Διαβάστε και διαδώστε το Άρδην,
το περιοδικό του δημοκρατικού πατριωτικού χώρου
ΔΟΕ – Υπουργείο Παιδείας, μια σχέση χαμηλών προσδοκιών
Από την Εφημερίδα ΡΗΞΗ, φ.113
Γράφει ο Σπύρος Βαζούρας, Αντιπρόεδρος Δ.Σ. Συλλόγου Εκπ/κών Π.Ε. Λιβαδειάς
Η εκτίμηση των αποτελεσμάτων της πρώτης συνάντησης του Δ.Σ. της ΔΟΕ (Διδασκαλικής Ομοσπονδίας
Ελλάδας) με την νέα πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Πολιτισμού, Παιδείας και
Θρησκευμάτων μπορεί να επικεντρωθεί στο απόσπασμα της σχετικής ανακοίνωσης της
ΔΟΕ ότι «τα αποτελέσματα της
συνάντησης δεν ανταποκρίνονται στις ανάγκες, τις προσδοκίες και το μέγεθος των
προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι εκπαιδευτικοί της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης».
Όσοι διατυπώναμε στις αρχές του Γενάρη προς τα νυν
κυβερνητικά συνδικαλιστικά στελέχη την άποψη ότι «οι εκλογές είναι πολύ νωρίς και έχετε προετοιμαστεί πολύ λίγο»
είχαμε βασικά κατά νου την κεντρική πολιτική σκηνή και λιγότερο τις επιμέρους
θεματικές πολιτικές. Σήμερα διαπιστώνουμε, όμως, ότι η προετοιμασία υπήρξε
ανεπαρκής και στα δύο. Η γνωστή και μονότονη
επωδός πως «η χώρα δεν αντέχει άλλο
μνημόνιο» μπορεί να υπήρξε επαρκές αντιπολιτευτικό σύνθημα αλλά δεν
αποτελεί ικανή συνθήκη για παραγωγή πολιτικής.
Ο θίασος και ο θιασάρχης ...
Η
Κρουέλα κάνει κουμάντο στη Βουλή, οι αναρχικοί στα πανεπιστήμια, οι
παράνομοι μετανάστες στη Λέσβο, ο Βαρουφάκης αναγγέλλει οικονομικά μέτρα
που φθάνουν το 3,9% του ΑΕΠ (!), ο Βούτσης απειλεί με πιστωτικό γεγονός
για να πλήξει τη χώρα του, ο Κουράκης και ο Μπαλτάς κατακρεουργούν την
παιδεία, κάθε οικονομική δραστηριότητα βρίσκεται στην κατάψυξη και οι
Έλληνες απολαμβάνουν ηδονικά το θέαμα.
Πέντε χρόνια κρίσης και αθλιότητας του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, οι ΓΑΠ, Βενιζέλοι, Σαμαράδες, Χρύσανθοι, κ.λπ. και προπαντός ο γενικευμένος φιλοτομαρισμός, που ενίσχυσε όσο κανένας άλλος ο «εκσυγχρονιστής» Σημίτης και οι εθνομηδενιστές της Αριστεράς και της Προόδου, έκαναν πουρέ τα μυαλά των Ελλήνων, σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναδείξουν σε τρίτο κόμμα στη Βουλή μια συμμορία ναζήδων τρίτης κατηγορίας και σε κυβέρνηση μια παρέα που από τα καφενεία και τα μπαρ των Εξαρχειοκολωνακίων ανέλαβε να κυβερνήσει τη χώρα στη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της.
Η γενικευμένη απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν, «χωρίς περίσκεψη χωρίς αιδώ», οι Έλληνες την καθημερινή βύθιση της χώρας τους σε μια ανείπωτη παρακμή, που εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας καθοδικής σπείρας χωρίς τέλος, μια και δεν φαίνεται να ανακόπτεται μετά από πέντε χρόνια κρίσης, και η οποία αντίθετα μοιάζει να επιταχύνεται, είναι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε.
Μετά τη μνημονιακή παρακμή απέναντι στην οποία υπήρχε μια κάποια αντίδραση, συνεχίζουμε στην αντιμνημονιακή της συνέχεια, η ποιότητα της οποίας είχε διαφανεί ήδη από το αλαλούμ του αντιμνημονιακού κινήματος.
Και, πλέον, οι αντιστάσεις, οι αντιδράσεις, το κουράγιο έχουν σχεδόν μηδενιστεί. Και η επόμενη πράξη του δράματος, διότι δυστυχώς θα υπάρξει, κινδυνεύει να μας βυθίσει βαθύτερα. Και δίπλα μας βρίσκεται η Σερβία, ή η Βουλγαρία, για να μην πάμε σε άλλες πολύ τραγικότερες ιστορίες της ευρύτερης περιοχής, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία.
Δυστυχώς, η χώρα και ο λαός μας δεν παρήγαγε τίποτε καλύτερο τα τελευταία χρόνια και έτσι σήμερα είμαστε όλοι κρεμασμένοι από τα χείλη του θιασάρχη, μήπως και διαλύσει με κάποια μαγική προσταγή τον ίδιο του τον θίασο! Μήπως και ο τρώσας ιάσεται! Διαφορετικά, βαδίζουμε προς γενικευμένη αποσύνθεση.
Ή άραγε θα βρούμε τη δύναμη να αντιδράσουμε και να ενισχύσουμε εμείς όσες δυνάμεις θέλουν ακόμα να αντιμετωπίσουν την παρακμή;
Πέντε χρόνια κρίσης και αθλιότητας του οικονομικού και πολιτικού συστήματος, οι ΓΑΠ, Βενιζέλοι, Σαμαράδες, Χρύσανθοι, κ.λπ. και προπαντός ο γενικευμένος φιλοτομαρισμός, που ενίσχυσε όσο κανένας άλλος ο «εκσυγχρονιστής» Σημίτης και οι εθνομηδενιστές της Αριστεράς και της Προόδου, έκαναν πουρέ τα μυαλά των Ελλήνων, σε τέτοιο βαθμό ώστε να αναδείξουν σε τρίτο κόμμα στη Βουλή μια συμμορία ναζήδων τρίτης κατηγορίας και σε κυβέρνηση μια παρέα που από τα καφενεία και τα μπαρ των Εξαρχειοκολωνακίων ανέλαβε να κυβερνήσει τη χώρα στη δυσκολότερη στιγμή της σύγχρονης ιστορίας της.
Η γενικευμένη απάθεια με την οποία αντιμετωπίζουν, «χωρίς περίσκεψη χωρίς αιδώ», οι Έλληνες την καθημερινή βύθιση της χώρας τους σε μια ανείπωτη παρακμή, που εγκυμονεί τον κίνδυνο μιας καθοδικής σπείρας χωρίς τέλος, μια και δεν φαίνεται να ανακόπτεται μετά από πέντε χρόνια κρίσης, και η οποία αντίθετα μοιάζει να επιταχύνεται, είναι το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε.
Μετά τη μνημονιακή παρακμή απέναντι στην οποία υπήρχε μια κάποια αντίδραση, συνεχίζουμε στην αντιμνημονιακή της συνέχεια, η ποιότητα της οποίας είχε διαφανεί ήδη από το αλαλούμ του αντιμνημονιακού κινήματος.
Και, πλέον, οι αντιστάσεις, οι αντιδράσεις, το κουράγιο έχουν σχεδόν μηδενιστεί. Και η επόμενη πράξη του δράματος, διότι δυστυχώς θα υπάρξει, κινδυνεύει να μας βυθίσει βαθύτερα. Και δίπλα μας βρίσκεται η Σερβία, ή η Βουλγαρία, για να μην πάμε σε άλλες πολύ τραγικότερες ιστορίες της ευρύτερης περιοχής, Ιράκ, Συρία, Λιβύη, Ουκρανία.
Δυστυχώς, η χώρα και ο λαός μας δεν παρήγαγε τίποτε καλύτερο τα τελευταία χρόνια και έτσι σήμερα είμαστε όλοι κρεμασμένοι από τα χείλη του θιασάρχη, μήπως και διαλύσει με κάποια μαγική προσταγή τον ίδιο του τον θίασο! Μήπως και ο τρώσας ιάσεται! Διαφορετικά, βαδίζουμε προς γενικευμένη αποσύνθεση.
Ή άραγε θα βρούμε τη δύναμη να αντιδράσουμε και να ενισχύσουμε εμείς όσες δυνάμεις θέλουν ακόμα να αντιμετωπίσουν την παρακμή;
Κείμενο - απάντηση στην επιστολή του Υπουργού Παιδείας για την επέτειο της 25ης Μαρτίου
Ο νέος υπουργός Παιδείας, Αριστείδης Μπαλτάς,
εξέδωσε μια ανακοίνωση προς τους καθηγητές των σχολείων, ενόψει της
επετείου της 25ης Μαρτίου. Φοβούμενος μήπως η επέτειος φέρει «πλήξη»
στους μαθητές, επεχείρησε να της προσδώσει ένα νέο νόημα. Και κατέληξε…
στον Θάνο Βερέμη και τη θλιβερή σειρά «1821: η γέννηση ενός έθνους» του
Σκάι… Ο κύριος Μπαλτάς προσπάθησε να διασκεδάσει την πλήξη των μαθητών
υποστηρίζοντας ότι η ελληνική Επανάσταση υπήρξε… ένα «τέκνο του
Διαφωτισμού», ότι ζήτησε ισότητα, αδελφότητα και ελευθερία, ότι ήρθε σε
ρήξη με την αυτοκρατορική και θεολογική τάξη του Μεσαίωνα (την
«καθαγιασμένη καθεστηκυία τάξη»), ότι ο στόχος της ήταν, όχι βέβαια η
εθνική απελευθέρωση αλλά η πολιτειακή αλλαγή… Να φύγει ο Σουλτάνος,
δηλαδή, για να κυβερνήσει ο… «κυρίαρχος λαός»…
Κλασικός αστικός φιλελευθερισμός, λοιπόν, πασπαλισμένος με ολίγον πολυπολιτισμό και ανεκτικότητα (ως απαραίτητα, πλέον, συμπληρώματα του πρώτου). Είναι λογικό, πως, θέτοντας το ’21 σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το μοναδικό παράλληλο γεγονός που θα μπορούσε να σκεφτεί ο κύριος Μπαλτάς ήταν η αμερικανική Επανάσταση. Το ίδιο, δηλαδή, που συνέβη και με τον κύριο Βερέμη, ο οποίος εμπνεύστηκε τη σειρά του Σκάι από την «αμφιλεγόμενη» αμερικανική ταινία «Birth of a nation»…
Υποθέτουμε πως ο κύριος Αριστείδης βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Είτε να εκφράσει ανοιχτά τις απόψεις των ιδεολογικών «συντρόφων» του και να καταγγείλει το ’21 ως μία επίθεση αιμοσταγών καθυστερημένων τσομπάνων ενάντια στην ανεκτική πολυπολιτισμική οθωμανική Αυτοκρατορία (κάτι το απαγορευτικό, καθότι είναι πλέον κυβέρνηση), είτε να μιλήσει για το πραγματικό ’21 του λαού: το ’21 της κλεφτουριάς, του Ρήγα και του Υψηλάντη, του κλήρου, το ’21 των δημοτικών τραγουδιών και των θρήνων της Άλωσης (επίσης απαγορευτικό, καθότι είναι ύποπτο κρυπτοεθνικισμού). Το ’21 που συνέχιζε την επανάσταση του Διονύσιου Σκυλόσοφου, το 1610, τα Ορλωφικά, το 1770, τον Λάμπρο Κατσώνη, το 1792, την κλεφτουριά και τους Σουλιώτες, τους οποίους βέβαια δεν τολμά καν να αναφέρει για να μη δυσαρεστήσει τη φίλη του, κυρία Ψιμούλη (αυτή που θεωρούσε τις Σουλιώτισες συνωστισμένες στο Ζάλογγο). Μπροστά σε αυτό το τρομακτικό ιδεολογικό δίλημμα, προτίμησε το ασφαλές λιμάνι του φιλελεύθερου αστικού καθωσπρεπισμού. Διαφωτισμός, ευρωπαϊσμός, δημοκρατία, ανεκτικότητα. Ρίχνει και τη φράση «we the people» και καθαρίσαμε. Θα μπορούσε να κλείσει το κείμενό του με την ατάκα του Θάνου Βερέμη: «Το ’21 ήταν ένα εκσυγχρονιστικό γεγονός», ώστε να καταστήσει πιο ξεκάθαρες τις πολιτικές συνεπαγωγές της ανακοίνωσής του.
Και όμως, οι άνθρωποι που τότε ήρθαν σε επαφή με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, όπως ο Ρήγας, τον οποίο αναφέρει, δεν έμειναν απλοί αντιγραφείς των ιδεολογικών ρευμάτων της Ευρώπης αλλά επιχείρησαν να τα συνθέσουν με την ελληνική παράδοση. Δεν έδωσαν στην Επανάσταση μόνο κοινωνικό ή μόνο εθνικό περιεχόμενο, αλλά και τα δύο ταυτόχρονα. Δεν περίμεναν να διώξουν τον Σουλτάνο για «να γίνουν λαός». Ήταν ήδη λαός και έθνος από τα χρόνια του Βυζαντίου και στις κοινότητες της Τουρκοκρατίας. Το ελληνικό έθνος δεν γεννήθηκε το 1821, όπως μας λέει ο κύριος Αριστείδης σε μια κυριολεκτικώς σκανδαλώδη συνηγορία του με το εθνομηδενιστικό ρεύμα. Διαβάζουμε στην εγκύκλιο του: «Όπως και με το πρώτο Σύνταγμα της Αμερικής, έτσι και τώρα, με το πρώτο σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας, ένας λαός ή ένα έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του» (sic!).
Έτσι λοιπόν, το ελληνικό έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του με την επανάσταση! Αυτά τα ακραία εθνομηδενιστικά μας προτείνει ο υπουργός Παιδείας «και θρησκευμάτων», κύριος Μπαλτάς.
Επί πλέον, αν ήθελε να αποφύγει «εθνικολαϊκές», όπως τις λένε οι φιλελεύθεροι, αναφορές στο 1821 και να αναφερθεί στη «διεθνιστική» του διάσταση, θα μπορούσε, αντί για τις Η.Π.Α., να αναφερθεί στη χώρα των απελεύθερων σκλάβων, Αϊτή, που πρώτη στον κόσμο αναγνώρισε επίσημα το νέο ελληνικό κράτος και έστειλε εθελοντές να πολεμήσουν στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να υπενθυμίσει πως το νέο αυτό κράτος έδωσε πολιτικό άσυλο σε όλους τους διωκόμενους επαναστάτες του 1848. Θα μπορούσε να κάνει μία σύνδεση με άλλα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όπως, στη γειτονιά μας, των Κούρδων. Να συνδέσει το Μεσολόγγι με το Κομπάνι. Όχι την Αθήνα με την Ουάσιγκτον.
Γιατί όμως δεν συγκρίνει την ελληνική Επανάσταση ούτε καν με τη Γαλλία ή τη γαλλική επανάσταση, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι φίλοι του; Όχι μόνο διότι δείχνει ιδιαίτερη αγάπη στους Αμερικανούς, και είναι μία ακόμα ευκαιρία να τους γλείψει, αλλά διότι βέβαια και στη Γαλλία προϋπήρχε αδιαμφισβήτητα ο γαλλικός λαός και το γαλλικό έθνος, ενώ στην Αμερική μόλις συγκροτούνταν αυτό από ένα πλήθος μεταναστών. Έτσι λοιπόν, το παλαιότερο έθνος της Δύσης, οι Έλληνες, ταυτίζεται με το νεώτερο, τους Αμερικανούς! Και η επανάσταση του παλιότερου έθνους ταυτίζεται με εκείνη του νεώτερου.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, καθ’ ότι υπουργός Παιδείας, θα μπορούσε να κλείσει την επιστολή του με τη φράση του Πατροκοσμά του Αιτωλού:
Κλασικός αστικός φιλελευθερισμός, λοιπόν, πασπαλισμένος με ολίγον πολυπολιτισμό και ανεκτικότητα (ως απαραίτητα, πλέον, συμπληρώματα του πρώτου). Είναι λογικό, πως, θέτοντας το ’21 σε ένα τέτοιο πλαίσιο, το μοναδικό παράλληλο γεγονός που θα μπορούσε να σκεφτεί ο κύριος Μπαλτάς ήταν η αμερικανική Επανάσταση. Το ίδιο, δηλαδή, που συνέβη και με τον κύριο Βερέμη, ο οποίος εμπνεύστηκε τη σειρά του Σκάι από την «αμφιλεγόμενη» αμερικανική ταινία «Birth of a nation»…
Υποθέτουμε πως ο κύριος Αριστείδης βρέθηκε μπροστά σε ένα δίλημμα. Είτε να εκφράσει ανοιχτά τις απόψεις των ιδεολογικών «συντρόφων» του και να καταγγείλει το ’21 ως μία επίθεση αιμοσταγών καθυστερημένων τσομπάνων ενάντια στην ανεκτική πολυπολιτισμική οθωμανική Αυτοκρατορία (κάτι το απαγορευτικό, καθότι είναι πλέον κυβέρνηση), είτε να μιλήσει για το πραγματικό ’21 του λαού: το ’21 της κλεφτουριάς, του Ρήγα και του Υψηλάντη, του κλήρου, το ’21 των δημοτικών τραγουδιών και των θρήνων της Άλωσης (επίσης απαγορευτικό, καθότι είναι ύποπτο κρυπτοεθνικισμού). Το ’21 που συνέχιζε την επανάσταση του Διονύσιου Σκυλόσοφου, το 1610, τα Ορλωφικά, το 1770, τον Λάμπρο Κατσώνη, το 1792, την κλεφτουριά και τους Σουλιώτες, τους οποίους βέβαια δεν τολμά καν να αναφέρει για να μη δυσαρεστήσει τη φίλη του, κυρία Ψιμούλη (αυτή που θεωρούσε τις Σουλιώτισες συνωστισμένες στο Ζάλογγο). Μπροστά σε αυτό το τρομακτικό ιδεολογικό δίλημμα, προτίμησε το ασφαλές λιμάνι του φιλελεύθερου αστικού καθωσπρεπισμού. Διαφωτισμός, ευρωπαϊσμός, δημοκρατία, ανεκτικότητα. Ρίχνει και τη φράση «we the people» και καθαρίσαμε. Θα μπορούσε να κλείσει το κείμενό του με την ατάκα του Θάνου Βερέμη: «Το ’21 ήταν ένα εκσυγχρονιστικό γεγονός», ώστε να καταστήσει πιο ξεκάθαρες τις πολιτικές συνεπαγωγές της ανακοίνωσής του.
Και όμως, οι άνθρωποι που τότε ήρθαν σε επαφή με τον ευρωπαϊκό Διαφωτισμό, όπως ο Ρήγας, τον οποίο αναφέρει, δεν έμειναν απλοί αντιγραφείς των ιδεολογικών ρευμάτων της Ευρώπης αλλά επιχείρησαν να τα συνθέσουν με την ελληνική παράδοση. Δεν έδωσαν στην Επανάσταση μόνο κοινωνικό ή μόνο εθνικό περιεχόμενο, αλλά και τα δύο ταυτόχρονα. Δεν περίμεναν να διώξουν τον Σουλτάνο για «να γίνουν λαός». Ήταν ήδη λαός και έθνος από τα χρόνια του Βυζαντίου και στις κοινότητες της Τουρκοκρατίας. Το ελληνικό έθνος δεν γεννήθηκε το 1821, όπως μας λέει ο κύριος Αριστείδης σε μια κυριολεκτικώς σκανδαλώδη συνηγορία του με το εθνομηδενιστικό ρεύμα. Διαβάζουμε στην εγκύκλιο του: «Όπως και με το πρώτο Σύνταγμα της Αμερικής, έτσι και τώρα, με το πρώτο σύνταγμα της επαναστατημένης Ελλάδας, ένας λαός ή ένα έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του» (sic!).
Έτσι λοιπόν, το ελληνικό έθνος εγκαινιάζει την ύπαρξή του με την επανάσταση! Αυτά τα ακραία εθνομηδενιστικά μας προτείνει ο υπουργός Παιδείας «και θρησκευμάτων», κύριος Μπαλτάς.
Επί πλέον, αν ήθελε να αποφύγει «εθνικολαϊκές», όπως τις λένε οι φιλελεύθεροι, αναφορές στο 1821 και να αναφερθεί στη «διεθνιστική» του διάσταση, θα μπορούσε, αντί για τις Η.Π.Α., να αναφερθεί στη χώρα των απελεύθερων σκλάβων, Αϊτή, που πρώτη στον κόσμο αναγνώρισε επίσημα το νέο ελληνικό κράτος και έστειλε εθελοντές να πολεμήσουν στην Ελλάδα. Θα μπορούσε να υπενθυμίσει πως το νέο αυτό κράτος έδωσε πολιτικό άσυλο σε όλους τους διωκόμενους επαναστάτες του 1848. Θα μπορούσε να κάνει μία σύνδεση με άλλα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα, όπως, στη γειτονιά μας, των Κούρδων. Να συνδέσει το Μεσολόγγι με το Κομπάνι. Όχι την Αθήνα με την Ουάσιγκτον.
Γιατί όμως δεν συγκρίνει την ελληνική Επανάσταση ούτε καν με τη Γαλλία ή τη γαλλική επανάσταση, όπως έκαναν μέχρι τώρα οι φίλοι του; Όχι μόνο διότι δείχνει ιδιαίτερη αγάπη στους Αμερικανούς, και είναι μία ακόμα ευκαιρία να τους γλείψει, αλλά διότι βέβαια και στη Γαλλία προϋπήρχε αδιαμφισβήτητα ο γαλλικός λαός και το γαλλικό έθνος, ενώ στην Αμερική μόλις συγκροτούνταν αυτό από ένα πλήθος μεταναστών. Έτσι λοιπόν, το παλαιότερο έθνος της Δύσης, οι Έλληνες, ταυτίζεται με το νεώτερο, τους Αμερικανούς! Και η επανάσταση του παλιότερου έθνους ταυτίζεται με εκείνη του νεώτερου.
Στο κάτω-κάτω της γραφής, καθ’ ότι υπουργός Παιδείας, θα μπορούσε να κλείσει την επιστολή του με τη φράση του Πατροκοσμά του Αιτωλού:
Χρέος
ἔχουν ἐκεῖνοι ὁποῦ σπουδάζουν, να μὴ τρέχουν εἰς ἀρχοντικὰ καὶ
αὐλὰς μεγάλων καὶ να ματαιώνωσι τὴν σπουδὴν τους, διὰ νὰ
ἀποκτήσουν πλοῦτον καὶ ἀξιώματα, ἀλλὰ νὰ διδάσκωσι μάλιστα
τὸν κοινὸν λαόν, ὁποῦ ζῶσι μὲ πολλὴν ἀπαιδευσίαν καὶ
βαρβαρότητα.
Κοσμᾶς Αἰτωλὸς
Μια
τέτοια παραίνεση θα ήταν ιδιαίτερα ταιριαστή στις σημερινές συνθήκες
της παρακμής που βιώνουμε και σίγουρα πιο χρήσιμη στους νέους μαθητές
από το «we the people» του αμερικάνικου Συντάγματος…
Για την τακτική του πατριωτικού αντιμνημονιακού χώρου
Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς
Την
αμέσως προηγούμενη περίοδο αποδυθήκαμε σε μια προσπάθεια να αποτρέψουμε
μια εξέλιξη που τη θεωρούσαμε αρνητική, δηλαδή την επιτάχυνση που ο
Σύριζα και οι ΑΝΕΛ, έδωσαν στα πολιτικά πράγματα, μέσα από την επιδίωξη
μιας άμεσης ανόδου τους στην εξουσία. Με πολλά κείμενα και παρεμβάσεις
μας, αναλαμβάνοντας και το κόστος των τοποθετήσεών μας, υπογραμμίζαμε
πως –εξαιτίας της τυχοδιωκτικής επιδίωξης της «επιτάχυνσης» των
εξελίξεων, θα «έκαιγαν» τα περισσότερα από τα αιτήματα του
αντιμνημονιακού κινήματος– κατάργηση μεγάλου μέρους του χρέους, ακύρωση
μνημονιακών δεσμεύσεων, γερμανικό δάνειο και αποζημιώσεις. Και δυστυχώς
επιβεβαιωθήκαμε πολύ περισσότερο από ότι μπορούσαμε να φανταστούμε. Η
κυβέρνηση αυτή αποδείχτηκε ανέτοιμη και ταυτόχρονα υποχρεώθηκε να κάνει
μια σειρά από στρατηγικού χαρακτήρα υποχωρήσεις.
Ωστόσο
ό,τι έγινε, έγινε. Η χώρα βρίσκεται μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα,
την οποία θα πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ευθύνη και αποφασιστικότητα.
Αυτό σημαίνει πως δεν αρκεί πλέον η κατάδειξη των ευθυνών της
παρούσας κυβέρνησης, αλλά θα πρέπει να παρέμβουμε και να κινηθούμε με
τέτοιο τρόπο ώστε να αποφύγουμε τα χειρότερα και να προωθηθούν, σε
ορισμένους τομείς τουλάχιστον, θετικές εξελίξεις.
Διαφημιστείτε στο ΑΡΔΗΝ
Το
ΑΡΔΗΝ είναι από τα μακροβιότερα πολιτικο-ιστορικά περιοδικά, εκδίδεται
αδιάκοπα από το 1996 κάθε δύο μήνες. Παρ’ όλο ότι τα τελευταία 5 χρόνια η
κρίση που ταλανίζει τον τύπο, και ειδικότερα τα περιοδικά, είναι
πρωτοφανής, το ΑΡΔΗΝ συνεχίζει να είναι από τα πιο ευπώλητα περιοδικά,
αφού κάθε τεύχος πουλά μεταξύ 3.000 με 3.500 αντίτυπα με τιράζ στα 7.000
αντίτυπα. Ωστόσο, στις δύσκολες μέρες που διανύουμε, χρειαζόμαστε όσο
ποτέ τη στήριξή σας. Γι’ αυτό σας καλούμε να επιλέξετε το ΑΡΔΗΝ για να διαφημίσετε τις εκδόσεις σας, επωφελούμενοι από τις πολύ χαμηλές τιμές μας:
| Ολοσέλιδη στο οπισθόφυλλο: Ολοσέλιδη καταχώρηση: | 450 ευρώ 250 ευρώ |
| Μισή σελίδα: | 120 ευρώ |
| 1/4 σελίδας: | 80 ευρώ |
| 1/8 σελίδας: | 50 ευρώ |
(Στις παραπάνω τιμές δεν συμπεριλαμβάνονται οι νόμιμοι φόροι ΦΠΑ 23% και αγγελιόσημο 20%).
Για περισσότερες πληροφορίες, μπορείτε να επικοινωνείτε με τους Γιάννη Ξένο και Ελένη Σαββάκη στα τηλέφωνα 210.3826319 ή 210.3839930 και στην ηλεκτρονική διεύθυνση perardin@gmail.com
Tο πλήρες κείμενο του ανακοινωθέντος του Eurogroup
«Το
Eurogroup επαναλαμβάνει την εκτίμησή του για τις αξιοσημείωτες
προσπάθειες προσαρμογής οι οποίες ανελήφθησαν από την Ελλάδα και τον
ελληνικό λαό τα τελευταία χρόνια. Κατά τη διάρκεια των λίγων τελευταίων
εβδομάδων διεξαγάγαμε, από κοινού με τους θεσμούς, έναν εντατικό και
εποικοδομητικό διάλογο με τις νέες ελληνικές αρχές και καταλήξαμε σε μια
κοινή θέση σήμερα.
Το Γιούρογκρουπ
σημειώνει, στο πλαίσιο της υπάρχουσας διευθέτησης, το αίτημα των
ελληνικών αρχών για την παράταση της Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής
Διευκόλυνσης (Master Financial Assistance Facility Agreement, MFFA), η
οποία θεμελιώνεται σε ένα σύνολο δεσμεύσεων. Ο σκοπός της παράτασης
αυτής είναι η επιτυχής ολοκλήρωση της αξιολόγησης στη βάση των όρων της
τρέχουσας διευθέτησης, με την καλύτερη δυνατή χρήση της δεδομένης
ευελιξίας η οποία θα εξετασθεί από κοινού με τις ελληνικές αρχές και
τους θεσμούς. Αυτή η παράταση θα γεφυρώσει το χρόνο που θα απαιτηθεί για
τις συζητήσεις για μια ενδεχόμενη διάδοχη διευθέτηση ανάμεσα στο
Γιούρογκρουπ, τους θεσμούς και την Ελλάδα.
Οι
ελληνικές αρχές θα παρουσιάσουν έναν πρώτο κατάλογο μεταρρυθμιστικών
μέτρων, επί τη βάση της τρέχουσας συμφωνίας, ως το τέλος της Δευτέρας
23ης Φεβρουαρίου (2015). Οι θεσμοί θα εκφέρουν μια πρώτη άποψη για το
εάν αυτή είναι επαρκώς συνεκτική ώστε να αποτελέσει ένα έγκυρο σημείο
εκκίνησης για την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης. Ο κατάλογος αυτός θα διευκρινιστεί περαιτέρω και κατόπιν θα συμφωνηθεί με τους θεσμούς ως τα τέλη του Απριλίου.
Μόνον
η έγκριση της ολοκλήρωσης της αξιολόγησης του παραταθέντος προγράμματος
από τους θεσμούς θα επιτρέψει με τη σειρά του την οποιαδήποτε
εκταμίευση της εναπομείνασας δόσης από το τρέχον πρόγραμμα του ΕΤΧΣ και
την μεταφορά των κερδών του 2014 από το πρόγραμμα SMP. Αμφότερες
υπόκεινται στην έγκριση του Γιούρογκρουπ.
Ενόψει
της αξιολόγησης από τους θεσμούς η Ευρωομάδα συμφωνεί ότι τα κεφάλαια,
τα οποία είναι ως τώρα διαθέσιμα στο ΤΧΣ, θα πρέπει να διακρατηθούν από
τον ΕΤΧΣ, άνευ δικαιώματος τρίτων, για τη διάρκεια της παράτασης της
MFFA. Τα κεφάλαια θα συνεχίσουν να είναι διαθέσιμα κατά τη
διάρκεια της παράτασης της MFFA και να μπορούν να χρησιμοποιηθούν μόνο
για τα κόστη ανακεφαλαιοποίησης και εκκαθάρισης τραπεζών. Θα μπορούν να
εκταμιευθούν κατόπιν αιτήματος με απόφαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής
Τράπεζας / του Ενιαίου Εποπτικού Μηχανισμού.
Υπό
αυτό το φως καλωσορίζουμε τη δέσμευση των ελληνικών αρχών να
συνεργαστούν στενά με τους ευρωπαϊκούς και τους διεθνείς θεσμούς και
εταίρους. Σε αυτό το πλαίσιο, υπενθυμίζουμε την ανεξαρτησία της ΕΚΤ.
Συμφωνήσαμε επίσης ότι το ΔΝΤ θα συνεχίσει να διαδραματίζει τον δικό του
ρόλο.
Οι ελληνικές αρχές εξέφρασαν
τη σθεναρή δέσμευσή τους σε μια ευρύτερη και βαθύτερη διαδικασία
εφαρμογής διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που θα αποσκοπεί στην διαρκή
βελτίωση των προοπτικών ανάπτυξης και απασχόλησης, τη διασφάλιση της
σταθερότητας και της ανθεκτικότητας του χρηματοπιστωτικού τομέα και της
προαγωγής της κοινωνικής δικαιοσύνης. Οι αρχές δεσμεύονται στην εφαρμογή
μεταρρυθμίσεων που έπρεπε να είχαν εφαρμοστεί εδώ και πολύ καιρό για
την καταπολέμηση της διαφθοράς και της φοροδιαφυγής και τη βελτίωση της
αποτελεσματικότητας του δημοσίου τομέα. Σε αυτό το πλαίσιο οι ελληνικές
αρχές ανέλαβαν την ευθύνη να χρησιμοποιήσουν με τον καλύτερο τρόπο τη
συνεχιζόμενη παροχή τεχνικής βοήθειας.
Οι
ελληνικές αρχές επαναλαμβάνουν την αδιαμφισβήτητη δέσμευσή τους να
τιμήσουν τις οικονομικές υποχρεώσεις τους προς όλους τους πιστωτές τους
πλήρως και εγκαίρως.
Οι ελληνικές
αρχές δεσμεύθηκαν επίσης να εγγυηθούν τα απαραίτητα πρωτογενή
δημοσιονομικά πλεονάσματα ή τα έσοδα που απαιτούνται για να εγγυηθούν τη
βιωσιμότητα του χρέους, όπως όριζε το ανακοινωθέν του Γιούρογκρουπ του
Νοεμβρίου του 2012. Οι θεσμοί, σε ό,τι αφορά τον στόχο για το πρωτογενές πλεόνασμα το 2015, θα λάβουν υπόψη τους τις οικονομικές συνθήκες του 2015.
Με
δεδομένες αυτές τις δεσμεύσεις καλωσορίζουμε το ότι σε έναν αριθμό
πεδίων, οι ελληνικές πολιτικές προτεραιότητες μπορούν να συμβάλουν στην
ενίσχυση και την καλύτερη εφαρμογή της τρέχουσας διευθέτησης. Οι
ελληνικές αρχές δεσμεύονται να απόσχουν από την ακύρωση μέτρων και από
μονομερείς αλλαγές των πολιτικών και των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων που
θα επηρέαζαν αρνητικά τους δημοσιονομικούς στόχους, την ανάκαμψη της
οικονομίας ή τη χρηματοπιστωτική σταθερότητα, όπως αυτά αξιολογούνται
από τους θεσμούς.
Βάσει του
αιτήματος, των δεσμεύσεων των ελληνικών αρχών, των γνωμοδοτήσεων των
θεσμών και τη σημερινή συμφωνία, θα ξεκινήσουμε τις εθνικές διαδικασίες
με σκοπό να καταλήξουμε σε μια οριστική απόφαση για την παράταση της
τρέχουσας Κύριας Σύμβασης Χρηματοδοτικής Διευκόλυνσης του ΕΤΧΣ για έως
και τέσσερις μήνες από το διοικητικό συμβούλιο του ΕΤΧΣ. Επίσης καλούμε
τους θεσμούς και τις ελληνικές αρχές να ξαναρχίσουν αμέσως το έργο τους
που θα επιτρέψει την επιτυχή ολοκλήρωση της αξιολόγησης.
Παραμένουμε
δεσμευμένοι στη χορήγηση επαρκούς στήριξης στην Ελλάδα ωσότου ανακτήσει
πλήρη πρόσβαση στις αγορές εφόσον τηρήσει τις δεσμεύσεις εντός του
συμφωνημένου πλαισίου».
Το επίσημο κείμενο όπως αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης εδώ
Πηγή: naftemporiki.gr
Βλέποντας τη μεγάλη εικόνα
Από τη Σύνταξη της Εφημ. "Ρήξη", φ. 111
Όπως έχουμε επαναλάβει αναρίθμητες φορές, η παγκόσμια κρίση του χρηματιστηριακού καπιταλισμού, που κυριάρχησε στη Δύση μετά τη δεκαετία του 1990, είναι όχι μόνο βαθύτατη, αλλά συνεχίζει να διευρύνεται, μεταβαλλόμενη και σε οικονομική, αλλά και πολιτική κρίση στο εσωτερικό των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προέβη ήδη σε ποσοτική χαλάρωση, δηλαδή προανήγγειλε το τύπωμα χρήματος· σε όλη την Ευρώπη ενισχύονται σταδιακά οι αντιγερμανικές δυνάμεις, είτε από την πλευρά των «αγανακτισμένων» όπως οι Ποδέμος, είτε της δεξιάς, όπως η Λεπέν ή ο Φάραντζ στην Αγγλία· τέλος, ακόμα και ευρωπαϊκές κυβερνήσεις όπως της Ιταλίας και της Γαλλίας, έχουν αρχίσει να πιέζουν όλο και πιο έντονα για την απομάκρυνση από τη γερμανική πολιτική της λιτότητας.Μέσα σε αυτές τις συνθήκες δεν αποκλείεται η εμφάνιση ενός νέου μεγάλου αντισυστημικού κινήματος, του πρώτου μετά τον Μάη του ’68 στην Ευρώπη, που προδιαγράφουν οι εξελίξεις στην Ισπανία και εν μέρει στην Ελλάδα.
Το σημερινό μοντέλο, που οδηγεί σε διεύρυνση των ανισοτήτων, σε παραπέρα συγκέντρωση του πλούτου, σε καταστροφή του κοινωνικού κράτους και του πλανήτη, με την οικολογική κρίση να επιταχύνεται, δεν είναι πλέον βιώσιμο. Και αυτό όχι πλέον σε βάθος χρόνου, αλλά εδώ και τώρα. Το παγκόσμιο σύστημα των ολιγαρχών είναι πλέον αδύνατο να συνεχίζει απρόσκοπτα την αναπαραγωγή του.
Ένα νέο κοινωνικό και πολιτικό κίνημα πλανητικών διαστάσεων είναι ίσως πιθανό. Ένα κίνημα που θα συνεχίσει και θα βαθύνει στις κατευθύνσεις που εγκαινίασαν τα προηγούμενα χρόνια τα κινήματα των χωρών της Λατινικής Αμερικής. Έχοντας πλέον απορρίψει τόσο τη μεταβολή του κοινωνιστικού οράματος σε ολοκληρωτισμό και της ελευθερίας σε εμπόρευμα, οι άνθρωποι ίσως μπορούν και πάλι να κατευθυνθούν σε μια επανανακάλυψη ενός νέου κοινωνικού προτάγματος. Ενός προτάγματος που θα συνδυάζει τον πατριωτισμό, την ενδογενή ανάπτυξη, την κοινωνική δικαιοσύνη, την οικολογία και την άμεση δημοκρατία· προπαντός δε τη μέριμνα για τον άνθρωπο απέναντι στον τεχνοφασισμό και τον μετάνθρωπο, απέναντι στη γενικευμένη εμπορευματοποίηση του ανθρώπου και των ίδιων του των συναισθημάτων.
Ρήξη με το παλιό, ανάδυση του καινούργιου
Στο μεταίχμιο δύο κόσμων
γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς
Η
άνοδος του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία συνιστά την τελευταία πράξη της
μεταπολίτευσης και ταυτόχρονα, υβριδικά και στρεβλά, την πρώτη πράξη
μιας νέας πολιτικής περιόδου. Γι’ αυτό από τη μία κοιτάζει προς τα πίσω
–εθνομηδενισμός, πασοκικές λογικές και πασοκικοί σύμμαχοι– και από την
άλλη συνδέεται υποχρεωτικά με το καινούργιο – Ποδέμος
και ανάδυση νέων κινημάτων ,που σφραγίζουν και επιταχύνουν την
τελεσίδικη κρίση του νεοφιλελεύθερου χρηματιστηριακού καπιταλισμού.
Στη χώρα μας, η αδυναμία της «κοινωνίας των πολιτών» δεν μπόρεσε να δώσει κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Ισπανία, όπου ένα σαρωτικό λαϊκό κύμα ήρθε να βάλει τέλος στο πολιτικό κατεστημένο της μεταφρανκικής περιόδου. Σε μας, η πολιτική εκπροσώπηση του αντιμνημονιακού κινήματος εκφράστηκε προνομιακά μέσα από τη διόγκωση ενός σχήματος που έρχεται από το παρελθόν και ταυτόχρονα μεταβάλλεται –έστω πρόσκαιρα– σε όχημα του μέλλοντος. Γι’ αυτό, στην Ισπανία, το αδελφό κόμμα του Σύριζα –η Ενωμένη Αριστερά– που μοιάζει πάρα πολύ με το ελληνικό κόμμα, ξεπεράστηκε από το κόμμα των αγανακτισμένων, τους Ποδέμος, ενώ σε μας ο Σύριζα καπέλωσε τους αγανακτισμένους αντιμνημονιακούς, δημιουργώντας όμως μια τεράστια αντίφαση στο εσωτερικό του. Έτσι, η επιτάχυνση της ανόδου στην εξουσία συνιστά ταυτόχρονα και μια επιτάχυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Αντιπαράθεση που θα εκφραστεί και στο εσωτερικό του Σύριζα, ενώ παράλληλα υποχρεώνει όλες τις πατριωτικές δημοκρατικές δυνάμεις σε πολιτική συγκρότηση. Έτσι ώστε η έκφραση του νέου να μη γίνει με τον πιο επώδυνο και μακρόσυρτο τρόπο –και μετά από μεγάλες καταστροφές– αλλά να μπολιαστεί, όσο το δυνατόν ταχύτερα, με έναν στέρεο ιδεολογικό εξοπλισμό που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της νέας εποχής που ανατέλλει: πατριωτισμός, κοινωνική δημοκρατία, ενδογενής ανάπτυξη, οικολογία, άμεση δημοκρατία, πολιτιστική αναγέννηση.
Στη χώρα μας, η αδυναμία της «κοινωνίας των πολιτών» δεν μπόρεσε να δώσει κάτι ανάλογο με αυτό που συνέβη στην Ισπανία, όπου ένα σαρωτικό λαϊκό κύμα ήρθε να βάλει τέλος στο πολιτικό κατεστημένο της μεταφρανκικής περιόδου. Σε μας, η πολιτική εκπροσώπηση του αντιμνημονιακού κινήματος εκφράστηκε προνομιακά μέσα από τη διόγκωση ενός σχήματος που έρχεται από το παρελθόν και ταυτόχρονα μεταβάλλεται –έστω πρόσκαιρα– σε όχημα του μέλλοντος. Γι’ αυτό, στην Ισπανία, το αδελφό κόμμα του Σύριζα –η Ενωμένη Αριστερά– που μοιάζει πάρα πολύ με το ελληνικό κόμμα, ξεπεράστηκε από το κόμμα των αγανακτισμένων, τους Ποδέμος, ενώ σε μας ο Σύριζα καπέλωσε τους αγανακτισμένους αντιμνημονιακούς, δημιουργώντας όμως μια τεράστια αντίφαση στο εσωτερικό του. Έτσι, η επιτάχυνση της ανόδου στην εξουσία συνιστά ταυτόχρονα και μια επιτάχυνση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στο παλιό και το νέο. Αντιπαράθεση που θα εκφραστεί και στο εσωτερικό του Σύριζα, ενώ παράλληλα υποχρεώνει όλες τις πατριωτικές δημοκρατικές δυνάμεις σε πολιτική συγκρότηση. Έτσι ώστε η έκφραση του νέου να μη γίνει με τον πιο επώδυνο και μακρόσυρτο τρόπο –και μετά από μεγάλες καταστροφές– αλλά να μπολιαστεί, όσο το δυνατόν ταχύτερα, με έναν στέρεο ιδεολογικό εξοπλισμό που να ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις της νέας εποχής που ανατέλλει: πατριωτισμός, κοινωνική δημοκρατία, ενδογενής ανάπτυξη, οικολογία, άμεση δημοκρατία, πολιτιστική αναγέννηση.
Ιδεολογία και πολιτική
Έτσι,
εκ των υστέρων μπορεί να απαντηθεί και το ερώτημα που πολλοί φίλοι μας
έχουν θέσει, γιατί δεν συμμετείχαμε και εμείς με κάποιον τρόπο –π.χ. με
εκλογική σύμπραξη με τους ΑΝ.ΕΛ., όπως μας είχε προταθεί– στη νέα
πολιτική πραγματικότητα που διαμορφώθηκε στις εκλογές της 25ης
Ιανουαρίου, ώστε να είμαστε, όπως λένε, «περισσότερο αποτελεσματικοί».
Πιστεύω πως οι εξελίξεις, δέκα ημέρες μετά τις εκλογές έχουν ήδη απαντήσει – δυστυχώς.
Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Άρδην στην Αθήνα, 10 Γενάρη 2015
Πανελλαδική Συνδιάσκεψη του Άρδην
-Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015-
Χώρος πολιτικής και πολιτισμού του Άρδην,
Ξενοφώντος 4 - Σύνταγμα, Αθήνα
Ξενοφώντος 4 - Σύνταγμα, Αθήνα
Νέα κυκλοφορία: Ένα πρόταγμα για τον 21ο αιώνα
Ένα πρόταγμα για τον 21ο αιώνα, Ο “εκσυγχρονισμός της παράδοσης”, Από το 1-1-4 στους Αγανακτισμένους, Γιώργος Καραμπελιάς, Εναλλακτικές Εκδόσεις.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Ζούμε –μέσα στην αγωνία–, το τέλος μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής, που ενώ άρχισε με αισιοδοξία και δημιουργικότητα στη δεκαετία του 1960, ως απόπειρα «εκσυγχρονισμού της παράδοσης», κατέληξε σε μια γενικευμένη κατάθλιψη, αδιέξοδο και κρίση του «παρασιτικού εκσυγχρονισμού», πενήντα χρόνια αργότερα· και το χειρότερο είναι πως αυτή η κρίση κινδυνεύει να συμπαρασύρει στο βάραθρο της αποτυχίας τον ελληνισμό στο σύνολό του.
Μέσα από δύο κείμενά μου, γραμμένα το 2013 και το 2014, προσπαθώ να ανιχνεύσω τα χαρακτηριστικά αυτής της περιόδου και να σκιαγραφήσω τις δυνατότητες και τις προϋποθέσεις μιας νέας πορείας που θα μας δώσει –ίσως– τη δυνατότητα να υπερβούμε θετικά την κρίση μας, διαμορφώνοντας ένα πρόταγμα για τον 21ο αιώνα.
Κάτω από νέες συνθήκες, το ίδιο αίτημα, του «εκσυγχρονισμού της παράδοσης», αναδεικνύεται και πάλι. Και το μόνο που μπορούμε να ευχόμαστε είναι πως η τελεσίδικη παρακμή της Δύσης, την οποία βιώνουμε, να επιτρέψει σήμερα στο αίτημα αυτό να αποκτήσει βαθύτερο και ριζικότερο χαρακτήρα. Έχοντας την εμπειρία των πενήντα χρόνων της έξαρσης και της παρακμής, είμαστε υποχρεωμένοι να επιχειρήσουμε ένα δυσκολότερο αλλά και υψηλότερο άλμα.
Επισκεφθείτε το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των Εναλλακτικών Εκδόσεων
Βραβείο Ακαδημίας Αθηνών 2014 για το βιβλίο - μελέτη «Η ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα», του Γ. Καραμπελιά
Βραβείο
της Ακαδημίας Αθηνών για μελέτη στην Ελληνική Επανάσταση του 1821 ή την
προετοιμασία αυτής, στο Γιώργο Καραμπελιά για το βιβλίο του «Η
ανολοκλήρωτη επανάσταση του Ρήγα Βελεστινλή “Κόψε το ρόδο πριν
μαραθεί’’» (Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2011).
Στη μακρά πορεία της ελληνικής παλιγγενεσίας, ο Βελεστινλής σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου, κατά την οποία οι Έλληνες αναζητούσαν την ανεξαρτησία τους στηριζόμενοι πρωτίστως στη συνδρομή των ξένων, και την απαρχή μιας νέας, κατά την οποία τολμούν να διανοούνται και να προετοιμάζουν μια νέα ανεξάρτητη πολιτειακή τάξη.
Και επειδή κλείνει μια περίοδο και ανοίγει μία νέα, συνιστά, την εμβληματικότερη μορφή της νεώτερης ελληνικής ιδεολογίας, εξ αιτίας ακριβώς της μοναδικής του συνθετικότητας: Συγγραφέας ρομαντικών διηγημάτων και στιχουργημάτων, έργων επιστημονικής εκλαΐκευσης και αρχαιογνωσίας, εκδότης υπέροχων χαρτών, χρησμολογικών κειμένων και βιβλίων στρατιωτικής τακτικής, συγγραφέας επαναστατικού “προγράμματος”, ποιητής -λόγιος και λαϊκός-, τραγουδιστής και μουσικός, προπαντός οργανωτής και αδάμαστος επαναστάτης μέχρι τέλους. Η μορφή του άστραψε για λίγο καιρό και άφησε έκθαμβους τους συγχρόνους του – και φαίνεται πως τύφλωσε πολλούς από τους τοτινούς καθώς και τους σύγχρονους λογίους μας.
Ο Ρήγας προσωποποιούσε τη σύνθεση και την άρση της αντίθεσης ανάμεσα στα ρεύματα που διαπερνούν τον σύγχρονο ελληνισμό: σκέψη και δράση, συναίσθημα και ορθός λόγος, Ανατολή και Δύση, αρχαιότητα και Βυζάντιο, νεωτερικότητα και παράδοση, λόγιο και λαϊκό στοιχείο. Ο Ρήγας ήταν η προσωποποιημένη άρση του “καημού της ρωμιοσύνης”, της διαρκώς ανολοκλήρωτης ταυτότητάς μας, γι’ αυτό και πάντα επίκαιρος, τόσα χρόνια μετά: διότι βρισκόμαστε ακόμα αντιμέτωποι με το ίδιο αίτημα, να απαντήσουμε θετικά στον “καημό της ρωμιοσύνης”, στον καημό των λαών της Βαλκανικής.
Ο Ρήγας υπήρξε η προσωποποιημένη άρση του “καημού της ρωμιοσύνης”, του διαρκούς ανολοκλήρωτου της ταυτότητάς μας, γι’ αυτό και διαρκώς επίκαιρος, τόσα χρόνια μετά, γι’ αυτό και αντικείμενο διαμάχης, διότι, ακόμα και σήμερα -ίσως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε-, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ίδιο αίτημα.
Γι’ αυτό και παραμένει αξεπέραστος, το εμβληματικό και ταυτόχρονα ανολοκλήρωτο πρόταγμα του νεώτερου ελληνισμού. Γι’ αυτό και επιστρέφουμε διαρκώς σε αυτόν, γι’ αυτό μας γοητεύει με έναν συχνά δυσεξήγητο τρόπο η φυσιογνωμία του, διότι αποτελεί το πρόσωπο -διαχρονικό και, στις μέρες μας, τραγικό- του ελληνισμού: Έλληνας, Βαλκάνιος, οικουμενικός.
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:
Στη μακρά πορεία της ελληνικής παλιγγενεσίας, ο Βελεστινλής σηματοδοτεί το τέλος μιας περιόδου, κατά την οποία οι Έλληνες αναζητούσαν την ανεξαρτησία τους στηριζόμενοι πρωτίστως στη συνδρομή των ξένων, και την απαρχή μιας νέας, κατά την οποία τολμούν να διανοούνται και να προετοιμάζουν μια νέα ανεξάρτητη πολιτειακή τάξη.
Και επειδή κλείνει μια περίοδο και ανοίγει μία νέα, συνιστά, την εμβληματικότερη μορφή της νεώτερης ελληνικής ιδεολογίας, εξ αιτίας ακριβώς της μοναδικής του συνθετικότητας: Συγγραφέας ρομαντικών διηγημάτων και στιχουργημάτων, έργων επιστημονικής εκλαΐκευσης και αρχαιογνωσίας, εκδότης υπέροχων χαρτών, χρησμολογικών κειμένων και βιβλίων στρατιωτικής τακτικής, συγγραφέας επαναστατικού “προγράμματος”, ποιητής -λόγιος και λαϊκός-, τραγουδιστής και μουσικός, προπαντός οργανωτής και αδάμαστος επαναστάτης μέχρι τέλους. Η μορφή του άστραψε για λίγο καιρό και άφησε έκθαμβους τους συγχρόνους του – και φαίνεται πως τύφλωσε πολλούς από τους τοτινούς καθώς και τους σύγχρονους λογίους μας.
Ο Ρήγας προσωποποιούσε τη σύνθεση και την άρση της αντίθεσης ανάμεσα στα ρεύματα που διαπερνούν τον σύγχρονο ελληνισμό: σκέψη και δράση, συναίσθημα και ορθός λόγος, Ανατολή και Δύση, αρχαιότητα και Βυζάντιο, νεωτερικότητα και παράδοση, λόγιο και λαϊκό στοιχείο. Ο Ρήγας ήταν η προσωποποιημένη άρση του “καημού της ρωμιοσύνης”, της διαρκώς ανολοκλήρωτης ταυτότητάς μας, γι’ αυτό και πάντα επίκαιρος, τόσα χρόνια μετά: διότι βρισκόμαστε ακόμα αντιμέτωποι με το ίδιο αίτημα, να απαντήσουμε θετικά στον “καημό της ρωμιοσύνης”, στον καημό των λαών της Βαλκανικής.
Ο Ρήγας υπήρξε η προσωποποιημένη άρση του “καημού της ρωμιοσύνης”, του διαρκούς ανολοκλήρωτου της ταυτότητάς μας, γι’ αυτό και διαρκώς επίκαιρος, τόσα χρόνια μετά, γι’ αυτό και αντικείμενο διαμάχης, διότι, ακόμα και σήμερα -ίσως σήμερα περισσότερο από ποτέ άλλοτε-, βρισκόμαστε αντιμέτωποι με το ίδιο αίτημα.
Γι’ αυτό και παραμένει αξεπέραστος, το εμβληματικό και ταυτόχρονα ανολοκλήρωτο πρόταγμα του νεώτερου ελληνισμού. Γι’ αυτό και επιστρέφουμε διαρκώς σε αυτόν, γι’ αυτό μας γοητεύει με έναν συχνά δυσεξήγητο τρόπο η φυσιογνωμία του, διότι αποτελεί το πρόσωπο -διαχρονικό και, στις μέρες μας, τραγικό- του ελληνισμού: Έλληνας, Βαλκάνιος, οικουμενικός.
Επισκεφθείτε το ηλεκτρονικό βιβλιοπωλείο των Εναλλακτικών Εκδόσεων
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)