Η απουσία ενός νέου πολιτικού και κοινωνικού κέντρου

Απόσπασμα από άρθρο του Γ. Ρακκά, Ισορροπία δυνάμεων και ανάγκη για «νέο κέντρο»

....... απουσιάζει πλήρως το λεγόμενο “κοινωνικό κέντρο”: Τάξεις εύρωστες και δυναμικές που μπορούν να ταυτίσουν το κοινωνικό με το εθνικό συμφέρον, με λίγα λόγια «να πάρουν στις πλάτες τους την χώρα». Να ξεκαθαρίσουν τον πατριωτικό χαρακτήρα του ελληνικού πολιτικού συστήματος, από την μια, από την άλλη, να δώσουν σάρκα και οστά σε μια πολιτική ισορροπίας μεταξύ του κράτους και της ιδιωτικής οικονομίας. Πέρα από τον ορίζοντα του κρατισμού, που κυριαρχεί στην χώρα από το 1974 και την βυθίζει σ’ ένα καθοδικό σπιράλ που πλέον θέτει ζήτημα εθνικής επιβίωσης. Και πέρα από την ασύγγνωστη φιλελευθεροποίηση, που προσεγγίζει γενικά και αφηρημένα τα ζητήματα της ανάπτυξης και των επενδύσεων, ξεχνώντας ότι το διακύβευμα δεν είναι να ‘πέσει χρήμα στην αγορά’ γενικά και αόριστα, αλλά να υπάρξει μια ισχυροποίηση του εγχώριου ιδιωτικού τομέα, και μια ανακατεύθυνσή του σε κλάδους υψηλής προστιθέμενης αξίας. Ώστε να μην πάρει αυτή η ανάπτυξη, προσανατολισμούς γενικής εκποίησης των οικονομικών πόρων της χώρας στις ξένες πολυεθνικές, πράγμα που αναπόφευκτα θα οδηγήσει σε περαιτέρω συρρίκνωση την μικρή και μεσαία ελληνική επιχείρηση, κατ’ επέκταση δηλαδή, την μεσαία τάξη.

Το «νέο κέντρο», λοιπόν, ταυτόχρονα δημοκρατικό και πατριωτικό είναι το ζητούμενο του νέου πολιτικού κύκλου που ανοίγει με αυτές τις εκλογές. Το ζήτημα δεν είναι να προκύψει ως «μέση οδός» μεταξύ των δυο πόλων της παρούσας αντιπαράθεσης –εξάλλου αυτό δεν γίνεται. Το ζήτημα είναι να προκύψει ως μια πολιτική ιδεολογία που θα τους υπερβαίνει, όχι μόνο στον κρατισμό και τον αντικρατισμό, αλλά σε όλα τα καίρια ζητήματα, για την χώρα: Την στρατηγική μας για τα εθνικά θέματα, και την Ευρώπη, την ανασύσταση της εθνικής παραγωγής και παιδείας, την δημογραφική ανασυγκρότηση, κατ’ επέκταση, την βελτίωση της κοινωνικής κινητικότητας, της εθνικής αναδιανομής του πλούτου και τις κοινωνικής δικαιοσύνης, το χαμένο μέτρο μεταξύ ελληνικής φύσης και κοινωνίας κ.ο.κ. Κυρίως όμως, το στοίχημα αυτού του «κέντρου» αυτού εντοπίζεται στην ανάδειξη μιας καινούριας Μεγάλης Ιδέας, που θα συνέχει και πάλι αυτήν την χώρα, πνευματικά και πολιτικά έτσι ώστε να επιστρέψει και το μεγάλο μέρος των ανθρώπων που γυρνούν την πλάτη εν γένει στην πολιτική.

Εξάλλου ποτέ δεν νοήθηκε πολιτική κανονικότητα, που να οργανώνεται μόνο γύρω από την σύγκρουση επί μέρους κοινωνικών συμφερόντων (κρατικοδίαιτοι, ανεξάρτητοι από το κράτος κ.ο.κ.). Πρέπει να έχει και «κάτι» που να υπερβαίνει όλα αυτά, ένα όραμα εθνικό, που θα δίνει στην χώρα προσανατολισμό για το μέλλον…

7 Ιουλίου: Τέλος

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Ιούνιος 2019

Θερινή συνάντηση με το Άρδην

Ο Γιώργος Καραμπελιάς στην ΕΡΤ

Περιοδικό Άρδην, Ιούνιος 2019

«Αθήνα για την Ελλάδα» / μία (1) έδρα στο νέο δημοτικό συμβούλιο Δ. Αθηναίων

Στις εκλογές για τον δήμο Αθηναίων, ο  δημοτικός μας συνδυασμός «Αθήνα για την Ελλάδα» με υποψήφιο δήμαρχο τον Γιώργο Καραμπελιά, κατέλαβε την έκτη θέση με ποσοστό 2,2% και μία (1) έδρα στο νέο δημοτικό συμβούλιο. 

Καλή και δημιουργική θητεία ... για μια Αθήνα πρωτεύουσα του ελληνισμού και όχι παράσιτο της παγκοσμιοποίησης.

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Μάιος 2019

"Αθήνα για την Ελλάδα" / βίντεο

Ο Γιώργος Καραμπελιάς στην ΕΡΤ

ΑΘΗΝΑ για την Ελλάδα

Εφημερίδα ΡΗΞΗ, Μάρτιος 2019

Ευαγόρας Παλληκαρίδης

Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ετών 19.
Eθνομάρτυρας, Κύπρος, 14 Μαρτίου 1957. Αθάνατος!!

Ελλάδα 2021

Yποψηφιότητα του Γιώργου Καραμπελιά για το Δήμο Αθηναίων (video)

Yποψηφιότητα του Γιώργου Καραμπελιά για το Δήμο Αθηναίων (video)

Ανοικτή εκδήλωση - συζήτηση: Η συμφωνία των Πρεσπών, Θήβα 27/2/2019, Διοργάνωση ΑΡΔΗΝ

Γ. Καραμπελιάς: αριστερά και παγκοσμιοποίηση

ΡΗΞΗ, η εφημερίδα του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου

Ανοικτή εκδήλωση - συζήτηση για τη Συμφωνία των Πρεσπών, Λιβαδειά 27/1/2019

Η αυλαία πέφτει, η Συμφωνία των Πρεσπών (video 2)

Η αυλαία πέφτει, η Συμφωνία των Πρεσπών (video 1)

Μίκης Θεοδωράκης: Δημοψήφισμα τώρα !!

Από την ιστοσελίδα της Επιτροπής Διενέργειας Δημοψηφίσματος για την Συμφωνία των Πρεσπών.

Ανοιχτή επιστολή προς τους βουλευτές στέλνει ο Μίκης Θεοδωράκης, ζητώντας τους να μην ψηφίσουν την Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία χαρακτηρίζει «έγκλημα» που θα προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στην χώρα. Παραλλήλως ζητά να διενεργηθεί δημοψήφισμα προκειμένου ο λαός να εκφράσει την γνώμη του.

Η επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη

Έχει περάσει σχεδόν ένας χρόνος από τότε που εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι όλων των πολιτικών πεποιθήσεων, ενώθηκαν στο Σύνταγμα απαιτώντας να μην προχωρήσουν οι εθνικές παραχωρήσεις εις βάρος της Ελλάδας στο Μακεδονικό. Τότε μίλησα σε εκείνους όπως και σε όλους τους Έλληνες για τους μεγάλους κινδύνους που κρύβει για την πατρίδα μας αυτή η αναίτια υπαναχώρηση.

Η κυβέρνηση αγνόησε τους κινδύνους και τον ελληνικό λαό και χωρίς καμία λογική, αποφάσισε να προχωρήσει με κάθε κόστος. Για ένα θέμα στο οποίο δεν έχουμε κανένα απολύτως λόγο να κάνουμε πίσω, ένα θέμα που δεν χρειάζεται να “λυθεί” γιατί για την Ελλάδα είναι λυμένο. Για να μας επιβληθεί μια συμφωνία που μόνο δεινά επιφυλάσσει για τη χώρα μας αλλά και για τα Βαλκάνια στο σύνολό τους. Και μάλιστα την ώρα που τα ίδια τα Σκόπια δεν έχουν από τότε μέχρι σήμερα σταματήσει επισήμως να μιλούν για “μακεδονικό” έθνος, “μακεδονική” γλώσσα και “μακεδονική” ταυτότητα, παραβιάζοντας καθημερινά ακόμα και τη Συμφωνία των Πρεσπών.

ΌΛΟΙ, από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους και την αντιπολίτευση μέχρι και των “καλών προθέσεων” υπουργό Εξωτερικών τους που τον ακούσαμε και προχθές ακόμα στην επίσημη επίσκεψή του στην Τουρκία. Σήμερα απευθύνομαι όχι μόνο σε εκείνους που θα διαδηλώσουν αύριο ξανά στο Σύνταγμα, αλλά κυρίως σε όσους θα βρίσκονται μέσα στο κτήριο της Βουλής και θα πάρουν μια απόφαση που αφορά το μέλλον της Ελλάδας. Απευθύνω έκκληση προς όλους τους βουλευτές: μην προχωρήσετε σε αυτό το έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας. Η ζημιά που θα προκαλέσετε στον τόπο μας θα είναι ανεπανόρθωτη. Αλλά και η κρίση της Ιστορίας και του ελληνικού λαού θα είναι αμείλικτη.

Σας θυμίζω την επίσημη ανακοίνωση που εκδόθηκε μετά τη λήξη του Συμβουλίου των τότε πολιτικών αρχηγών που συνεδρίασαν στις 13.4.1992 παρουσία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας Κωνσταντίνου Καραμανλή. «Η πολιτική ηγεσία της χώρας (σ.σ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, Ανδρέας Παπανδρέου, Μαρία Δαμανάκη (Συνασπισμός), Αλέκα Παπαρήγα) με εξαίρεση το ΚΚΕ συμφώνησε ότι η Ελλάδα θα αναγνωρίσει το ανεξάρτητο κράτος των Σκοπίων μόνο ένα τηρηθούν και οι τρεις όροι που έθεσε η ΕΟΚ στις 16 Δεκεμβρίου 1991, με την αυτονόητη διευκρίνιση ότι στο όνομα του κράτους αυτού δεν θα υπάρχει η λέξη Μακεδονία». ΚΑΘΟΛΟΥ.

Με κανένα γεωγραφικό ή άλλο προσδιορισμό. Η τυχόν απομάκρυνση από εκείνη την απόφαση πολιτικών ιστορικού διαμετρήματος που εκπροσωπούσαν σχεδόν ολόκληρο τον πολιτικό χώρο είναι πράξη ιστορικά απαράδεκτη, στα όρια της εθνικής μειοδοσίας και θα έχει ολέθρια αποτελέσματα για το μέλλον της χώρας μας. Τα Σκόπια με όχημα το όνομα “Μακεδονία” και παραμορφώνοντας τα ιστορικά γεγονότα σε βαθμό γελοιότητας, επιδιώκουν στην πραγματικότητα την επέκταση των συνόρων τους εις βάρος των δικών μας για τη δημιουργία της λεγόμενης “Μακεδονίας του Αιγαίου”.

Είναι ανάγκη να αντιταχθούμε σ΄αυτή την παραχάραξη της ιστορίας και να επαγρυπνούμε για τη διαφύλαξη της εθνικής μας ακεραιότητας που κινδυνεύει από τις διεθνείς δυνάμεις που στοχεύουν ανοιχτά στη σαλαμοποίηση της περιοχής των Βαλκανίων. Η περίπτωση της Γιουγκοσλαβίας είναι νωπή. Το επόμενο θύμα θα είναι η χώρα μας. Αν τα Σκόπια γίνουν μέλος του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης με την ψήφο τη δική μας, ώστε να μπορούν αύριο-μεθαύριο να μας απειλούν από ισχυρότερη θέση, τότε θα είμαστε άξιοι της μοίρας μας.

“Η Μακεδονία ήταν και είναι ελληνική”

Επειδή είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι η Μακεδονία ήταν και είναι Ελληνική, δεν πρέπει να τους αναγνωρίσουμε ποτέ με το όνομα αυτό, αφού γνωρίζουμε ότι μόνο εμείς μπορούμε να του δώσουμε την ιστορική νομιμοποίηση. Δεν έχει σημασία αν υπάρχουν χώρες που αναγνώρισαν τα Σκόπια με το όνομα “Μακεδονία” παραβλέποντας ότι έτσι γελοιοποιούνται μπροστά στην Ιστορία. Θυμηθείτε το παράδειγμα της Δυτικής Γερμανίας που δεν αναγνώρισε ως το τέλος την Ανατολική Γερμανία παρά το ότι δεκάδες χώρες είχαν συνάψει μαζί της διπλωματικές σχέσεις, θεωρώντας πως δεν μπορεί η αποδοχή από τους άλλους να παραχαράξει τελεσίδικα τη δική τους νομιμοποίηση. Βεβαίως πρέπει να συνεχίζουμε να στηρίζουμε την ειρηνική συνύπαρξη με το κράτος των Σκοπίων.

Όμως όσο εκφράζουν με κάθε τρόπο αλυτρωτικές τάσεις και διεκδικούν την ιστορική μας ταυτότητα προχωρώντας σε “παραχωρήσεις” που θα μπορούσαν να απευθύνονται μόνο σε λαό ηλιθίων και γονατισμένων και παραβιάζοντας προκλητικότατα (άρα ΑΚΥΡΩΝΟΝΤΑΣ) και την ίδια τη συμφωνία των Πρεσπών που υπέγραψαν, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να έχουν την ψήφο μας για την ένταξή τους στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Το θέμα της ονομασίας των Σκοπίων δεν είναι ένα θέμα που αύριο μπορεί πανεύκολα να ρυθμιστεί διαφορετικά. Η ψήφος του ελληνικού λαού δεν έδωσε σε κανέναν εν λευκώ εξουσιοδότηση για χειρισμό του θέματος αυτού κατά το δοκούν.

Καμία κυβέρνηση (ακόμα κι αν ήταν κυβέρνηση πλειοψηφίας) δεν μπορεί να πάρει τόσο σοβαρές για τη χώρα αποφάσεις. Γι’ αυτό η μόνη συνετή απόφαση από πλευράς της σημερινής κυβέρνησης είναι να καταφύγει στην κρίση του Κυρίαρχου Ελληνικού Λαού με τη διενέργεια Δημοψηφίσματος».

Για να υπογράψετε την έκκληση για διενέργεια δημοψηφίσματος για την Συμφωνία των Πρεσπών πατήστε ΕΔΩ 

«Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε»

Ο Ίων Δραγούμης τόνιζε πως «οι Έλληνες πρέπει να σώσουν τη Μακεδονία και η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα». Με έναν απρόσμενο τρόπο το ίδιο σενάριο φαίνεται να επιβεβαιώνεται και σήμερα. Το Μακεδονικό βάζει φωτιά σε μια απελπισμένη και γονατισμένη κοινωνία, που για πρώτη φορά μετά την υποταγή δια της εξαπάτησης Τσίπρα του 2015, σηκώνει ξανά κεφάλι, ενώνεται, βγαίνει στους δρόμους μαζικά για να διεκδικήσει το δικαίωμα να αυτοδιατίθεται ελεύθερα.

 Γράφουν οι Γιώργος Καραμπελιάς και Γιώργος Ρακκάς

Τα πρώτα συλλαλητήρια πριν από ένα χρόνο στην Αθήνα και την Θεσσαλονίκη, οι συγκρούσεις στο Πισοδέρι την ημέρα υπογραφής της Συμφωνίας στις Πρέσπες, οι διαδηλώσεις στη ΔΕΘ, οι συμβολικές χειρονομίες των μαθητών κατά τις παρελάσεις της 28ης Οκτωβρίου, καθώς και το κύμα των μαθητικών καταλήψεων, αποτελούν ορόσημο αυτής της μεγάλης πατριωτικής αφύπνισης του ελληνικού λαού.

Μια αφύπνιση που δεν αφορά μόνο τα εθνικά ζητήματα με αφετηρία το Μακεδονικό –όπως κατεφάνη και από την τεράστια συγκίνηση και κινητοποίηση που προκάλεσε η δολοφονία του Κατσίφα στην καθημαγμένη Βόρεια Ήπειρο– αλλά θα αποτελέσει αναπόφευκτα και την αφετηρία κινητοποιήσεων για τη δημοκρατία και την δικαιοσύνη.

Πολλαπλά είναι τα νοήματα που εμπεριέχει αυτή η κινητοποίηση: Κατ’ αρχάς είναι ένας αγώνας ώστε να αποτραπεί η βαλκανοποίηση της Βόρειας Ελλάδας. Γιατί οι μέριμνες της συμφωνίας είναι άθλιες. Με την αναγνώριση γλώσσας και εθνότητας θέτουν τις βάσεις για μελλοντική κατασκευή μειονότητας εντός των συνόρων και επί πλέον, πλήττουν με το χάος που δημιουργούν στις ‘ονομασίες προέλευσης’ τον πιο δυναμικό οικονομικό κλάδο που κρατάει τη Μακεδονία στα πόδια της, τις εξαγωγές των χαρακτηριστικών τοπικών ποιοτικών προϊόντων.

Γκρίζες ζώνες

Για να μην μιλήσουμε για τις ‘γκρίζες ζώνες’ που δημιουργούνται στην ιστορία και την ταυτότητά μας, γεγονός που θα επιφέρει πολλαπλά πλήγματα στην αξιοποίηση της πολιτιστικής μας κληρονομιάς: Είναι τυχαίο άραγε που η Αμφίπολη εγκαταλείφθηκε, παρ’ όλο που η ολοκλήρωση της ανάδειξής της θα δημιουργούσε έναν πόλο παγκόσμιας έλξης στην Μακεδονία;

Οι κινητοποιήσεις ενάντια στη Συμφωνία των Πρεσπών δεν θέτουν μόνο αυτά τα ζητήματα.

Αφορούν στην υπεράσπιση της εθνικής μας ύπαρξης, της ιστορικής μνήμης και του πολιτισμού μας στο σύνολό τους. Δηλαδή, των μόνων «αποθεμάτων» που έχουν απομείνει στους Έλληνες, μετά την οικονομική και δημογραφική κατάρρευση και την κρίση αξιών που βιώνουν, ώστε να διεκδικήσουν την ενότητά τους γύρω από ένα κοινό σχέδιο, και άρα, το μέλλον τους.

Δυστυχώς, οι Έλληνες δεν διαθέτουν πλέον τίποτε άλλο εκτός από την μεγάλη ιστορική και πολιτισμική τους κληρονομιά για να επιχειρήσουν οποιαδήποτε ύστατη ανάκαμψη. Γι’ αυτό και ο εγχώριος εθνομηδενισμός έχει ως διακηρυγμένο στόχο και επί δεκαετίες προσπαθεί λυσσαλέα να αποσυνδέσει τους Έλληνες από την ιστορία, τη γλώσσα και την πολιτισμική τους διαχρονία, Γι’ αυτό και όταν οι εθνομηδενιστές ανέβηκαν στην εξουσία είναι αυτοί που ανέλαβαν από τις ξένες πρεσβείες και ιδρύματα τύπου Σόρος το έργο της εκχώρησης της ιστορίας της Μακεδονίας.

Πειθήνια ανδράποδα

Οι Έλληνες πρέπει να χάσουν οριστικά κάθε στοιχείο που τους συνδέει με την μεγάλη τους παράδοση και να αποδεχτούν την θέση τους ως ένα θλιβερό βαλκανικό προτεκτοράτο της Δύσης και της νέο-οθωμανικής Τουρκίας, στα ίδια επίπεδα με Σκόπια ή την Αλβανία. Οι Έλληνες πρέπει να χάσουν αυτό που οι εθνομηδενιστές αποκαλούν «μεγαλοϊδεατισμό» τους και να γίνουν οριστικά «ρεαλιστές», δηλαδή πειθήνια ανδράποδα.

Είναι ταυτόχρονα σύγκρουση με την κυβερνώσα κάστα, υπέρ της δημοκρατίας, δηλαδή του δικαιώματος αυτού του έθνους να αποφασίζει από κοινού για το μέλλον του: Μια ολιγαρχία που έχει μεταβάλει το Κοινοβούλιο σε τσίρκο, γυρνάει την πλάτη του στη βούληση της πλειοψηφίας και δρα ανοιχτά ενάντια στα συμφέροντα του έθνους και της κοινωνίας για να διατηρήσει σε αντάλλαγμα την «εντολή διακυβέρνησης» από τις πρεσβείες, τους δανειστές, και τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

Αυτή η ολιγαρχία, ελέγχει το πολιτικό σύστημα, τα ΜΜΕ, τα πανεπιστήμια και μέσω αυτών φιμώνει την φωνή του λαού, καταστέλλει τις αντιδράσεις του, ή τις μεταβάλει στο αντίθετό τους, όπως έγινε με την λεηλασία του πλούτου και της οικονομίας που συντελέστηκε με την τραγική φαρσοκωμωδία με πρωταγωνιστή τον Τσίπρα το 2015.

«Βόρειοι» και «νότιοι»

Είναι τέλος, αγώνας για την συνοχή της χώρας και την αντιστασιακή ενότητα της κοινωνίας, δυο απαραίτητες προϋποθέσεις για την σωτηρία και την ανασυγκρότηση της Ελλάδας. Οι κινητοποιήσεις διεκδικούν από το υδροκέφαλο αθηνοκεντρικό κράτος να πάψει να κοιτάει τον αφαλό του, να δει την υπεράσπιση της Μακεδονίας ως υπόθεση εθνική, όχι βορειοελλαδική. Και έτσι διαφυλάττουν και την ενότητα της χώρας που απειλείται από τον διαχωρισμό σε «νοτίους» και «βορείους».

Στέλνουν όμως κι ένα μήνυμα στον ελληνικό λαό: Ότι η εθνομηδενιστική αριστερά και η νεοφιλελεύθερη δεξιά αποτελούν τις δυο όψεις του νομίσματος της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Απέναντι στην τελευταία εξεγείρεται το απαξιωμένο έθνος. Απαιτείται, λοιπόν, ένας νέος δημοκρατικός πατριωτισμός, που να συνδυάζει όλα τα αιτήματα που βγαίνουν από τα σπλάχνα των Ελλήνων, από την εθνική αξιοπρέπεια μέχρι την κοινωνική δικαιοσύνη και την λαϊκή κυριαρχία.

Έτσι και σήμερα ισχύει αυτό που έλεγε ο Ίωνας Δραγούμης: «Αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε». Όπως τότε που ο Μακεδονικός Αγώνας μας λύτρωσε από την κατάθλιψη, την απελπισία και το αδιέξοδο του πολιτικού κόσμου της «ήττας του 1897», έτσι και η πατριωτική αφύπνιση που συντελείται στις μέρες μας κυοφορεί την τελευταία ελπίδα για την υπέρβαση του τωρινού σάπιου πολιτικού κόσμου.