούν για το τι θα πουν «οι μικροαστοί», δηλαδή ο κοσμάκης, και δεν θέλουν να εκφράσουν παρά τον… επαναστατημένο εαυτό τους! Έτσι ακόμα και αν στρέφονται κάποτε ενάντια σε στόχους που είναι μισητοί από τον λαό, όπως είχε γίνει και με την 17 Νοέμβρη, επειδή η συνολική λογική τους είναι ενταγμένη στον μηδενισμό, το αποτέλεσμα εν τέλει δεν μπορεί παρά να είναι απολύτως αρνητικό.
Αν κάποτε, μετά τη δικτατορία, η τρομοκρατία στην Ελλάδα διασφάλιζε μία κάποια συναίνεση εξαιτίας των τριάντα χρόνων της κρατικής τρομοκρατίας και των καθεστώτων της άκρας δεξιάς, με αποκορύφωμα τη χούντα, σήμερα, σαράντα χρόνια μετά την πτώση της δικτατορίας, και στην φοβερά επίκίνδυνη στιγμή που βρίσκεται η χώρα, ποια νομιμοποίηση μπορει να έχει; Απολύτως καμία.
Η διαιώνιση του φαινομένου είναι μια ακόμα ένδειξη της βαθύτατης παρακμής που μαστίζει τη χώρα: Θα χρησιμοποιηθούν ώστε να ταυτίζονται οι λαϊκές κινητοποιήσεις και αντιδράσεις, όπως συνέβη στις Σκουριές, με την τρομοκρατία, Θα χρησιμοποιηθούν για να ενισχυθούν και πάλι οι καθεστωτικές δυνάμεις και κόμματα, ώστε να μην μπορέσει η δίκαιη οργή του λαού και της νεολαίας, ενάντια σε ένα σάπιο σύστημα, να εκφραστεί δημιουργικά και αποτελεσματικά. Για να μην οδηγηθεί ποτέ ο ΓΑΠ στο ειδικό δικαστήριο που του αρμόζει.
Λειτουργούν εν τέλει, ως στοιχείο νομιμοποίησης και εξαγνισμού των δυνάμεων τις οποίες δήθεν αντιστρατεύονται. Γι’ αυτό και το σύστημα τους χρειάζεται, διότι μετά από σαράντα χρόνια, μεταβλήθηκαν σε οργανικό στοιχείο της μεταπολιτευτικής παρακμής της Ελλάδας.
Ζητείται Καραγκούνης ..
Του Γιώργου Καραμπελιά από την εφημ. Ρήξη, φ. 100
Δεν υπήρξε τίποτα πιο συμβολικό από τον αγώνα ποδοσφαίρου στο περασμένο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα μεταξύ Ελλάδας και Γερμανίας, όταν η Μέρκελ πανηγύριζε έξαλλη για τη νίκη της χώρας της. Η Γερμανία έχει ανοίξει με την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό μια αντιπαράθεση η οποία ξεπερνάει τα όρια της απλής αντίθεσης συμφερόντων και αποκτά ευρύτερο χαρακτήρα. Πράγματι, για τη νέα γερμανική ηγεμονία στην Ευρώπη, η συντριβή της Ελλάδας αποτελεί το σύμβολο που επισφραγίζει την κυριαρχία της. Έτσι το βλέπουν οι Γερμανοί πολιτικοί, επιχειρηματίες, δημοσιογράφοι, αλλά, δυστυχώς, και η πλειοψηφία του γερμανικού λαού.
Οι Γερμανοί νιώθουν πως παίρνουν τη ρεβάνς για τις αποτυχημένες απόπειρες των δύο προηγούμενων ευρωπαϊκών και παγκοσμίων πολέμων και η Ελλάδα αποτελεί το πιο χαρακτηριστικό –και ταυτόχρονα το πιο «εύκολο» σύμβολο για αυτήν τη νέα γερμανική ηγεμονία. Η Ελλάδα ανήκε στο στρατόπεδο των νικητών στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και η υποταγή και ο εξευτελισμός της λειτουργούν στο γερμανικό φαντασιακό ως το υποκατάστατο της υποταγής του συνόλου των νικητών του Β΄ Πολέμου.
Γι’ αυτό ακριβώς, εξαιτίας του ιδιαίτερου συμβολισμού τον οποίο ενέχει η Ελλάδα, η αντιπαράθεση έχει έναν ευρύτερο χαρακτήρα. Δεν ήταν καθόλου τυχαία η εικόνα της Ακρόπολης με τούρκικες σημαίες στα γερμανικά μέσα ενημέρωσης. Η μικρή και αδύναμη Ελλάδα, η οδηγημένη στο έσχατο στάδιο της αποσύνθεσης, βρίσκεται αντιμέτωπη με μια Γερμανία που θέλει να μεταβάλει εκ νέου το Βερολίνο σε νέα πρωτεύουσα της Ευρώπης, λοιδορώντας την αρχική μόνιμη και αξεπέραστη πολιτιστική της πρωτεύουσα, την Αθήνα.
Γι’ αυτό, ενάντια ακόμα και σε οποιαδήποτε στενά οικονομίστικη αντίληψη, η Γερμανία δεν πρόκειται να χαριστεί σε καμία ελληνική κυβέρνηση, ούτε πρόκειται να συναινέσει –παρά μόνον εάν υποχρεωθεί– σε οποιοδήποτε κούρεμα ή απομείωση του ελληνικού χρέους.
Η Γερμανία, αν χρειαστεί, θα οδηγήσει την αντιπαράθεση στα άκρα, έστω και με τίμημα μία κρίση στην ευρωζώνη. Το ερώτημα είναι αν ο ΣΥΡΙΖΑ κατανοεί αυτή την πραγματικότητα. Ή μήπως πιστεύει πως οι Γερμανοί θα του χαριστούν για τα μάτια του Αλέξη; Κατανοεί πως με τους Γερμανούς βρισκόμαστε σε πόλεμο; Και ότι το συμβολικό πεδίο έχει γι’ αυτούς πολύ μεγαλύτερη σημασία από το στενά οικονομικό; Πώς εάν φανεί ότι υποχωρούν έναντι της Ελλάδας, αυτό θα εισπραχθεί ως συνολική ήττα της στρατηγικής τους στην Ευρώπη; Πως, επομένως, ο αγώνας της Ελλάδας ενάντια στη Γερμανία είναι ένας αγώνας ολόκληρης της μη γερμανικής Ευρώπης; Και ότι ακόμα και η ανάδειξη του Τσίπρα σε υποψήφιο των κομμάτων της ευρωπαϊκής αριστεράς για την προεδρία της ευρωπαϊκής Επιτροπής έχει συνειδητά ή ασυνείδητα μια τέτοια νοηματοδότηση; Της πάλης του Έλληνα Δαβίδ με τον Τεύτονα Γολιάθ; Και ότι, επομένως, μπορεί και πρέπει να διεξαχθεί με τους όρους ενός αγώνα κυριολεκτικά χωρίς κανένα έλεος;
Οι Γερμανοί έδειξαν τις προθέσεις τους μέσω του Σπίγκελ και της Φρανκφούρτερ Αλγκεμάινε ήδη από τις πρώτες μέρες του Ιανουαρίου και της ανάληψης της ευρωπαϊκής προεδρίας από την Ελλάδα. Παρ’ ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος είναι πελάτες και υποτακτικοί τους, δεν είναι διατεθειμένοι να τους χαριστούν ούτε στο ελάχιστο. Φοβούμενοι ακόμα και το ελάχιστο ξεστράτισμα της Ε.Ε. από τη γραμμή της λιτότητας που προσφέρει εκατοντάδες δισεκατομμύρια στους Γερμανούς, ρίχνουν τις πρώτες προειδοποιητικές βολές. Την ώρα που ο Σαμαράς και ο Στουρνάρας μιλούν για «επιστροφή στις αγορές», δηλαδή προϋποθέτουν τη μείωση ή την επιμήκυνση του ελληνικού χρέους, ο Σόιμπλε επιμένει στην ανάγκη νέου δανεισμού και, επομένως, νέου γερμανικού μνημονίου πάνω στην Ελλάδα. Οι αναφορές στις μίζες των γερμανικών επιχειρήσεων, η ανάπτυξη των αντιγερμανικών αισθημάτων και το μποϊκοτάζ στα γερμανικά προϊόντα, που γίνεται αυθόρμητα από τον ελληνικό λαό, η ανοικτή διεκδίκηση της επιστροφής του κατοχικού δανείου ακόμα και από τον ΣΥΡΙΖΑ, όλα αυτά αποτελούν για τους Γερμανούς την ένδειξη πως αυτή η σύγκρουση παραμένει αναπόφευκτη και πως οι Έλληνες αποτελούν, μακροπρόθεσμα συστημικό κίνδυνο για τα γερμανικά συμφέροντα στο εσωτερικό της ευρωζώνης, όπως και η αποχώρησή της από αυτήν αποτελούσε και ίσως αποτελεί ακόμα βραχυπρόθεσμο συστημικό κίνδυνο. Πάντως επικίνδυνη για τα γερμανικά συμφέροντα με τον έναν ή άλλο τρόπο.
Τι σημαίνουν όλα αυτά; Πως χρειαζόμαστε επειγόντως έναν… Καραγκούνη, ο οποίος θα επιτύχει το γκολ σε μία ομάδα που υπερτερεί συντριπτικά απέναντί μας! Έχοντας συνείδηση των διακυβευμάτων, θα πρέπει αρχικώς να κατανοήσουμε τον χαρακτήρα της σύγκρουσης. Όλες οι αερολογίες που κυριάρχησαν το προηγούμενο διάστημα, για ένα αόρατο και ακαθόριστο «διεθνές κεφάλαιο», το οποίο επιβουλεύεται την Ελλάδα, συγκαλύπτει το γεγονός ότι αυτό το «διεθνές κεφάλαιο» εξακολουθεί να έχει και πατρίδα ή πατρίδες, και πως εκείνο το τμήμα του που σήμερα έχει ως κατ’ εξοχήν στόχο την Ελλάδα είναι κατά μεγάλο μέρος το γερμανικό κεφάλαιο. Διότι μόνο και μόνο εξ αιτίας της ελληνικής κρίσης κερδίζει δισεκατομμύρια με τα μηδενικά ή και αρνητικά επιτόκια δανεισμού των γερμανικών επιχειρήσεων. Και, προ παντός, όλα όσα προαναφέραμε, πως δηλαδή η γερμανική Ευρώπη προϋποθέτει την υποταγή των Βαλκανίων και της Ελλάδας, όπως συνέβη και στον Β΄ Πόλεμο.
Κατά συνέπεια, η σύγκρουση με τη Γερμανία πρέπει να διεξαχθεί με έξυπνο τρόπο, σε όλα τα επίπεδα, να αναδειχτεί η κεντρικότητα των αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου, να αποκρουστεί η αποικιοποίηση των επιχειρήσεων κοινής ωφελείας και των δήμων, να πληγούν τα γερμανικά οικονομικά συμφέροντα και, τέλος, να πραγματοποιήσουμε μια πολιτική συμμαχιών με τις χώρες της υπόλοιπης Ευρώπης που πλήττονται από τη γερμανική στρατηγική. Και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να χρησιμοποιήσουμε όλα τα διαθέσιμα όπλα. Και τον αντιγερμανικό άνεμο που πνέει σε ένα μέρος της Ευρώπης και την αυξανόμενη σύγκρουση Ρωσίας-Γερμανίας στην Ουκρανία, και το κύμα του ευρωσκεπτικισμού που ογκώνεται και που στην ουσία του είναι κύμα αντιγερμανισμού, και την… ελληνική προεδρία, ακόμα και με τον Σαμαρά και την υποψηφιότητα του Τσίπρα για την προεδρία της Επιτροπής.
Οι Γερμανοί έχουν αρχίσει να συγκεντρώνουν πολλές αντιπαλότητες και εχθρότητες. Κινούμενοι με προσοχή, προσέχοντας τις αμυντικές μας γραμμές, θα πρέπει να ψάχνουμε την τρύπα για το σωτήριο γκολ.
Κυκλοφόρησε το νέο τεύχος της εφημερίδας Ρήξη (φ.100), Ιανουάριος 2014
Κυκλοφορεί το νέο τεύχος της εφημερίδας "Ρήξη" (φ. 100) - Ιανουάριος 2014 με αφιέρωμα σε όσα συμβαίνουν στην Τουρκία και την εμφύλια διαμάχη μεταξύ Ερντογάν και Γκιουλέν. Για την ελληνική οικονομία που είναι σε τροχιά δορυφοριοποίησης από την τουρκική. Για τα όσα πράττει στην Κομοτηνή η τουρκική τράπεζα Ζαραάτ. Για τη Γερμανία και πως μπορεί από δυσμενή θέση η Ελλάδα να την αντιμετωπίσει. Ένα γράμμα στους φίλους που μεταναστεύουν. Για τον μπαρμπα-Γιάννη Μπουτάρη και τα πεπραγμένα του στη Θεσσαλονίκη. Για την καταστροφή της κοινωνίας και οικονομίας που και το 2014 θα συνεχιστεί με νέες πράξεις. Για το Δουβλίνο ΙΙ που από πίσω του βρίσκεται η Γερμανία. Για τη συριακή κρίση που εξάγεται και στο γειτονικό Ιράκ. Για τις ΗΠΑ που βαδίζουν προς την ενεργειακή ηγεμονία και για την επόμενη μέρα της Ν. Αφρικής μετά τον θάνατο του Ν. Μαντέλα. Για την ένοπλη πάλη και την τρομοκρατία. Κείμενα για το βιβλίο, το θέατρο, την ιστορία, τη βιοποικιλότητα που χάνεται και τα … σκίτσα του Νικόλα και πολλά άλλα θέματα.
Δελτίο Τύπου του Άρδην για τις σημερινές απαγορεύσεις διαδηλώσεων στην Αθήνα, 8/1/2014
Το Κίνημα Άρδην καταγγέλλει σε κάθε τόνο την απαγόρευση διαδηλώσεων που θέσπισε η διοίκηση της Αποικίας Χρέους για σήμερα Πέμπτη 8 Ιανουαρίου 2014, προκειμένου να διεξαχθεί ομαλά η τελετή παράδοσης-ανάληψης της Ευρωπαϊκής Προεδρίας της Ε.Ε. από την δοτή ελληνική κυβέρνηση. Σήμερα, στην καρδιά της πρωτεύουσας θα έχει στηθεί μια «κόκκινη ζώνη». Έξω από το «αστυνομικό φρούριο» η πλειοψηφία των εξαθλιωμένων πολιτών που καταριούνται κάθε μέρα τους κυβερνώντες, το γερμανικό diktat, τους αφέντες και τα αφεντικά του τόπου, και χαίρονται και πανηγυρίζουν σαν βλέπουν την Μέρκελ με… πατερίτσες.
Διόλου παράδοξα, η ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. από την Ελλάδα, θα εγκαινιάσει έναν νέο γύρο στοχοποίησης της χώρας μας, η οποία στις περιστάσεις θα αναδειχθεί ως η «επίτιμος εκβιαζόμενη». Ήδη τα σχετικά δημοσιεύματα του Γερμανικού Τύπου, από πριν την Πρωτοχρονιά (Σπήγκελ, Φρ. Αλγκεμάινε κ.ο.κ.) μας έχουν προϊδεάσει για το τι μας περιμένει στο νέο έτος: 2014 τροϊκανές κλωτσιές, υπό την σαδιστική στοργή που μόνο η πανευρωπαϊκή γερμανική επικυριαρχία ξέρει να δείχνει προς τα θύματά της.
Ως λαός έχουμε φτάσει ήδη στο όριο της αντοχής μας. Ταυτόχρονα, το πολιτικό προσωπικό των απατεώνων και των εγκληματιών που κυβερνάει ενόσω αποκαλύπτονται καθημερινά τα σκάνδαλα και η βαθιά σήψη που συνόδευε την πολυετή διακυβέρνηση της χώρας από αυτούς, βρίσκεται σε φάση κατάρρευσης.
Το 2014 είναι η χρονιά που θα πρέπει να σπάσουμε τα δεσμά της απελπισίας και να κινητοποιηθούμε. Γιατί το τέλος του κυβερνητικού success story είναι κοντά, και από εδώ και πέρα μόνος θεματοφύλακας της επιβίωσης, και άμποτε, της ανάκαμψης της χώρας θα είναι ο ίδιος ο λαός: Κανένας από το πιο άθλιο, ξιπασμένο, εκκρετινισμένο πολιτικό προσωπικό που είδε ποτέ η χώρα στην μακραίωνη Ιστορία της. Το 2014 είναι, και πρέπει να είναι, η χρονιά της απότομης ωρίμανσης του ελληνικού λαού.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Καλούμε όλον τον λαό της Αθήνας να αψηφήσει τις δικτατορικές απαγορεύσεις, και να κραυγάσει μαζικά εναντίον των ντόπιων και ξένων υπαλλήλων της στυγνής «πατερίστριας» που κυβερνάει την Ευρώπη.
Διόλου παράδοξα, η ανάληψη της προεδρίας της Ε.Ε. από την Ελλάδα, θα εγκαινιάσει έναν νέο γύρο στοχοποίησης της χώρας μας, η οποία στις περιστάσεις θα αναδειχθεί ως η «επίτιμος εκβιαζόμενη». Ήδη τα σχετικά δημοσιεύματα του Γερμανικού Τύπου, από πριν την Πρωτοχρονιά (Σπήγκελ, Φρ. Αλγκεμάινε κ.ο.κ.) μας έχουν προϊδεάσει για το τι μας περιμένει στο νέο έτος: 2014 τροϊκανές κλωτσιές, υπό την σαδιστική στοργή που μόνο η πανευρωπαϊκή γερμανική επικυριαρχία ξέρει να δείχνει προς τα θύματά της.
Ως λαός έχουμε φτάσει ήδη στο όριο της αντοχής μας. Ταυτόχρονα, το πολιτικό προσωπικό των απατεώνων και των εγκληματιών που κυβερνάει ενόσω αποκαλύπτονται καθημερινά τα σκάνδαλα και η βαθιά σήψη που συνόδευε την πολυετή διακυβέρνηση της χώρας από αυτούς, βρίσκεται σε φάση κατάρρευσης.
Το 2014 είναι η χρονιά που θα πρέπει να σπάσουμε τα δεσμά της απελπισίας και να κινητοποιηθούμε. Γιατί το τέλος του κυβερνητικού success story είναι κοντά, και από εδώ και πέρα μόνος θεματοφύλακας της επιβίωσης, και άμποτε, της ανάκαμψης της χώρας θα είναι ο ίδιος ο λαός: Κανένας από το πιο άθλιο, ξιπασμένο, εκκρετινισμένο πολιτικό προσωπικό που είδε ποτέ η χώρα στην μακραίωνη Ιστορία της. Το 2014 είναι, και πρέπει να είναι, η χρονιά της απότομης ωρίμανσης του ελληνικού λαού.
Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.
Καλούμε όλον τον λαό της Αθήνας να αψηφήσει τις δικτατορικές απαγορεύσεις, και να κραυγάσει μαζικά εναντίον των ντόπιων και ξένων υπαλλήλων της στυγνής «πατερίστριας» που κυβερνάει την Ευρώπη.
8/1/2014, ΑΡΔΗΝ
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)